Ένας «μέγας» σκόρερ στην Τρίπολη!

Όσοι ασχολούνται με τον τοπικό χώρο του μπάσκετ θα έχουν σίγουρα μια εικόνα των μεγάλων και χαρισματικών σκόρερ που έχουν περάσει από το τοπικό μπάσκετ τις δύο και πλέον τελευταίες δεκαετίες. Μεγάλοι παίκτες ντόπιοι ή ξένοι, έχουν γράψει ιστορία με τις αγωνιστικές τους παρουσίες σε όλα τα μεγάλα σωματεία του παρελθόντος μέχρι και σήμερα (ΣΕΦΑ Αρκαδικός, Γ.Σ.Αρκαδίας, Α.Ε.Κ.Τρίπολης).
Τα δύο τελευταία χρόνια πάντως πολλοί μπορούν να νοιώθουν ικανοποιημένοι που έχουν την ευκαιρία να πηγαίνουν στο γήπεδο παρακολουθώντας την προσπάθεια του ΣΕΦΑ σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο, με έναν χαρισματικό, μέγα σκόρερ στο ρόστερ του.
Ο Γιάννης Μάνος είναι αναμφισβήτητα ένας από τους μεγαλύτερους σκόρερ όλων των εποχών στις κατηγορίες της Β’ και Α2 Εθνικής κατηγορίας και αν είχε δώσει το παρόν περισσότερο διάστημα στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, πολύ απλά θα σημείωνε κι εκεί κάτι ανάλογο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη στιγμή, το Καλοκαίρι του 2007, όταν βρέθηκα σε γνωστή καφετέρια της πόλης και συνομιλώντας με κάποια μέλη της «οικογένειας» του Αρκαδικού πληροφορήθηκα την απόκτηση του Γιάννη Μάνου από την ομάδα του Αρκαδικού. Κι επειδή τυχαία μέσα από τις εφημερίδες πιο παλιά είχα προσέξει ιδιαίτερα το όνομα «Μάνος» και ενημερωνόμουν περιοδικά για τις αγωνιστικές του δυνατότητες στις προηγούμενες ομάδες του, αναρωτήθηκα πως ένας τέτοιος παίκτης συμφώνησε να έρθει στην Τρίπολη για τη συνέχιση της καριέρας του και μάλιστα σε μια κατηγορία χαμηλότερη (Γ’ Εθνική) από αυτές στις οποίες συνήθιζε να αγωνίζεται.
Όσο κι αν κατά καιρούς κατηγορείται ο ίδιος από μερίδα φιλάθλων για το γεγονός ότι παίρνει πολλές επιθετικές προσπάθειες, ο ίδιος αποτελεί το βαρόμετρο του Αρκαδικού πέρυσι και φέτος επιθετικά. Μάλιστα η συμβολή του στη συντριπτική πλειοψηφία των αναμετρήσεων είναι καθοριστική. Έχει ακουστεί βέβαια από διάφορους χαρακηρστικά ότι «ο Μάνος είναι παίκτης που δίνει πάσα μόνο από το αριστερό στο δεξί του χέρι και αντίστροφα», αλλά αν όμως κοιτάξει κάποιος τη στατιστική του Αρκαδικού θα συνειδητοποιήσει ότι ο ηγέτης του Αρκαδικού βρίσκεται στην πρώτη τριάδα σε τελικές πάσες.
Για πόσο όμως ο φίλαθλος κόσμος της περιοχής θα έχει την ευκαιρία να απολαμβάνει την ευκαιρία να απολαμβάνει στο γήπεδο αυτόν το χαρισματικό σκόρερ; Ο Γιάννης Μάνος αν κρίνουμε από το παρελθόν, δύσκολα παραμένει στην ίδια ομάδα περισσότερο από δύο αγωνιστικές σεζόν. Αυτό σημαίνει ότι ο μεγάλος σκόρερ μπορεί το ερχόμενο Καλοκαίρι να αποτελέσει παρελθόν από την ομάδα της Τρίπολης, αναγκάζοντας τον «κυανόλευκο» σύλλογο να αναζητήσει τον παίκτη που θα κληθεί να καλύψει κατά το δυνατόν το δικό του δυσαναπλήρωτο κενό.
Ένας από τους λόγους από την άλλη ο οποίος μπορεί να κρατήσει τον Μάνο στην Τρίπολη και για τρίτο χρόνο μπορεί να είναι τρεις ουσιαστικοί λόγοι:
α) οι οικονομικές απολαβές,
β) το πολύ καλό κλίμα που υπάρχει στο σύλλογο και
γ) μία ενδεχόμενη άνοδο στην Α2 Εθνική κατηγορία.
Ο κόσμος τον θέλει στην Τρίπολη, φτάνει να το θελήσει και ο ίδιος το προσεχές Καλοκαίρι.
Κλείνοντας θα τολμήσω να παραδεχθώ ότι το Αρκαδικό μπάσκετ δεν έχει γνωρίσει μεγαλύτερο, δεινότερο και χαρισματικότερο σκόρερ από το Γιάννη Μάνο σε αυτό το επίπεδο στο οποίο ο Αρκαδικός έχει πρωταγωνιστήσει στην τελευταία διετία (Γ’ και Β’ Εθνική κατηγορία).

Υ.Γ.

Και που να δείτε το Γιάννη Μάνο στις προπονήσεις. Είναι πολύ πιο απολαυστικός με φοβερές ενέργειες!

Φροντίστε τις αθλητικές υποδομές

Γνωρίζουμε όλοι όσοι παρακολουθούμε και ασχολούμαστε με τα αθλητικά δρώμενα πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι αθλητικές υποδομές στην ανάπτυξη του αθλητισμού. Στην περιοχή μας λοιπόν η οποία δεν ανήκει γεωγραφικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά στην περιφέρεια. Δεν μπορούμε βέβαια να πούμε ότι η Αρκαδία και συγκεκριμένη η ευρύτερη περιοχή της Τρίπολης αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα από την έλλειψη αθλητικών υποδομών. Την ίδια ώρα όμως η κατάσταση δεν είναι τέτοια που να μας επιτρέπει να νοιώθουμε άνετοι.
Για να μην αναφερθώ σε σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύλλογοι Καλαθοσφαίρισης και Αντισφαίρισης της Αρκαδικής πρωτεύουσας και όχι μόνο σε έλλειψη ωρών προπόνησης, αφού το κλειστό γυμναστήριο της Τρίπολης είναι το μοναδικό και δεν αρκεί να καλύψει τις πραγματικές ανάγκες των τοπικών σωματείων, αλλά και στα δύο γήπεδο που αυτή τη στιγμή υπάρχουν σε όλη την πόλη για την προπόνηση εκατοντάδων αθλητών από τους δύο συλλόγους της πόλης.Το πρόβλημα για την ώρα πάντως υπάρχει στο χώρο του ποδοσφαίρου, όπου ύστερα από τις εργασίες ανακαίνισης του γηπέδου του Παναρκαδικού οι ελλείψεις γηπέδων είναι μεγάλες. Στην ευρύτερη περιοχής της Αρκαδικής πρωτεύουσας λοιπόν αν θυμάμαι καλά Δημοτικά γήπεδα (γήπεδα που τέλος πάντως βρίσκονται στη διάθεση των τοπικών συλλόγων) με πλαστικό ή φυσικό χλοοτάπητα, είναι δύο (γήπεδα ΔΑΚ Τρίπολης, Λεβιδίου). Το θέμα λοιπόν είναι από τη στιγμή που αθλητικές υποδομές στο ποδόσφαιρο είναι πολύ λίγες, τουλάχιστον να γίνεται ουσιαστική προσπάθεια για τη φροντίδα τους.
Τις προηγούμενες ημέρες σε δημοσίευμα του astrosnews.gr και σε παλαιότερα δημοσιεύματα και των Αρκαδικών Ειδήσεων αλλά και άλλων τοπικών εφημερίδων έχει γίνει σημαντική αναφορά στην κακή κατάσταση στην οποία βρίσκονται αυτά τα γήπεδα και συγκεκριμένα στο γήπεδο του ΔΑΚ. Αναφερόμενος λοιπόν στον αγωνιστικό χώρο ο οποίος κρύβει πολλές παγίδες για τους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σ’ αυτό. Πολλές λακκούβες σε πολλά σημεία του γηπέδου με τον χλοοτάπητα την ίδια ώρα να θυμίζει περισσότερο χωράφι και λιγότερο αγωνιστικό χώρο. Αυτά τα σχόλια πρώτα απ’ όλα λέγονται και καταγγέλλονται από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές (ποδοσφαιριστές, προπονητές και υπεύθυνους ποδοσφαιρικών σωματείων) και κατ’ επέκταση από εμάς που απλά τα καταγράφουμε.
Το προηγούμενο διάστημα η διοίκηση του ΔΑΚ προχώρησε στην επιβολή τελών και στα ποδοσφαιρικά σωματεία που χρησιμοποιούν το γήπεδο του ΔΑΚ ως έδρα. Ενοικίαση του γηπέδου για κάθε εντός έδρα ματς που δίνουν, με λίγα λόγια. Τα σωματεία εξαιτίας της έλλειψης αθλητικών χώρων ίσως να μην έχουν και άλλη επιλογή αποδεχόμενοι την οικονομική επιβάρυνση. Μια οικονομική όμως επιβάρυνση η οποία όμως θα πρέπει να συνοδεύεται και από τις ανάλογες υπηρεσίες, όπως θα μπορούσαν να είναι ένας καλοδιατηρημένος αγωνιστικός χώρος στον οποίο οι αθλητές δεν θα κινδυνεύουν να τραυματιστούν από μόνοι τους!
Συμπέρασμα ότι θα πρέπει οι υπεύθυνοι να φροντίσουν σε καλύτερο και μεγαλύτερο βαθμό τις αθλητικές υποδομές οι οποίες χρειάζονται παρακολούθησης και φροντίδας, όπως το γήπεδο του ΔΑΚ.
Επ’ ευκαιρίας δεν θα μπορούσα να κρύψω και τον προβληματισμό μου ως φίλαθλος και για το γήπεδο του Παναρκαδικού. Πληροφορίες των προηγούμενων ημερών αναφέρουν ότι αποφασίστηκε η τοποθέτηση φυσικού και όχι τεχνικού χλοοτάπητα στον αγωνιστικό χώρο του ιστορικού γηπέδου και το ερώτημα που δημιουργείται από πολλούς καθώς και από τον γραφών κάνει λόγο για το αν ο Δήμος και η διοίκηση του Παναρκαδικού έχουν τις δυνατότητες να διατηρήσουν σε βάθος χρόνου τον αγωνιστικό χώρο σε ικανοποιητικά επίπεδα, ή αν τελικά «μοιραία» θα δούμε στο μέλλον (εφ όσον οι εργασίες όντως υλοποιηθούν) ανάλογες εικόνες μ’ αυτές του χλοοτάπητα του Αθλητικού Κέντρου.
Δεν είμαι ειδικός και αρμόδιος για το θέμα της φροντίδας και συντήρησης των ποδοσφαιρικών γηπέδων της περιοχής, αλλά δεν χρειάζεται πολύ σκέψη βάσει της εικόνας που παρουσιάζουν κάποια από αυτά για να τονίσω ότι χρειάζονται μεγαλύτερης παρακολούθησης και ουσιαστικότερης συντήρησής τους. Το ότι η περιοχή δεν διαθέτει ομάδες στις Εθνικές κατηγορίες (πέρα του Αστέρα που διαθέτει δικές του υποδομες) δεν σημαίνει οι αθλητικές υποδομές θα πρέπει να είναι σε κακή κατάσταση.

ΣΕΦΑ Αρκαδικός: ομάδα για πρωταθλητισμό αλλά…

Οι άνθρωποι του ΣΕΦΑ Αρκαδικού τα τελευταία δύο χρόνια, έχουν ανεβάσει πολύ τα αγωνιστικά στάνταρ, στήνοντας μία ομάδα που στόχο έχει τον πρωταθλητισμό σε υψηλό επίπεδο. Υψηλό μπάτζετ, καλοί παίκτες, κόσμο στο πλευρό της ομάδας και το σημαντικότερο υψηλοί στόχοι παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ο αγωνιστικός πήχης έχει τοποθετηθεί πολύ ψηλά και η υπέρβαση ήδη φαίνεται ότι γίνεται με την πρωταγωνιστική πορεία έως τώρα στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής κατηγορίας. Άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί και ασχολούνται με τα διοικητικά του Αρκαδικού, δείχνουν ότι έχουν τη διάθεση να τρέξουν και να ασχοληθούν για την ομάδα. Δεν αρκεί όμως αυτό, καθώς όσο πιο ανοδική είναι η πορεία του Αρκαδικού, τόσο πιο απαιτητικές θα είναι οι υποχρεώσεις σε οικονομικό και αγωνιστικό επίπεδο. Ως πότε δηλαδή οι άνθρωποι του συλλόγου θα έχουν την πολυτέλεια να δαπανήσουν ένα ανάλογο τουλάχιστον, μπάτζετ με το φετινό, που σύμφωνα με πληροφορίες ξεπέρασε πιθανότατα τα 400.000 ευρώ;
Σ’ αυτό, πολύ σημαντικό ρόλο τα επόμενα χρόνια θα μπορούσε να «παίξει» ένας μεγάλος χορηγός-υποστηρικτής-επενδυτής. Θα έλεγα όχι απλά πολύ σημαντικό ρόλο αλλά αναγκαία προϋπόθεση για να μπορέσει ο «κυανόλευκος» να ανταπεξέλθει στο υψηλό επίπεδο που έχει ήδη εισέλθει.
Γνωρίζοντας πάντως ότι τα οικονομικά δεδομένα στο χώρο του μπάσκετ σε σχέση με αυτά του ποδοσφαίρου είναι πολύ χαμηλότερα και με δεδομένο ότι ο ΣΕΦΑ ήδη βρίσκεται σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο, οι υπάρχουσες συνθήκες μπορούν να αναπτύξουν κάποια είδους συνεργασία της ομάδας με τους ιδιοκτήτες της ΠΑΕ Αστέρας Τρίπολης κ.κ. Μπάκο και Καϋμενάκη, όπου με ένα μικρό για τα δικά τους οικονομικά δεδομένα ποσό, θα μπορούσε να οδηγήσει τον ΣΕΦΑ Αρκαδικό σε ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες, οι οποίες θα μπορούσαν να μεταφραστούν τα αμέσως επόμενα χρόνια σε παρουσία στα επαγγελματικά πρωταθλήματα της Α2 και γιατί όχι της Α1 Εθνικής κατηγορίας!
Τα αγωνιστικά δεδομένα του Αρκαδικού έχουν ήδη περάσει σε ανώτερο επίπεδο και θα ήταν πραγματικά κρίμα να πάει χαμένη αυτή η μεγάλη ευκαιρία. Μήπως τελικά ήρθε η στιγμή το Αρκαδικό μπάσκετ να κερδίσει της προσοχής του Ελληνικού μπάσκετ, με την συμμετοχή και καθιέρωση του Αρκαδικού στα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας;

Ο Αστέρας εν όψει της χειμερινής μετεγγραφικής περιόδου

Οι αλλαγές στην τεχνική ηγεσία του Αρκαδικού συλλόγου τις προηγούμενες ημέρες δεν θα ήταν δυνατόν να μην φέρουν αργά ή γρήγορα και αλλαγές σε σχήματα και πρόσωπα στην βασική ενδεκάδα. Ο νέος τεχνικός της ομάδας στο πρώτο του παιχνίδι στον πάγκο του Αστέρα έκανε βασικές αλλαγές σε αγωνιστικά κομμάτια, όπως με το σχήμα (αντικατέστησε το 4-2-3-1 του Κάρλος Καρβαλιάλ με το 4-4-2 το οποίο σημειωτέον χρησιμοποίησε πέρυσι στη διάρκεια του Β’ γύρου και ο Παναγιώτης Τζαναβάρας), αλλά και σε θέσεις (τράβηξε στη μεσαία γραμμή από την άμυνα τον Φλάβιο εκεί όπου έπαιζε επί εποχής Κάμπος και στη θέση του έβαλε τον Φυτανίδη, ενώ στην επίθεση λόγω σχήματος έβαλε τους επιθετικούς σε παράλληλη διάταξη). Ο Νίκος Κωστένογλου όμως για να «στηρίξει» το νέο σύστημα της ομάδας, σίγουρα θα χρειαστεί σημαντική ενίσχυση, πέρα από τις όποιες αλλαγές μπορεί να κάνει ο ίδιος σε πρόσωπα και θέσεις, κατά την μετεγγραφική περίοδο του προσεχούς Ιανουαρίου. Έτσι λοιπόν μπήκα στη διαδικασία να αναλύσω λίγο την ομάδα και το σχήμα προσπαθώντας να εντοπίσω τις αδυναμίες που αυτή τη στιγμή υπάρχουν, πάντα βεβαίως κατά την προσωπική μου ταπεινή εκτίμηση.
Βέβαια αλλαγές θα υπάρξουν το επόμενο διάστημα και σε μετεγγραφικό επίπεδο και αν κάποιος δεν το πιστεύει αυτό μάλλον είναι γελασμένος. Μέχρι να φτάσουμε όμως σε αυτή τη φάση θα πρέπει να δούμε πρώτα σε ποιο βασικό σχήμα θα κατασταλάξει, αν και πιστεύω ότι δεν πρόκειται να δοκιμάσει άλλα σχήματα πέρα από το 4-4-2 που χρησιμοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή με τον Εργοτέλη.
Μπαίνοντας στην ουσία θεωρώ ότι το πρώτο κενό που δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να εντοπιστεί βρίσκεται στο αριστερό άκρο της άμυνας ύστερα από την απομάκρυνση του Ζορζίνιο. Στη θέση του πρώην αμυντικού του Αστέρα, έχει «επιστρατευθεί» ο Πέτρος Κανακούδης αναλαμβάνοντας χρέη αμυντικού έστω κι αν ο ίδιος συνηθίζει να αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Η αδυναμία αυτή έχει φανεί από την αρχή της περιόδου και σίγουρα αποτελεί ζήτημα και για τον Κωστένογλου.
Από εκεί και ύστερα στη θέση του κεντρικού αμυντικού και στη θέση του δεξιού μπακ, ίσως χρειάζεται κάποια ενίσχυση. Στο τελευταίο παιχνίδι ο Φλάβιο όπως προαναφέρθηκε αγωνίστηκε στη μεσαία γραμμή με το κενό του να καλύπτεται από τον Φυτανίδη που φέτος όσες φορές έχει αγωνιστεί, το έχει κάνει με την ιδιότητα του κεντρικού αμυντικού στην «αντι-Μαρσελάο» λύση. Έτσι στη θέση του Βραζιλιάνου στόπερ δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Όπως και να έχει πάντως από τη στιγμή που ο προπονητής αποφασίσει ότι ο Φλάβιο πρέπει να παίξει ως δεξί χαφ, τότε τίθεται ζήτημα ενίσχυσης με παίκτης που θα μπορεί να καλύψει την άμυνα από το κέντρο και δεξιά. Τέλος αν κρίνουμε ότι στην επιθετική γραμμή ουσιαστικά η ομάδα διαθέτει τρεις επιθετικούς για δύο θέσεις (Τσέζαρεκ, Φιλομένο, Καμπούροφ), πιθανόν να χρειαστεί η αναζήτηση και απόκτηση ενός ακόμη ικανού σέντερ φορ.
Ανακεφαλαιώνοντας αναφέρω λοιπόν ότι τα σημεία στα οποία ίσως ο Αστέρας προχωρήσει σε ενίσχυση κατά την προσεχή μετεγγραφική περίοδο εντοπίζονται στις θέσεις:

• του αριστερού μπακ
• του δεξιού μπακ και κεντρικού αμυντικού
• του σέντερ φορ

Στις υπόλοιπες θέσεις η ομάδα δεν έχει κενά, καθώς διαθέτει αρκετούς ποδοσφαιριστές και συνεπώς αρκετές εναλλακτικές επιλογές. Τέλος προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η ομάδα θα κινηθεί φέτος στο μετεγγραφικό παζάρι, με πρωταρχικό σκοπό την αντικατάσταση προσώπων που έως σήμερα δεν έχουν καταφέρει να πείσουν με την αγωνιστική τους παρουσία (και συνεπώς είναι σε προτεραιότητα γα αποχώρηση από την «κυανοκίτρινη» ομάδα) και λιγότερο με σκοπό την κάλυψη κάποιων κενών που ο προπονητής πιθανόν να έχει εντοπίσει, αφού όπως προαναφέρθηκε οι περισσότερες θέσεις με εξαίρεση δύο-τρεις θέσεις είναι πλήρεις από αριθμητικής πλευράς. Όλα πάντως θα αποδειχθούν στην πράξη στις επόμενες εβδομάδες και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πως θα είναι η εικόνα του ρόστερ κατά την έναρξη του β’ γύρου του φετινού πρωταθλήματος της super league στις αρχές του 2009.

Στα κρύα του Λουτρού...

Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν ότι η «μετά Κάρλος Καρβαλιάλ εποχή», θα βρει στον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Οι πάντες την περασμένη εβδομάδα «κινούνταν» στους ρυθμούς του Σερβοέλληνα τεχνικού και της γενικότερης σεναριολογίας που τον ήθελε να τα βρίσκει με την Αρκαδική ΠΑΕ.
Η μια αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι του Αστέρα Τρίπολης από την πρώτη στιγμή κυνήγησαν την συμφωνία με τον «Ντούσκο» καταθέτοντας μια εξαιρετική πρόταση για τα δεδομένα μιας μικρομεσαίας ΠΑΕ. Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι οι δύο πλευρές βρέθηκαν αρκετά κοντά σε συμφωνία, που θα έφερνε έναν μεγάλο προπονητή στην Τρίπολη.
Ωσρόσο:
Κατά τη δική μου προσωπική εκτίμηση, όπως ανέφερα και στην εκπομπή «Κόντρα Επίθεση» της περασμένης Δευτέρας, 17/11/2008, πιστεύω ότι ποτέ ο Σερβοέλληνας τεχνικός δεν θέλησε να έρθει σον Αστέρα Τρίπολης. Είτε γιατί στο βάθος του μυαλού του πίστευε ότι δεν πρόκειται να εκπληρώσει τους δικούς του στόχους σε μια ομάδα όπως είναι αυτή της Τρίπολης, είτε επίσης γιατί βασική προτεραιότητα ήταν ένα σαφώς μεγαλύτερο σωματείο όπως ο Παναθηναϊκός ή η ΑΕΚ.
Το ότι ο Μπάγιεβιτς μπήκε στη διαδικασία να μιλήσει σε προχωρημένο μάλιστα επίπεδο με τα αφεντικά του Αστέρα και μάλιστα να βρεθεί κοντά σε συμφωνία θεωρώ ότι οφείλεται «αποκλειστικά» στην εξαιρετική πρόταση (οικονομική πάντα) των κ.κ. Μπάκου και Καϋμενάκη, άντε και στην «ηρεμία» που ξέρει ότι διαθέτει ο Αρκαδικός σύλλογος σε διοικητικό επίπεδο.
Επίσης εκτιμώ ότι έναν από τους βασικούς λόγους λόγους «ναυαγίου» της σχεδόν κλεισμένης συμφωνίας το πρωί της περασμένης Δευτέρας ήταν η παραίτηση και αποχώρηση του Γιώργου Δώνη από την ΑΕΚ και παρά το γεγονός ότι στην απογευματινή σύσκεψη της περασμένης Κυριακής (όποτε και ο Δώνης ήταν ακόμη τεχνικός της Ένωσης) οι δύο πλευρές είχαν σχεδόν κλείσει σε προφορικό επίπεδο. Απλά πιστεύω ότι το «άλλοθι» για τον Ντούσκο για την τελική ρήξη μετά την προηγηθείσα συμφωνία ήταν οι όποιες «διαφορές» προέκυψαν σε δευτερεύουσας σημασίας θέματα της συνεργασίας.
Πολύ απλά λοιπόν ο Μπάγιεβιτς από τη στιγμή που η ΑΕΚ έμεινε «ακέφαλη» σε προπονητικό επίπεδο, θα έβρισκε λόγους για να «χαλάσει» η επικείμενη συμφωνία με τον Αστέρα, με σκοπό την έναρξη πλέον των συζητήσεων με τη διοίκηση της «Ένωσης», όπως «μοιραία» θα ακολουθούσε.
Κακά τα ψέματα η Ευρωπαϊκή προοπτική του Αστέρα που ακόμη φαίνεται ότι καθυστερεί, η κακή έως αυτή τη στιγμή πορεία της στο πρωτάθλημα αλλά ίσως και οι όροι που ζήτησαν οι άνθρωποι του Αστέρα όσον αφορά τη διάρκεια ισχύος του συμβολαίου, αποτέλεσαν πιθανώς ανυπέρβλητα εμπόδια για τον Μπάγιεβιτς, στην ανάληψη καθηκόντων τεχνικού στην «ομάδα των τρένων».
Ο Μπάγιεβιτς είτε έτσι είτε αλλιώς πιστεύω ότι δεν ήθελε πραγματικά να συμφωνήσει με τη διοίκηση της «κυανοκίτρινης» ΠΑΕ. Κι αν ακόμα το έκανε, δεν θα έμενε στην ομάδα, παρά μόνο για λίγους μήνες. Άλλωστε δεν είπε το «ναι» πέρυσι το Καλοκαίρι όπου ίσως και οι προϋποθέσεις να ήταν ακόμη καλύτερες, θα το έκανε τώρα εν μέσω μίας κακής (μέχρι τώρα) χρονιάς;

Υπάρχουν τρόποι εξοικονόμησης χρημάτων στο ΔΑΚ

Τα τελευταία χρόνια μέσα από τα τοπικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, έχουμε ακούσει και διαβάσει τόσα πολλά για το κόστος συντήρησης και λειτουργίας των εγκαταστάσεων του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Τρίπολης. Ομολογουμένως το κόστος όντως είναι μεγάλο και όσο να ναι απασχολεί ιδιαίτερα την εκάστοτε Δημοτική Αρχή. Υπερβολικό κόστος που καλώς ή κακώς υπάρχει και πρέπει να καλύπτεται μια διάφορους τρόπους προκειμένου η λειτουργικότητα του Αθλητικού Κέντρου να διατηρείται σε ικανοποιητικά επίπεδα εξυπηρετώντας τις υψηλές ανάγκες των τοπικών αθλητικών σωματείων αλλά και αθλητών της ευρύτερης περιοχής. Γι’ αυτό λοιπόν το κόστος έχει κατά καιρούς δημιουργήσει πολλές κόντρες και αντιπαραθέσεις μεταξύ των εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης και της τοπικής κοινωνία γενικότερα, αλλά και μεταξύ της Δημοτικής Αρχής και των τοπικών συλλόγων. Πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα δεν ήταν άλλο από το «σίριαλ» που προέκυψε με την «κόντρα» των κολυμβητικών συλλόγων και του Δήμου Τρίπολης με αφορμή την πρόθεση επιβολής Δημοτικού Τέλους για τις διαδρομές στο κλειστό κολυμβητήριο.
Όλα ουσιαστικά ξεκινούν και τελειώνουν στο κόστος λειτουργίας του αθλητικού κέντρου, καθώς και ο Δήμος προσπαθεί να εξασφαλίσει κάποια έσοδα προκειμένου να καλύψει αυτές τις οικονομικές ανάγκες. Αν οι απαιτήσεις οικονομικά δεν ήταν τόσο μεγάλες τότε όλα θα ήταν τέλεια.
Υπάρχουν όμως κάποιες φορές και περιπτώσεις στις οποίες η Δημοτική Αρχή και πιο συγκεκριμένα η Διοίκηση του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Τρίπολης, με κάποιες ενέργειες μπορούν να εξοικονομήσουν σημαντικούς πόρους. Μία από τις περιπτώσεις αυτές λοιπόν και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν κάποιες μικρό-παρεμβάσεις στο κλειστό γυμναστήριο Τρίπολης, οι οποίες θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν χρήματα από τη θέρμανση των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων. Μπαίνοντας λοιπόν στο θέμα, γίνομαι ακόμη πιο συγκεκριμένος.
Κατά τους Χειμερινούς μήνες το κλειστό γυμναστήριο απαιτεί πολλές ώρες καθημερινά, λειτουργίας του καυστήρα με σκοπό την θέρμανση του τις ώρες που οι σύλλογοι χρησιμοποιούν το χώρο για προπονήσεις. Η είσοδος όμως του κλειστού γυμναστηρίου ανοιγοκλείνει πάρα πολύ συχνά και πολλές φορές παραμένει ακόμη και ανοιχτή με αποτέλεσμα η ζέστη να μην μπορεί να διατηρηθεί εύκολα σε επιθυμητά επίπεδα. Αποτέλεσμα ο καυστήρας να καίει όλη τη μέρα σχεδόν προκειμένου οι εγκαταστάσεις να έχουν την απαραίτητη θέρμανση.
Σημαντική λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα κατά την ταπεινή μου άποψη, που μπορώ να παραδεχτώ ότι την μετέφερα πρόσφατα σε άνθρωπο της Διοίκησης του ΔΑΚ, αλλά δεν είδα και καμία ιδιαίτερη ανταπόκριση, είναι η κατασκευή ενός προθάλαμου εξωτερικά της κεντρικής εισόδου του κλειστού γυμναστηρίου.
Με την δημιουργία αυτού του προθάλαμου η οποία θα μπορούσε να γίνει για παράδειγμα με μια κατασκευή από αλουμίνιο, ουσιαστικά θα πρόσθετε και μία δεύτερη είσοδο στο κλειστό η οποία δεν θα άφηνε εκτεθειμένη τη ζέστη του κλειστού, στις πολύ χαμηλές εξωτερικές θερμοκρασίες που επικρατούν πολύ συχνά τους Χειμερινούς μήνες. Έτσι το κλειστό γυμναστήριο θα μπορεί να παραμένει περισσότερη ώρα ζεστό με λιγότερη ώρα χρήσης του καυστήρα.
Σίγουρα δεν είμαι αρμόδιος για να υποδείξω τρόπους στη διοίκηση της ΔΑΚ, με σκοπό την εξοικονόμηση χρημάτων ή τη διευκόλυνση της λειτουργίας και συντήρησης των εγκαταστάσεων. Δίνοντας όμως το παρόν σχεδόν καθημερινά σ’ αυτούς τους χώρους ως αθλούμενος και κατά τους Χειμερινούς μήνες, δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να γίνει κατανοητό ότι μικρές παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, είναι ικανές να βελτιώσουν κατά πολύ τις συνθήκες και στο κλειστό του μπάσκετ (στην προκειμένη περίπτωση), αλλά και σε άλλους χώρους.
Πόσο υψηλό θα μπορούσε να είναι το κόστος κατασκευής ενός προθάλαμου ελάχιστων τετραγωνικών μέτρων μπροστά στην εξοικονόμηση πολλών χρημάτων για πετρέλαιο θέρμανσης και συντήρηση του καυστήρα;

ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ: Ο "επιμένων" δικαιώνεται

Την τελευταία πενταετία στη διάρκεια της παρουσίας της στις Εθνικές κατηγορίες και στην ξέφρενη πορεία προς την superleague, η ομάδα του Αστέρα Τρίπολης έχει αλλάξει εκατοντάδες ποδοσφαιριστές, σε μια προσπάθεια κάθε χρονιά να δημιουργήσει το καλύτερο δυνατό σύνολο από άποψη ανταγωνιστικότητας μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Σ’ αυτό το διάστημα πολλοί παίκτες του Αστέρα όσο καλοί κι αν ήταν δεν γλίτωσαν αργά ή γρήγορα την «απόλυση» περνώντας «μοιραία» το δρόμο προς την έξοδο του Αρκαδικού συλλόγου. Υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις στις οποίες ποδοσφαιριστές που δεν συμπεριλαμβάνονταν στα πλάνα του προπονητή τους, δεν δέχτηκαν τη λύση του συμβολαίου τους και όχι μόνο δεν αποτέλεσαν παρελθόν από το σύλλογο, αλλά πλέον αποτελούν βασικά στελέχη της ομάδας! Ποιοι είναι;

Πρώτη περίπτωση ποδοσφαιριστή που πήγε «κόντρα» στις αποφάσεις της διοίκησης και εν τέλει έμεινε στο ρόστερ της ομάδας ήταν ο Νίκος Αναστασόπουλος. Το Καλοκαίρι του 2007 ο τερματοφύλακας του Αστέρα Τρίπολης εξ αρχής δεν συμπεριλαμβανόταν στα πλάνα του τότε προπονητή, Πάουλο Κάμπος, καθώς εκείνο το διάστημα υπήρχαν στο σύλλογο ακόμη τρεις γκολκίπερ (Συμεωνίδης, Αμπάρης και Λυμπερόπουλος). Ο Αναστασόπουλος όμως εκείνη την περίοδο είχε αντιδράσει δηλώνοντας ότι δεν επιθυμεί να αποχωρήσει από το σύλλογο στηριζόμενος στο υπάρχον συμβόλαιο που είχε με τους «κυανοκιτρίνους». Η ΠΑΕ Αστέρας Τρίπολης αναγκάστηκε να κρατήσει τον παίκτη με σκοπό του επόμενους μήνες να προκύψει λύση και ο παίκτης να λύσει το συμβόλαιο του. Μάλιστα εκείνη την περίοδο είχε ακουστεί έντονα ότι ο παίκτης μπορεί να αποχωρούσε έτσι κι αλλιώς από το σύλλογο κατά την χειμερινή μετεγγραφική περίοδο του περασμένου Χειμώνα.
Οι εξελίξεις όμως στο σύλλογο στην πορεία, άλλαξαν τα δεδομένα. Οι κακές εμφανίσεις του τότε βασικού, Γιάννη Συμεωνίδη, άλλαξαν τα πλάνα του Πάουλο Κάμπος που έδωσε το «χρίσμα» στον Γιώργο Αμπάρη, ενώ στη συνέχεια ο Αστέρας προχώρησε στη λύση της συνεργασίας με τον Καστοριανό τερματοφύλακα. Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε πρόβλημα τραυματισμού και οι συνθήκες δεν θα μπορούσαν παρά να κρατήσουν τον Αναστασόπουλο στην Τρίπολη.
Φέτος ο Καρβαλιάλ όχι μόνο δεν εισηγήθηκε την αποχώρησή του, αλλά κράτησε τον Αναστασόπουλο, δίνοντας του μεγάλο χρόνο συμμετοχής στα ματς προετοιμασίας, όντας ο δεύτερος τη τάξει πορτιέρο του Αστέρα για τη νέα σεζόν μετά τον Αμπάρη.

Δεύτερη περίπτωση ποδοσφαιριστή του Αστέρα είναι αυτή του Φλάβιο και μάλιστα αρκετά «νωπή», καθώς έχει εκτυλιχθεί αυτό το Καλοκαίρι. Από τις αρχές της περιόδου όπου ο Αστέρας ξεκίνησε την μετεγγραφική του αναζήτηση, ήταν γνωστή η πρόθεση της «κυανοκίτρινης» ΠΑΕ για λύση της συνεργασίας με τον Φλάβιο. Ο Βραζιλιάνος δεξιός μπακ-χαφ δεν συμπεριλαμβανόταν στα πλάνα του Κάρλος Καρβαλιάλ και ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ο παίκτης θα αποχωρήσει από το σύλλογο. Ανάλογη όμως ήταν η στάση του παίκτη με αυτήν του Νίκου Αναστασόπουλου, ο οποίος στηριζόμενος στην ισχύ του συμβολαίου του, αρνήθηκε την αποχώρησή του. Οι οικονομικές απαιτήσεις του παίκτη ως όρος για τη λύση της συνεργασίας προφανώς δεν συνέφεραν το σύλλογο που άλλαξε στάση κρατώντας τον παίκτη μέχρι νεοτέρας.
Στην πορεία της προετοιμασίας όμως ο Φλάβιο έδειξε ότι και τον τραυματισμό του έχει ξεπεράσει ο οποίος τον ανάγκασε να απέχει από πολλά παιχνίδια της περασμένης αγωνιστικής περιόδου, αλλά και πιο έτοιμος φαίνεται να είναι από τον Εστέβες αυτή τη χρονική περίοδο τουλάχιστον. Μάλιστα ο Φλάβιο αποτέλεσε και το βασικό δεξί μπακ στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, πραγματοποιώντας μάλιστα αρκετά ικανοποιητική εμφάνιση.

Ο Αστέρας θέλει πολύ δουλειά ακόμη σε ανάπτυξη και άμυνα

Πως και πως περιμέναμε να δούμε το ματς της πρεμιέρας ανάμεσα στον Αστέρα Τρίπολης και τον Ολυμπιακό. Μία αναμέτρηση που θα μπορούσε να μας δώσει μερικά πρώτα δείγματα από το αγωνιστικό προφίλ των παικτών του Αστέρα Τρίπολης. Βλέπετε αυτό το ματς για τους Αρκάδες ήταν το πρώτο της χρονιάς και φυσικά δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τα έως τώρα φιλικά παιχνίδια που πραγματοποιήθηκαν κατά την προετοιμασία.
Το ματς τελικά έγινε και δυστυχώς για τους φίλους της «ομάδας των τρένων» το αποτέλεσμα δεν ήταν θετικό (3-1) αν και με το τέλος του πρώτου 45λεπτου η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική από πλευράς αποτελέσματα μόνο και όχι ουσίας.
Από το συγκεκριμένο παιχνίδι λοιπόν προέκυψαν κάποια σημαντικά συμπεράσματα με τα οποία όμως οφείλω να υπογραμμίσω ότι δεν αποτελούν «μπούσουλα» και για τη συνέχεια αλλά «φωτογραφίζουν» την εικόνα της ομάδας αυτή τη χρονική περίοδο και γι’ αυτό θα τα κατονομάσω ως σχόλια.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Σχόλιο 1ο:
Η άμυνα του Αστέρα βάσει της αναμέτρησης με τον Ολυμπιακό πάντα, δεν μας έδειξε ότι εμπνέει εμπιστοσύνη σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή ομάδα του Πάουλο Κάμπος. Στο περσινό παιχνίδι για παράδειγμα με τη Λάρισα η απόδοση της άμυνας στην άμυνα ήταν καλύτερη και αν δεν είχε έρθει εκείνο το σχετικά τυχερό γκολ στο ματς το αποτέλεσμα θα είχε τελειώσει στο «μηδέν». Το περασμένο Σάββατο δυστυχώς οι αμυντική κατάσταση δεν ήταν και η καλύτερη με αρκετά λάθη που στοίχισαν (στ δύο τελευταία γκολ) ή θα μπορούσαν να στοιχίσουν με τις κλασικές ευκαιρίες που έγιναν. Προσωπικά μέτρησα εννέα σημαντικά λάθη της άμυνας κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, γεγονός αδιανόητο πέρυσι τέτοια εποχή.
Κι αν επιθετικά η ομάδα του Κάμπος πέρυσι ήταν φανερά «αμυντικογενής» σε σχέση με την φετινή, στο «Καραϊσκάκης» το Σάββατο δεν είδαμε πουθενά το επιθετικό παιχνίδι των «κυανοκιτρίνων». Βέβαια θα συμφωνήσω ότι οι συνθήκες ήταν τέτοιες που δεν επέτρεψαν στον Αστέρα να παίξει επιθετικά, πόσο μάλλον απέναντι στον Ολυμπιακό και δεν θα διαφωνήσω.

Σχόλιο 2ο:
Προβλήματα στην ανάπτυξη του παιχνιδιού δεν κάνουν απειλητική την ομάδα της Τρίπολης. Την γρήγορη κυκλοφορίας της μπάλας από τους παίκτες την κίνηση μέσα στο γήπεδο και τις κάθετες μπαλιές και τις συνεχείς αλλαγές παιχνιδιού που είδαμε ότι αρχίζουν να παρουσιάζουν οι παίκτες του Καρβαλιάλ στα πρώτα φιλικά παιχνίδια, το τελευταίο διάστημα δεν τα βλέπουμε.
Μοναδική προσπάθεια να απειλήσει ο Αστέρας είναι συνήθως από τα άκρα όπου είχε δύο ισχυρά επιθετικά όπλα, όπως ο Μιλάνο και ο Ζαϊρί. Πλέον τώρα που η κακιά στιγμή το περασμένο Σάββατο στέρει τον Μιλάνο από την ομάδα για τη μεγαλύτερη διάρκεια της σεζόν δυσκολεύουν τα πράγματα. Καθόλου κίνηση και καθόλου κάθετες μπαλιές, δείχνουν πρόβλημα στην ανάπτυξη, ενώ η απουσία του Καρντόσο φάνηκε αισθητά, καθώς ο Μπαστία ως μοναδικός αμυντικός χαφ στο α’ μέρος, ήταν φιλότιμος αλλά είναι «ανέτοιμος».

Σχόλιο 3ο:
Φανερό πρόβλημα της ομάδας στο εκτελεστικό κομμάτι. Μπορεί ο Τσέζαρεκ να έχει την ικανότητα να τελειώνει τις φάσεις όπως και οι άλλοι επιθετικοί της ομάδας, η ομάδα όμως δεν μπορεί να απειλήσει από μέση ή μακρινή απόσταση (εκτός περιοχής), όπως και στα στημένα (απευθείας). Φαινόμενο που ίσχυε και κατά την περσινή αγωνιστική περίοδο, αλλά δεν φαίνεται ακόμη να έχει βρει λύση.

Σχόλιο 4ο:
Βλέπω ότι παίκτες που έφυγαν από την ομάδα με το τέλος της περσινής αγωνιστικής περιόδου είχαν θέση στην ομάδα της Τρίπολης και με την μέχρι σημερινή εικόνα της ομάδας κακώς έφυγαν. Την ίδια ώρα δύο παίκτες που ήταν από τους πρώτους στη λίστα για να φύγουν από την ομάδα όχι μόνο έμειναν (μετά χιλίων κόπων και βασάνων από τους ίδιους τους παίκτες), αλλά είχαν χρόνο συμμετοχής στη διάρκεια του αγώνα της πρεμιέρας. Ο Φλάβιο από το ξεκίνημα και μάλιστα τα πήγε αρκετά καλά, ενώ ο Ζεάν δεν πρόλαβε να δείξει τίποτα αγωνιζόμενος 12 λεπτά. Πιστεύω πάντως ότι αυτοί οι δύο παίκτες θα κάνουν πολύ καλή δουλειά και φέτος.

Σχόλιο 5ο:
Δεν μας έδειξαν τίποτα οι «καινούργιοι» παίκτες που αφίχθησαν το φετινό Καλοκαίρι και αναφέρομαι σε όσους βέβαια αγωνίστηκαν. Ο Φελίτσιο που κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας έδειξε ότι πατάει καλύτερα στο γήπεδο από τους υπόλοιπους καινούργιους παίκτες του Αστέρα, δεν μπόρεσε να βοηθήσει όσο θα έπρεπε και θα περίμενε ο Κάρλος Καρβαλιάλ. Ο Μαρσελάο ήταν αυτός που προσπάθησε φιλότιμα και έδειξε δείγματα χωρίς όμως να εντυπωσιάσει.

Πέρα όμως από τα παραπάνω συμπεράσματα για να μην φανώ και κακός ή ισοπεδωτικός με την εμφάνιση του Αστέρα, θα πω ότι τίποτα δεν αποτελεί συμπέρασμα για την φετινή εικόνα του Αστέρα. Αν δεν περάσουν οι 5-7 πρώτες αγωνιστικές δεν είναι σωστό να μπούμε στη διαδικασία να κρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Άλλωστε αυτή η πρώτη εμφάνιση την επόμενη αγωνιστική ή την μεθεπόμενη μπορεί να συνοδευτεί από μία φοβερή απόδοση και από ένα ακόμη πιο όμορφο ποδόσφαιρο.


Υ.Γ. 1
Προσπάθησε φιλότιμα ο Μπαστία, αλλά έχω την άποψη ότι ο παίκτης είναι ανέτοιμος σε σημαντικό βαθμό και υστερεί φυσικής κατάστασης. Ο Καρβαλιάλ πάντως του εμπιστεύτηκε 45 λεπτά συμμετοχής.

Υ.Γ. 2
Η διακοπή του πρωταθλήματος στην προκειμένη περίπτωση μόνο θετική μπορεί να χαρακτηριστεί, ειδικά μετά το πολύ βαρύ κλίμα που επικρατεί στο σύλλογο από τον τραυματισμό του Μιλάνο.

Υ.Γ. 3
30/08/2007 στην τελευταία ουσιαστικά προπόνηση πριν το ματς με τη Λάρισα ο Μάουρο Μιλάνο τραυματίζεται στο δεξί γόνατο με ρήξη χιαστών γεγονός που τον αφήνει εκτός γηπέδων για περίπου 7 μήνες. 30/08/2008 στη διάρκεια του ματς με τον Ολυμπιακό πριν από το ματς με τη Λάρισα ο Αργεντίνος μέσος τραυματίζεσαι στο δεξί γόνατο με ρήξη χιαστών.
Διαβολική σύμπτωση, απίστευτη ατυχία και αδικία για ένα παιδί που έχει τις δυνατότητες να παίξει πολύ μεγάλη μπάλα; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει. Η ουσία είναι ότι ο Μιλάνο περνάει δύσκολες στιγμές και χρειάζεται στη στήριξη του συλλόγου και των συμπαικτών.
Ο Αστέρας δέχεται ένα μεγάλο πλήγμα που δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο και είναι φυσικά η απώλεια για το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν του μεγάλου σταρ της ομάδας.
Ο γραφών δεν μπορεί παρά να του ευχηθεί ότι καλύτερο με γρήγορη ανάρρωση και ακόμη πιο γρήγορη επιστροφή στα γήπεδα γερός και δυνατός!

Διεκδικητές "βασικού" στην ενδεκάδα του Αστέρα Τρίπολης

Τι κι αν το κλίμα επίσημα φαίνεται να είναι ιδανικό στο στρατόπεδο του Αστέρα Τρίπολης ανάμεσα στους παίκτες, τι κι αν οι προπονήσεις διεξάγονται καθημερινά υπό την εποπτεία του Κάρλος Καρβαλιάλ με σοβαρότητα και με το μυαλό από κοινού αποκλειστικά στην καλύτερη δυνατή προετοιμασία εν όψει πρεμιέρας. Αρκετοί είναι οι παίκτες που «μονομαχούν» μεταξύ τους άτυπα στην διεκδίκηση θέσης βασικού στην πρώτη ενδεκάδα του Πορτογάλου τεχνικού του Αρκαδικού συλλόγου.
Έχοντας σαν φαβορί τους Μανώλη Ψωμά στη θέση του κεντρικού αμυντικού, τον Ζαουάντ Ζαϊρί και Μάουρο Μιλάνο στα χαφ, αλλά και του Γιώργου Αμπάρη στη θέση του τερματοφύλακα, οι «άτυπες μάχες» στις υπόλοιπες θέσεις καλά κρατούν και αναμένεται να κρατήσουν και κατά τη διάρκεια της χρονιάς όπου όλα ανατρέπονται αναλόγως εμφανίσεων και αποδόσεων εντός αγωνιστικού χώρου. Ο Κάρλος Καρβαλιάλ φαίνεται να έχει κατασταλάξει στο 35-40% της βασικής ενδεκάδας και μέχρι την πρεμιέρα ο ίδιος θα συνεχίσει τις δοκιμές σε σχήματα και παίκτες την ώρα που οι ποδοσφαιριστές του θα δώσουν «μάχη» για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του. «Μάχες» όπως κυρίως στις παρακάτω θέσεις όπου έχουμε ως εξής:

Επιθετικός
Αν κρίνουμε ότι ο Κάρλος Καρβαλιάλ σκέφτεται σοβαρά να χρησιμοποιήσει το αγαπημένο του σχήμα 4-2-3-1 στην θέση του επιθετικού υπάρχουν τρεις υποψήφιοι (Τσέζαρεκ, Φιλομένο και Καμπούροφ). Ο Κροάτης έχει ξεκινήσει εξαιρετικά την προετοιμασία και είναι μακράν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας του στα έως τώρα φιλικά ματς. Λογικά έχει ένα μικρό προβάδισμα έναντι των υπολοίπων. Ο Φιλομένο προέρχεται από μία πολύ καλή χρονιά και έστω κι αν ακόμη δεν έχει μπει για τα καλά στο κλίμα, καταφέρνει να δείξει στα παιχνίδια τη μαχητικότητα του και το πάθος του να κερδίζει τις μονομαχίες» και να τελειώνει τις φάσεις που παρουσιάζονται. Εξίσου ικανός και ο Καμπούροφ που δείχνει σαφώς πιο βελτιωμένος σε σχέση με την περασμένη αγωνιστική περίοδο και σίγουρα θα έχει χρόνο συμμετοχής φέτος.

Αριστερό χαφ
Δύο είναι κυρίως οι παίκτες που διεκδικούν τη συγκεκριμένη θέση (Ουριμπάρι, Φελίτσιο). Το βασικό προβάδισμα λοιπόν γι’ αυτή τη θέση την έχει ο Φάμπιο Φελίτσιο για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι ο παίκτης είναι σε καλύτερη αγωνιστική κατάσταση σε σχέση με τον Ουριμπάρι και ο δεύτερος ότι ο Φελίτσιο έχει τη δυνατότητα να παίξει με την ίδια ευχέρεια και σαν δεκάρι στην τριάδα πίσω από τον επιθετικό, δίνοντας την δυνατότητα για μεγαλύτερη ευελιξία στο παιχνίδι των Μιλάνο και Ζαϊρί. Ο Ουριμπάρι πάντως έδειξε στην αρχή να αποτελεί προτεραιότητα στα πλάνα του Καρβαλιάλ. Λόγω Μιλάνο και Ζαϊρί ο Φελίτσιο δεν θα έχει θέση στην αριστερή πτέρυγα της μεσσαίας γραμμής αλλά στο κέντρο της. Πάντως το τελευταίο διάστημα βλέπουμε τον Ζεάν Κάρλος να δοκιμάζεται με καλή διάθεση από τον Καρβαλιάλ στη θέση αυτή και με αξιώσεις να διεκδικήσει ακόμη και το ρόλο του βασικού από τον Ουριμπάρι.

Αμυντικά χαφ
Η πρόσφατη φημολογία περί αποχώρησης του Οράσιο Καρντόσο από τον Αστέρα και το «μουδιασμένο» ξεκίνημα του ιδίου που στη συνέχεια όμως βελτιώθηκε αρκετά, καθώς επίσης και η καθυστερημένη άφιξη του Αντριάν Μπαστία στην Τρίπολη αρκετή για να χάσει τουλάχιστον ένα μήνα προετοιμασίας, αναγκάζει τον Καρβαλιάλ τουλάχιστον στο ξεκίνημα της σεζόν να παρακολουθεί στενά και την απόδοση των υπόλοιπων παικτών στη συγκεκριμένη θέση (σ.σ. Κανακούδη, Νταμόντε, Φαμπέτα). Ο Κανακούδης ξεκίνησε στα πρώτα φιλικά βασικός και έδειξε ότι έχει διάθεση να μην αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη, ενώ ο Νταμόντε είναι σε καλή αγωνιστική κατάσταση. Ενδεχομένως λοιπόν ο Καρβαλιάλ να έχει δώσει ένα μικρό προβάδισμα στο δίδυμο Καρντόσο, Νταμόντε. Δεν πρέπει όμως να «αγνοείται» και ο Φαμπέτα ο οποίος αποτελεί προσωπική επιλογή του Καρβαλιάλ, που του έχει δώσει χρόνο συμμετοχής και παράλληλα τον δοκιμάζει σε διάφορες θέσεις (αμυντικό χαφ και κεντρικό αμυντικό και δεξί μπακ). Σίγουρα στη συνέχεια ο Μπαστία θα κληθεί να αναλάβει χρέη βασικού και όπως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν το σίριαλ της μετεγγραφής του αυτό το Καλοκαίρι είναι ένα από τα πιο πολύ-συζητημένα.

Αριστερό μπακ
Δύο οι βασικοί διεκδικητές «βασικού» με τον νεοαποκτηθέντα Ζορζίνιο και του «παλιού» Ζεάν Κάρλος. Μέχρι πριν λίγο καιρό η πιθανή αποχώρησή του εξαιτίας της μη κατοχής κοινοτικού διαβατηρίου «άνοιγε» το δρόμο για τον Ζορζίνιο στη θέση βασικού. Η πολύ καλή αγωνιστική κατάσταση και η σταθερότητα του Ζεάν και πέρυσι αλλά και στα έως τώρα φιλικά έναντι του ανέτοιμου Ζορζίνιο του δίνουν το ρόλο του φαβορί για βασικό στην «ομάδα των τρένων»! Το μόνο που μπορεί να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση είναι είτε ο Ζεάν να μην καταφέρει τελικώς να αποκτήσει κοινοτικό διαβατήριο και θα σημαίνει αποχώρηση από την ομάδα (αλλά και πρόβλημα στα μετόπισθεν και στην αριστερή πτέρυγα της ομάδας) ή ο Ζορζίνιο να έχει κατακόρυφη βελτίωση μέχρι την πρεμιέρα του πρωταθλήματος.

Δεξί μπακ
Ο Φλάβιο μέχρι πριν λίγες εβδομάδες δεν περιλαμβανόταν καν στα πλάνα του Κάρλος Καρβαλιάλ. Είχε πάρει το μήνυμα από τη διοίκηση του Αστέρα να βρει άλλο σύλλογο. Όμως ο ίδιος πατώντας στο συμβόλαιο που είχε με το σύλλογο αρνήθηκε την απομάκρυνσή του, αναγκάζοντας τους «κυανοκιτρίνους» να τον κρατήσουν. Ο Φλάβιο λοιπόν όχι μόνο έμεινε αλλά λόγω της απόδοσής τους δείχνει να κερδίζει σιγά-σιγά και την εμπιστοσύνη του Καρβαλιάλ που πλέον μοιράζει το χρόνο με τον Εστέβες. Δεν αποκλείεται λοιπόν να δούμε τον Βραζιλιάνο και βασικά στα επίσημα ματς της ομάδας.

Κεντρικοί αμυντικοί
Πέρα του Ψωμά ο οποίος αποτελεί «εγγύηση» στην άμυνα οι υπόλοιπες θέσεις «παίζουν» μεταξύ των Μαρσελάο, Λαζαρίδη, Φυτανίδη ενώ στο φιλικό με τον Εθνικό Αστέρα είδαμε τον Καρβαλιάλ να χρησιμοποιεί ως κεντρικό αμυντικό και τον Φαμπέτα. Ο Μαρσελάο για την ώρα δεν έχει δείξει ακόμη αυτό που θα περίμενε ο προπονητής του, την ώρα που στη θέση του έχει εμπιστευθεί τον Σωκράτη Φυτανίδη, διαψεύδοντας όλους όσους πίστευαν ότι ο Έλληνας αμυντικός δεν θα είχε θέση βασικού στην άμυνα της ομάδας φέτος. Στη συγκεκριμένη θέση δεν φαίνεται να αποτελεί φαβορί κάποιος. Η «μάχη» για μια θέση θα παιχτεί μεταξύ των Ψωμά και Λαζαρίδη (αριστερά) και των Μαρσελάο και Φυτανίδη (δεξιά) στο κέντρο πάντα της άμυνας με τέσσερις και βέβαια χωρίς λίμπερο που επιλέγει στο σχήμα του ο Καρβαλιάλ.

Ρίσκο ή μυστικό επιτυχίας τα πολλά φιλικά για τον Αστέρα;

Είχαμε γράψει το προηγούμενο διάστημα ότι η φετινή προετοιμασία του Αστέρα Τρίπολης θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς θα μπορούν να φανούν οι διαφορές του προγραμματισμού του Πάουλο Κάμπος το περσινό Καλοκαίρι με αυτόν του ικανού και πολλά υποσχόμενου Κάρλος Καρβαλιάλ. Βέβαια η αποτελεσματικότητα της προετοιμασίας μίας ομάδας αποδεικνύεται στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου και συγκεκριμένα προς το φινάλε κάθε σεζόν, όταν η κούραση έχει αρχίζει να βαραίνει τα πόδια των ποδοσφαιριστών αλλά ωστόσο πρέπει να τα δώσουν όλα για το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα.
Κάθε προπονητής λοιπόν έχει τη δική του φιλοσοφία πραγματοποιώντας τις δικές του επιλογές, δοκιμές σε σχήματα και θέσεις. Ο σημερινός προπονητής δε, του Αστέρα, έχει φροντίσει να μας μπερδέψει με τις πολλαπλές δοκιμές που πραγματοποιεί, με στόχο την προετοιμασία της ομάδας στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.
Οι διαφορές πάντως που έχουν η περσινή με τη φετινή τουλάχιστον προετοιμασία του Αστέρα, έχουν ήδη αρχίζει να φαίνονται, όπως είναι το βασικό σχήμα της διάταξης που ο κάθε προπονητής επιθυμεί να δοκιμάσει περισσότερο (3-5-2 ο Κάμπος, 4-2-3-1 ο Καρβαλιάλ), σφιχτή άμυνα με αντεπιθέσεις ο Κάμπος και πιο επιθετικογενής η τακτική που θέλει να επιβάλει ο Καρβαλιάλ.
Σημαντική διαφορά όμως η οποία προκύπτει είναι αυτή της διεξαγωγής των φιλικών αγώνων προετοιμασίας της Αρκαδικής ομάδας. Φέτος οι αγώνες προετοιμασίας που έχουν γίνει και αναμένεται να πραγματοποιηθούν είναι σαφώς περισσότεροι από την περσινή προετοιμασία. Κι αυτή η κίνηση είναι καθαρά επιλογή του προπονητή. Ο Αστέρας λοιπόν φέτος έχει προγραμματίσει να παίξει συνολικά έντεκα φιλικά παιχνίδια στα πλαίσια της προετοιμασίας της μέχρι την πρεμιέρα του πρωταθλήματος, τη στιγμή που το περασμένο Καλοκαίρι η ομάδα είχε δώσει τα μισά περίπου φιλικά. Ανεξάρτητα πάντως με τη σύγκριση σε σχέση με πέρυσι η ομάδα φέτος αντικειμενικά έχει προγραμματίσει πολλά φιλικά παιχνίδια.
Το ερώτημα για πολλούς που τίθεται επομένως έχει ως εξής: Προτιμότερο είναι η ομάδα να δώσει πολλά φιλικά έτσι ώστε η ομάδα να αποκτήσει φυσική κατάσταση και μέσα από τα φιλικά και βέβαια να βρίσκεται στις αρχές Σεπτεμβρίου σε μεγάλο βαθμός έτοιμος και αγωνιστικά αφού με τα τόσα ματς θα έχει δουλέψει σε τομείς όπως η τακτική, η ομοιογένεια των παικτών και όχι μόνο; Ή μήπως χρειάζεται να δουλεύει περισσότερο σε τομείς φυσικής κατάστασης και να αποφεύγονται τα πολλά φιλικά παιχνίδια που ίσως να καταπονήσουν επιπλέον τους παίκτες, καθώς έχουν υπάρξει περιπτώσεις με ομάδες που δούλεψαν πολύ έντονα στη διάρκεια της προετοιμασίας με αποτέλεσμα στο φινάλε της σεζόν οι παίκτες να παρουσιάσουν προβλήματα έντονης κόπωσης ή κατά τη λαϊκή έκφραση της εξέδρας, να «καούν» από την έντονη προετοιμασία.
Τα φιλικά είναι πολλά φέτος, ο Κάρλος Καρβαλιάλ πάντως μοιράζει το χρόνο σε συμμετοχής σε όλους και λογικά φροντίζει να ξεκουράζει τους παίκτες επαρκώς μεταξύ των αναμετρήσεων. Το θέμα είναι τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα να δούμε το ποσοστό «φρεσκάδας» των παικτών στα επίσημα παιχνίδια των πρώτων αγωνιστικών.
Ο Πάουλο Κάμπος με τη λογική των λιγότερων φιλικών είχε ένα «μουδιασμένο» ξεκίνημα πέρυσι, αλλά στη συνέχεια η ομάδα κατάφερε να ανέβει κατακόρυφα, ενώ στη συνέχεια υπέστη μια κοιλιά στο ξεκίνημα του β’ γύρου. Φέτος πλέον θα περιμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την αντίδραση της ομάδας βάσει απόδοσης στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές λοιπόν σκέφτηκα να συγκεντρώσω σε μια μικρή λίστα όλες τις ομάδες της superleague μαζί με το συνολικό αριθμό των φιλικών αναμετρήσεων που έχουν δώσει αλλά και που πρόκειται να δώσουν μέχρι την έναρξη του πρωταθλήματος, κατατάσσοντας τες από την ομάδα με τα περισσότερα προγραμματισμένα φιλικά ματς το φετινό Καλοκαίρι.

Όπως λοιπόν γίνεται κατανοητό από τον παραπάνω πίνακα ο Αστέρας Τρίπολης μαζί με την ΑΕΚ είναι οι ομάδες που αυτό το Καλοκαίρι κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας τους, έχουν κανονίσει τα περισσότερα φιλικά προετοιμασίας (συνολικά 11). Στην «αντίπερα όχθη» βρίσκεται ο Παναθηναϊκός που μέχρι αυτή τη στιγμή έχει κλείσει μόνο 5 φιλικά ματς προετοιμασίας.

Τι συμβαίνει με τον Καρντόσο;

Αυτό το Καλοκαίρι και πριν η ομάδα του Αστέρα Τρίπολης ξεκινήσει την προετοιμασία της εν όψει της νέας αγωνιστικής περιόδου, ακούσαμε πολλά σενάρια περί αποχώρησης κάποιων παικτών που την περσινή αγωνιστική περίοδο αποτέλεσαν πρωταγωνιστές στο σύλλογο. Ένας από αυτούς βέβαια ήταν και ο Οράσιο Καρντόσο. Πιο αναλυτικά ο Αργεντίνος μέσος είχε ακουστεί και γραφτεί έντονα ότι θα έφευγε τον περασμένο Ιούνιο για τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, ενώ αργότερα είχε ακουστεί ότι «έπαιζε» ακόμη και για Παναθηναϊκό, ΑΕΚ.
Τελικά η μετακίνησή του σε κάποιο από τους μεγάλους Ελληνικούς συλλόγους δεν ολοκληρώθηκε ποτέ (μέχρι σήμερα), με τον παίκτη να μένει στην ομάδα όπου και ξεκίνησε προετοιμασία για τη νέα αγωνιστική περίοδο. Βάσει πάντως των όσων διάβασα και άκουσα γι’ αυτό το «σίριαλ», πιστεύω ότι ο Καρντόσο περισσότερο ήθελε να φύγει για έναν μεγαλύτερο σύλλογο, παρά ήθελε να μείνει στην Τρίπολη και στον Αστέρα.
Από τότε λοιπόν που ξεκίνησε η προετοιμασία των «κυανοκιτρίνων» ο παίκτης δεν έχει καταφέρει ακόμη να μπει για τα καλά στο κλίμα της ομάδας, εννοώντας ότι από τις πρώτες ημέρες στο Καρπενήσι αντιμετώπισε διάφορα μικρο-προβλήματα τραυματισμού που των άφηναν εκτός προπονήσεων. Επιπλέον από τη στιγμή που η ομάδα επέστρεψε από την προετοιμασία στο Καρπενήσι και ξεκίνησε τα φιλικά εδώ, ο Καρντόσο δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε κανένα από αυτά, παρά μόνο στο πρόσφατο παιχνίδι στη Λιβαδειά με την τοπική ομάδα. Δεν λέω ότι αυτοί οι τραυματισμοί οφείλονται σε άλλα αίτια.

Στο παιχνίδι με το Λεβαδειακό και μετά από καιρό αγωνιστικής αποχής ο Καρντόσο υπέπεσε σε μία αντιαθλητική ενέργεια που ανεξάρτητα από το αν προκλήθηκε από τον αντίπαλο θα μπορούσε να την είχε αποφύγει. Το ότι χτύπησε αντίπαλο του εκτός φάσης σαν ενέργεια και μόνο δεν είναι ότι καλύτερο. Τον Καρντόσο βέβαια τον έχουμε δει να αντιδρά ανάλογα και σε αναμετρήσεις την περασμένη αγωνιστική περίοδο, αλλά στην προκειμένη περίπτωση σε φιλικό παιχνίδι ίσως ήταν κάτι παραραβηγμένο.
Ο Καρντόσο όσο τον γνωρίζουμε, πέρα από αυτά τα μεμονωμένα φαινόμενα δεν είναι άνθρωπος με περίεργος, απείθαρχος με ιδιόρρυθμο χαρακτήρα. Κάθε άλλο μάλιστα. Επαγγελματίας, χωρίς να δημιουργεί προβλήματα και καλό παιδί όπως έχουν ισχυριστεί οι συμπαίκτες του. Ενδεχομένως ο παίκτης το τελευταίο διάστημα να έχει επηρεαστεί αρνητικά από το «ναυάγιο» κάποιας πιθανής μετακίνησής του σε μεγάλο Ελληνικό σύλλογο. Γενικότερα δεν βλέπω τον Αργεντίνο τον τελευταίο καιρό να είναι ήρεμος και συγκεντρωμένος στις υποχρεώσεις της ομάδας του, σαν κάτι να τον απασχολεί.
Άλλες κινήσεις που όντως μου προκαλούν κάποια υποψία ότι μπορεί ακόμη και ο σύλλογος αργά ή γρήγορα να θέλει να πουλήσει τον παίκτη σε άλλο σύλλογο, είναι ο μεγάλος διακαής πόθος να αποκτηθεί και να κλείσει και τυπικά το θέμα της μετεγγραφής Μπαστία στο σύλλογο (ο Μπαστία θυμίζω ότι αγωνίζεται στην ίδια θέση με τον Καρντόσο), αλλά και οι δοκιμές Καρβαλιάλ με τη χρησιμοποίηση διάφορων παικτών στις θέσεις των αμυντικών χαφ.
Προσωπικά πιστεύω ότι ο Αστέρας αν πραγματικά θέλει να παραχωρήσει τον Καρντόσο, κάνει λάθος, καθώς ο παίκτης μπορεί και φέτος να προσφέρει τα μέγιστα στην ομάδα. Καλό θα είναι, αν υπάρχει βέβαια κάποιο πρόβλημα, να ξεπεραστεί άμεσα, μεταξύ ομάδας και παίκτη. Η εμμονή που ίσως ο Αστέρας και ο παίκτης να έχουν για λύση της μεταξύ τους συνεργασίας μπορεί στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο να μην είναι και η καταλληλότερη λύση. Έχουν όλο το χρόνο μέχρι τη Χειμερινή μετεγγραφική περίοδο ή του χρόνου το Καλοκαίρι να βρουν μια προσέγγιση που πραγματικά θα συμφέρει και τους δύο, κι όλα αυτά πάντα με δεδομένο ότι μπορεί να υπάρχει ζήτημα αποχώρηση Καρντόσο από τον Αστέρα.

Χρειάζεται ακόμη έναν «πύργο» ο Αρκαδικός

Μπορεί ο Αρκαδικός να πραγματοποιεί τις θερινές του διακοπές, εννοώντας βασικά ότι οι παίκτες αυτή τη χρονική περίοδο βρίσκονται στην Καλοκαιρινή τους άδεια, μέχρι και τις 18-20 Αυγούστου, αλλά σίγουρα οι άνθρωποι της διοίκηση όλο το Καλοκαίρι μαζί με τον προπονητή της ομάδας αναζητούσαν τους παίκτες αυτούς που θα ενίσχυαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύλλογο στη δύσκολη προσπάθεια του πρωταθλήματος της Β’ Εθνικής κατηγορίας. Οι μετεγγραφικές κινήσεις λοιπόν έφτασαν αισίως τις έξι και όπως ανέφερε στις δηλώσεις του πρόσφατα ο προπονητής της ομάδας Γιάννης Σμυρνιώτης, οι άνθρωποι του «κυανόλευκου» συλλόγου πήραν αυτούς που ήθελαν. Όταν λοιπόν προσωπικά ακούω κάτι τέτοιο δεν μπορώ να παρά τους να χαρακτηρίσω ιδιαίτερα ικανοποιημένους από την μετεγγραφική εξέλιξη. Κατά σειρά λοιπόν ο Αρκαδικός απέκτησε τον Γιώργο Κοψαύτη από την ΑΕΚ Άργους, τον Μπάμπη Σκουζή από τον Πανερυθραϊκό, τον Γιάννη Τσολάκη από τον Άλιμο, τον Ηλία Μουτράν από τον Σπόρτιγκ, τον Γιάννη Ντιπ από την Κεφαλονιά και τις προηγούμενες ημέρες τον Απόστολο Κουτσογιάννη από την Ξάνθη.
Κάποιοι παίκτες διακρίθηκαν με τις προηγούμενες ομάδες τους στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής κατηγορίας, κάποιοι άλλοι είχαν σημαντικό ρόλο στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής πέρυσι και τέλος κάποιοι άλλοι ήρθαν να ενισχύσουν την ομάδα από το πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατηγορίας. Σημαντικές μετεγγραφικές κινήσεις που θα δώσουν την ώθηση για πρωταγωνιστική παρουσία του Αρκαδικού στην Β’ Εθνική ή παίκτες ανάγκης προκειμένου η ομάδα να πραγματοποιήσει τις μετεγγραφικές της κινήσεις και να ξεκινήσει την προσπάθεια για μια αξιοπρεπή πορεία στη νέα κατηγορία;
Κατά την προσωπική μου άποψη ουσιαστικά τίποτα από τα δύο. Κάτι ενδιάμεσα πραγματικά ισχύει. Οι παίκτες που αποκτήθηκαν δεν αποτελούν και σταρ, αλλά δεν είναι και άχρηστοι όπως ίσως να σχολίαζε κάποιος ακραίος φίλαθλος. Τα νέα αποκτήματα του Αρκαδικού (μέχρι στιγμής), έχουν τις δυνατότητες να οδηγήσουν σε μια καλή χρονιά τον Τριπολιτσιώτικο σύλλογο. Αξίζει να τονιστεί ότι το κόστος των μετεγγραφών δεν ήταν μικρό. Δόθηκαν αρκετά χρήματα ακόμη και για τα δεδομένα της κατηγορίας για κάποιους παίκτες, ενώ μπορώ να αποκαλύψω πως άνθρωπος που είναι καλά στο χώρο του μπάσκετ και των δεδομένων της Β’ Εθνικής που όμως δεν έχει άμεση σχέση με τον Αρκαδικό, τόνισε μπροστά στα μάτια μου ότι η ομάδα του Αρκαδικού με αυτό το ρόστερ, του χρόνου θα αγωνίζεται στην Α2 Εθνική.
Για τον συγκεκριμένο κύριο αυτή η άποψη του έβγαινε αβίαστα από το στόμα, για μένα όμως που τον άκουσα μπορώ να ομολογήσω ότι χαμογέλασα κρυφά κιόλας. Άλλωστε αν δεν δω προσωπικά όπως και όλος ο κόσμος την ομάδα να αγωνίζεται στα πρώτα φιλικά προετοιμασίας, δεν μπορεί να βγει κανένα συμπέρασμα. Όσο καλοί κι αν είναι οι παίκτες που η ομάδα πήρε φέτος το μόνο αποδεικτικό στοιχείο του ότι μπορεί να είναι παικταράδες, είναι μόνο οι αγωνιστικές εμφανίσεις μέσα στο παρκέ.

Eπειδή όμως το κούρασα κάπως θα ήθελα να προχωρήσω λίγο στην ανάλυση του φετινού ρόστερ μέχρι αυτή τη χρονική στιγμή σε σχέση με την περασμένη αγωνιστική περίοδο. Ένα φετινό ρόστερ που πιστεύω πως όπως και να έχει χρειάζεται αυτή τη στιγμή ενίσχυση στη θέση «5».
Παίρνοντας λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά στη θέση του playmaker ο Αρκαδικός στη θέση «1» όχι μόνο δεν χάνει κάποιον παίκτη για την ώρα (μετά τις πληροφορίες ότι ο Μπαλτάς είναι πιθανό να μείνει και του χρόνου στην ομάδα), αλλά ενισχύεται κιόλας με την απόκτηση δύο βασικών κατά τη δική μου άποψη, όπως ο Σκουζής και ο Ντιπ. Αν ο Μπαλτάς μείνει και επιστρέψει γερός τότε μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ (προσωπικά τον πιστεύω πολύ σαν παίκτη και για να είμαι ειλικρινής τον θέλω στην ομάδα και του χρόνου). Τέλος μην αγνοούμε και τον Σημαιόπουλο ο οποίος βοήθησε σημαντικά, ειδικά στο φινάλε μετά τον τραυματισμού του Μπαλτά, αλλά και το νεαρό Πολυζωγόπουλο.
Στη θέση «2» σημαντική απώλεια ήταν αυτή του Ισίδωρου Κουτσού. Οι άνθρωποι του συλλόγου κατάφεραν να αποκτήσουν τον Τσολάκη καλύπτοντας σε σημαντικό βαθμό αυτό το κενό. Πέρα του Τσολάκη όμως παραμένει και φέτος ο μεγάλος ηγέτης του Αρκαδικού, Γιάννης Μάνος. Σ’ αυτή τη θέση μπορεί αν χρειαστεί να καλυφθεί και από κάποιο playmaker, αλλά φυσικά και από το Γιώργο Κοψαύτη. Στη θέση «3» αυτόν που προσωπικά βρήκα να αγωνίζεται είναι ο Κοψαύτης, ενώ και ο Τσολάκης μπορεί να λειτουργήσει πολύ καλά και σ’ αυτή τη θέση. Αν κρίνω ότι ο Μάνος είναι δεδομένος στη θέση του shooting guard, οι Τσολάκης και Κοψαύτης θα παίζουν μπαλαντερ στις θέσεις «2» και «3» με επικρατέστερο ως προς το χρόνο συμμετοχής τον πρώτο. Προσωπικά πιστεύω ότι ουσιαστικά στις θέσεις «2» και «3» αυτή τη στιγμή υπάρχουν διαθέσιμοι τρεις παίκτες (Μάνος, Τσολάκης, Κοψαύτης). Αν κάποιος από αυτούς στη διάρκεια της χρονιάς δεν μπορεί να αγωνιστεί, τότε πολύ πιθανόν από τις θέσεις «1» και «4» να χρειαστεί η «στρατολόγηση» κάποιου, με επικρατέστερο τον Παπανικολάου που παίζει πολύ καλά και στη θέση αυτή. Από αυτή τη θέση πλέον θα λείπει ο Μίλαν Ψάλτου, χωρίς ωστόσο η απουσία του βάσει και τον παικτών που ήρθαν να έχει στοιχίσει.

Από εκεί και πέρα στη θέση του power forward ισχύει περίπου η ίδια κατάσταση με τη θέση «1». Αρκετοί παίκτες είναι διαθέσιμοι για τον προπονητή και συγκεκριμένα ο Μουτράν, ο Κουτσογιάννης και ο Παπανικολάου, αλλά και ο νεαρός Μπουρής σαν λύση από το βάθος του πάγκου. Δύο παίκτες ήρθαν σ’ αυτή τη θέση και ένας έφυγε (Καλαπανίδας ενώ δεν αποκλείεται να φύγει και ο Ρεκουνιώτης). Ο καθένας από αυτούς έχει ξεχωριστό στυλ παιχνιδιού και μπορεί να χρησιμοποιηθεί αναλόγως τις συνθήκες του παιχνιδιού. Για παράδειγμα ο Μουτράν είναι δυνατός και μπορεί να ταιριάξει σε συνθήκες physical game (παιχνιδιού με σωματικές επαφές). Από την άλλη οι Κουτσογιάννης και Παπανικολάου είναι παίκτες που μπορούν να παίξουν και μακριά από το καλάθι «ανοίγοντας» την άμυνα του αντιπάλου.
Τέλος στη θέση του center που για μένα προσωπικά παρουσιάζεται το σημαντικότερο πρόβλημα, αυτή τη στιγμή ο μοναδικός καθαρός center, είναι ο Σωκράτης Μαναβόπουλος λόγω ύψους, όγκου και δύναμης. Πέρυσι υπήρχε και ο Πατρίκης που πλέον αποτελεί παρελθόν και όσο να ναι χρειάζεται ένας παίκτης με ανάλογη δύναμη για τις «μονομαχίες» κάτω από τα καλάθια. Σ’ αυτή τη θέση με την απουσία του Μαναβόπουλου θα μπορούσε να βοηθήσει ο Μουτράν, αλλά αποδεικνύεται ακόμη και τώρα ότι ο Αρκαδικός σ’ αυτή τη θέση υστερεί σε ύψος και δύναμη.
Οι μετεγγραφικές κινήσεις των ομάδων της Β’ Εθνικής κατηγορίας συνεχίζονται, ενώ όπως τονίστηκε από τον Γιάννη Σμυρνιώτη μέχρι το Φθινόπωρο δεν αποκλείεται τίποτα. Γνωρίζω επίσης ότι έχει προταθεί «πεντάρι» από την Α2 Εθνική κατηγορία, στην ομάδα, αλλά οι αποφάσεις είναι λογικό ότι θα παρθούν κατόπιν ωρίμου σκέψεως, καθώς το οικονομικό κομμάτι όπως και να έχει δεν μπορεί να μην επηρεάζει τους ανθρώπους του Αρκαδικού συλλόγου.
Μέχρι το τέλος του πρώτου δεκαημέρου του Αυγούστου, πιστεύω ότι θα έχουμε σαφέστερη εικόνα των προθέσεων της διοίκησης για το θέμα της απόκτηση ενός ακόμη παίκτη, πιθανότατα στη θέση του center.

Υ.Γ.1
Μιας και το έφερε η κουβέντα, κατά την προσωπική μου εκτίμηση η τιμή του εισιτηρίου διαρκείας της ομάδας είναι πραγματικά πολύ καλή, με δεδομένα α) την ίδια τιμή (50€), β) μεγαλύτερη κατηγορία και γ) περισσότεροι αγώνες (15 εντός έδρας), αξίζοντας τον κόπο για την απόκτησή του.

Υ.Γ.2
Πάρει δεν πάρει πεντάρι η ομάδα, προσδοκία όλων των Αρκάδων και όχι μόνο είναι οι «κυανόλευκοι» να πετύχουν τουλάχιστον τον πρωταρχικό στόχο της παραμονής στην κατηγορία και αυτό έχει σημασία.

Κάρτα Υγείας ποδοσφαιριστή: Αναγκαίο κακό ή ένα βήμα μπροστά;

Το προηγούμενο διάστημα για να μην πω τα προηγούμενα χρόνια είχαμε ακούσει τόσα για την περιβόητη κάρτα υγείας ποδοσφαιριστή που στη θεωρεία τότε προέβλεπε ουσιαστικά το «φακέλωμα» όλων των εν ενεργεία ποδοσφαιριστών κυρίως ερασιτεχνών με σκοπό τον έλεγχο από θέμα υγείας των παικτών που πρόκειται να αγωνιστούν με ερασιτεχνικά σωματεία στα περιφερειακά και τοπικά σωματεία. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα λοιπόν περιλαμβάνει σειρά υποχρεωτικών προληπτικών εξετάσεων που θα αποδεικνύει αν τελικά ο κάθε αθλητής θα έχει δικαίωμα ή όχι της έκδοσης ή επανέκδοσης του Δελτίου Αθλητικής Ιδιότητας. Όπως λοιπόν αναφέρεται σχετικά η «Κάρτα υγείας ποδοσφαιριστή», τίθεται ως βασική προϋπόθεση έκδοσης δελτίου αθλητικής ιδιότητας για κάθε καινούργιο ποδοσφαιριστή, η επιτυχής υποβολή του στις απαιτούμενες ιατρικές εξετάσεις. Η ισχύς των εξετάσεων είναι ετήσια. Σε κάθε δελτίο που θα εκδίδεται θα αναφέρεται η εξέταση. Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας αυτής θα καταργείται η κατάσταση υγείας που υποβάλλουν τα σωματεία. Αν κάποιος δεν περάσει από έλεγχο ή δεν περάσει τον έλεγχο επιτυχώς θα ανακαλείται το δελτίο του.
Ως εδώ λοιπόν δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα και αναφέρομαι τουλάχιστον στην ευρύτερη περιοχή του Νομού Αρκαδίας. Το πρόβλημα παρουσιάζεται στο γεγονός ότι κάθε ποδοσφαιριστής που εξετάζεται θα καταβάλει το ποσό των τριάντα (30) ευρώ προκειμένου να πραγματοποιηθεί η διαδικασία της εξέτασης. Κι αν λοιπόν ο κάθε ποδοσφαιριστής δεν έχει τη διάθεση να καταβάλει αυτό το ποσό γίνεται κατανοητό, ότι το οικονομικό βάρος από εκεί και πέρα το παίρνει μοιραία ο σύλλογος στον οποίο ανήκει ο κάθε αθλητής. Έτσι αν υποθέσουμε ότι ένας σύλλογος έχει στο ρόστερ του τριάντα «ενεργούς» αθλητές που υπολογίζει τη συγκεκριμένη αγωνιστική περίοδο, τότε καλείται να πληρώσει το καθόλου αδιάφορο ποσό των 900 ευρώ (30 αθλητές Χ 30 ευρώ = 900 ευρώ).
Το πρόβλημα που έχει προκύψει και έχει πλέον να κάνει με την έντονη αντίδραση της συντριπτικής πλειοψηφίας των σωματείων είναι καθαρά οικονομικό, καθώς η οικονομική κατάσταση πολλών από αυτά δεν είναι και τόσο καλές. Μάλιστα σύμφωνα με τα λεγόμενα κάποιων ανθρώπων του τοπικού ποδοσφαίρου που είχα την ευκαιρία να μιλήσω μου είπαν ότι οι σύλλογοι απειλούν ακόμη και με αποχή από τα προσεχή τοπικά πρωταθλήματα «τινάζοντας» στον αέρα τις επίσημες διοργανώσεις μεταξύ άλλων και της ΕΠΣ Αρκαδίας. Μέχρι βέβαια την έναρξη αυτών των πρωταθλημάτων ακολουθεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλά σίγουρα αυτό από μόνο του δεν λύνει ένα πρόβλημα που ψάχνει τη λύση του ή αλλιώς τη «χρυσή τομή». Τι πρέπει να γίνει λοιπόν αναρωτιούνται αθλητές, οι παράγοντες των σωματείων, οι άνθρωποι των ΕΠΣ και της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, αλλά και οι απλοί φίλαθλοι ως απλοί παρατηρητές αυτής της ιστορίας.
Προσωπική μου άποψη με την ιδιότητα του φιλάθλου κυρίως είναι ότι η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία πλευρά η εφαρμογή του προγράμματος «Κάρτα Υγείας ποδοσφαιριστή» είναι κατά την προσωπική μου εκτίμηση απαραίτητη, για πολλούς λόγους. Πλέον κάποια στιγμή να γίνεται έλεγχος κατάστασης της υγείας των εν ενεργεία ποδοσφαιριστών προκειμένου να αποφευχθούν φαινόμενα αιφνίδιων θανάτων. Αν θέλουμε να λέμε ότι κάνουμε ένα βήμα μπροστά στο χώρο του ποδοσφαίρου πρέπει να τηρούμε κάποια πράγματα και το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι ένα από αυτά. Αν και ακόμη είμαι αρκετά καχύποπτος για το αν τελικά η ΕΠΟ σε συνεργασία με τις ΕΠΣ, καταφέρει τελικά να υλοποιήσει στην πράξη αυτό το πολύ σημαντικό πρόγραμμα και αν το κάνει εν τέλει για πόσο χρονικό διάστημα θα καταφέρει να το εφαρμόσει. Ελπίζω πάντως όλα να πάνε καλά και οι υπεύθυνοι να κρατήσουν τις υποσχέσεις τους, όσο κι αν δυσανασχετούν οι αθλητές, για τους οποίες προορίζεται το πρόγραμμα αυτό.
Από την άλλη όμως και αυτή η επιβολή του περιβόητου χρηματικού ποσού των τριάντα ευρώ, μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλη, αλλά σίγουρα υπό κάποιες προϋποθέσεις αποτελεί μεγάλο οικονομικό βάρος για τους συλλόγους. Όπως προείπα είναι δύσκολο ένας αθλητής-ποδοσφαιριστής να δεχτεί να πραγματοποιήσει τις εξετάσεις πληρώνοντας από την τσέπη του το χρηματικό αυτό ποσό. Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό παικτών που θα τους ζητηθεί να πληρώσουν οι ίδιοι τις εξετάσεις αυτές, δεν θα το κάνουν γεγονός που θα φέρει σε πολύ δύσκολη θέση το σωματείο που καλείται μετά να αντιμετωπίσει διάφορες επιπτώσεις, όπως η μη δυνατότητα μετακινήσεων και μετεγγραφών των παικτών αλλά και η μη δυνατότητα χρησιμοποίησης όσων αθλητών δεν υποβλήθηκαν στα τέστ. Το βάρος λοιπόν πέφτει εξολοκλήρου στα σωματεία που ανεξαρτήτως ηλικίας ποδοσφαιριστή θα πρέπει να πληρώσει τριάντα ευρώ για τον καθένα, συμπεριλαμβάνοντας παίκτες από την ανδρική ομάδα αλλά και από τα μικρότερα τμήματα. Η ΕΠΟ λοιπόν αποφεύγει να πληρώσει ή αλλιώς να επιχορηγήσει αυτό το ποσό στους συλλόγους και εκεί ακριβώς δημιουργείται το πρόβλημα. Θα έπρεπε λοιπόν η ΕΠΟ πριν προχωρήσει στην υλοποίηση αυτού του προγράμματος να κοιτάξει προσεκτικότερα το θέμα του χρηματικού αντιτίμου που πλέον έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις.
Είναι πάντως αντιφατικό να διατίθενται από τη μία τα τεράστια ποσό για τις διάφορες χορηγίες, αμοιβές προπονητών και παικτών, εξόδων από πολυτελείς εκδηλώσεις και αμοιβές υψηλόβαθμων στελεχών του ποδοσφαίρου και από την άλλη να ζητείται η καταβολή χρηματικού ποσού από τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή για την πραγματοποίηση υποχρεωτικών εξετάσεων αν θέλει να παίξει ποδόσφαιρο. Τη δεδομένη στιγμή λοιπόν θα πρέπει και οι δύο πλευρές να υποχωρήσουν και για την ώρα καλό θα ήταν η ΕΠΟ να επιβάλει κάποιο συγκεκριμένο χρηματικό ποσό για τους συλλόγους που δεν θα αγγίζει τόσο υψηλά επίπεδα ικανά να τα φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση. Η ανάπτυξη του ποδοσφαίρου δεν γίνεται με την επιβολή τελών και οικονομικών επιβαρύνσεων, αλλά με την παρουσία ή αλλιώς κατά μία έννοια τη δημιουργία κινήτρων που θα αναγκάσει τα σωματεία να δώσουν πράγματα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν βελτιώνοντας την εικόνα του. Κίνητρα που για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας για την ώρα δεν μπορεί να θεωρηθούν άλλα από τις σχετικές οικονομικές επιχορηγήσεις από την Ομοσπονδία.
Κλείνοντας αυτή τη στιγμή θα πω ότι το δεδομένο είναι ένα και αυτό είναι το σοβαρό πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στα τοπικά σωματεία και την ΕΠΟ σχετικά με το πρόγραμμα της «Κάρτας Υγείας ποδοσφαιριστή». Από εκεί και πέρα όμως προκύπτει και ένα μήνυμα που κατά τη δική μου εκτίμηση αναφέρει: «Ναι στην κάρτα υγείας ποδοσφαιριστή και μάλιστα με πιστή τήρηση των κανονισμών λειτουργίας του, αλλά όχι με δυσβάσταχτη οικονομική επιβάρυνση των ερασιτεχνικών σωματείων, που αντί να πάρουν θα πρέπει να πληρώσουν και από πάνω».

Υπάρχει πλέον ανάγκη για ανοιχτά γήπεδα στο ΔΑΚ

Τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκα κι εγώ στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Τρίπολης για λίγο τρέξιμο όπως συνηθίζουν να κάνουν πολλά νέα παιδιά της περιοχής. Είναι θετικό που το στάδιο ιδίως τώρα το Καλοκαίρι γεμίζει από αθλούμενους όλων των ηλικιών. Θα τολμούσα να πω ότι ίσως περισσότερο κι από τα τελευταία χρόνια όπου ελάχιστοι έμπαιναν στη διαδικασία να «ξοδέψουν» τον ελεύθερο χρόνο για να λίγη ώρα ενασχόλησης με τον αθλητισμό.
Παρατήρησα όμως τη σημερινή εικόνα των υποδομών στο ΔΑΚ, όπου σε πολλούς τομείς βρίσκονται σε ικανοποιητική κατάσταση και μπορούν να εξυπηρετήσουν τους αθλούμενους σε σημαντικό βαθμό, όπως είναι το στάδιο, το κλειστό γυμναστήριο και αίθουσες για βάρη, ωστόσο υπάρχουν και κάποιες υποδομές στις οποίες δεν έχει δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα για την ώρα. Πιο συγκεκριμένα λοιπόν αυτή τη στιγμή στο στάδιο υπάρχουν μόνο δύο γήπεδα μπάσκετ κι αυτά σε όχι και τόσο καλή κατάσταση όσον αφορά το δάπεδο. Στον ένα από τα δύο γήπεδα λοιπόν έχουμε δει και το μοναδικό φαινόμενο στη μέση, αλλά και περιμετρικά να έχει τοποθετηθεί δίχτυ Αντισφαίρισης και σε πολλές περιπτώσεις ενώ πολλά παιδιά θέλουν να παίξουν μπάσκετ δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα επειδή έχει τύχει να πραγματοποιούνται προπονήσεις τένις!

Κάποιος θα έλεγε ότι αφορμή γι’ αυτό το κείμενο ήταν αυτή η παρέμβαση στο ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ, αλλά δεν είναι έτσι. Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο ήταν η έλλειψη υποδομών. Από τη μία το Τένις ή αλλιώς Αντισφαίριση να έχει μια σημαντική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της δραστηριοποίησης των τμημάτων της ΑΕΚ Τρίπολης και του ΣΑ Τρίπολης, που έχουν φέρει πολλά παιδιά στο χώρο και έχουν δημιουργήσει μεγάλες ανάγκες για γήπεδα και από την άλλη η έλλειψη γηπέδων μπάσκετ που ειδικά το τελευταίο διάστημα έχει δημιουργήσει σημαντικές ανάγκες για την κατασκευή και νέων γηπέδων.
Αντί να εξυπηρετούνται λοιπόν με το συγκεκριμένο γήπεδο Μπάσκετ-Αντισφαίρισης, θα έλεγα ότι μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, ενώ παράλληλα δεν είναι εικόνα αυτή για ένα αθλητικό κέντρο που στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει με επιτυχία πολλές σημαντικές διοργανώσεις. Καλό λοιπόν θα ήταν τα σχέδια της Δημοτικής Αρχής και του Αθλητικού Οργανισμού Νεολαίας Άθλησης του Δήμου Τρίπολης να ασχοληθούν λίγο και με αυτόν τον τομέα.
Τα προηγούμενα χρόνια που όλοι παραπονιόμασταν γιατί οι νέοι δεν ασχολούνται με τον αθλητισμό και δεν έρχονται στο στάδιο να αθληθούν έστω και ερασιτεχνικά στον ελεύθερο χρόνο τους με τις παρέες τους, βλέπουμε την κατάσταση να βελτιώνεται με την ανταπόκριση τους το τελευταίο διάστημα. Θα είναι κρίμα όμως να μην ξανά-επισκεφθούν το ΔΑΚ εξαιτίας της έλλειψης αθλητικών υποδομών, που για να μην παρεξηγηθώ αναφέρομαι στα ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ, τένις και βόλεϊ.
Τα προηγούμενα χρόνια ο Αθλητικός Οργανισμός και της προηγούμενης αλλά και της τωρινής Δημοτικής Αρχής, αλλά και η διοίκηση του ΔΑΚ Τρίπολης, έχουν κάνει λόγο για την επέκταση των υποδομών του ΔΑΚ, στην οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται και ανοιχτά γήπεδα Μπάσκετ, Τένις και Βόλει. Τώρα πότε αυτά θα υλοποιηθούν είναι μια άλλη ιστορία. Σίγουρα όμως αυτή τη στιγμή η ζήτηση έχει αρχίσει να είναι έντονη σε σημαντικό βαθμό και επομένως τίθεται ένα σημαντικό ζήτημα, ειδικά όταν μετά την ανακαίνιση του σταδίου έχουν πάψει να υπάρχουν τουλάχιστον δύο διπλά και αρκετά μονά γήπεδα μπάσκετ, στερώντας χώρο άθλησης από πολύ κόσμο, πόσο μάλιστα όταν όπως προανέφερα υπάρχει παράλληλη ανάπτυξη και άλλων αθλημάτων στην περιοχή (σ.σ. τένις).
Δεν είμαι ούτε το παίζω ειδικός, απλά όταν κυκλοφορείς έξω στην πόλη ή στο στάδιο και σε πιάνουν πολλά παιδιά ζητώντας σου συνεχώς να γράψεις για την έλλειψη αθλητικών υποδομών και συγκεκριμένα ανοιχτών γηπέδων, τότε η σύνταξη ενός τέτοιου άρθρου δεν θέλει και πολύ σκέψη για να συνταχθεί και να δημοσιευθεί.

Κοιτάμε μπροστά!

Το γεγονός του αποκλεισμού της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου από τη συνέχεια του EURO 2008, με τρεις ήττες και συνολικά συντελεστή τερμάτων 1-5, μπορεί να μας αφήνει μια πικρή γεύση, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή η ομάδα πριν τέσσερα χρόνια μας χάρισε μοναδικές στιγμές που ίσως να μην μπορέσουμε να ξαναζήσουμε στο μέλλον και όπως και να το κάνουμε συνεχίζουμε να αποτελούμε πρωταθλητές Ευρώπης μέχρι τις 29 Ιουνίου.
Ένα σημαντικό σημείο όμως στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι η μεγάλη σημασία για όλους τους Έλληνες να συνεχίσουν να στηρίζουν αυτή την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Τα τελευταία έξι χρόνια αυτή η ομάδα έκανε πολύ μεγάλα βήματα που εκτός από την κατάληψη της κορυφής της Ευρώπης, αποτελεί και μία από τις κορυφαίες ομάδες παγκοσμίως αν κρίνουμε από την επίσημη κατάταξη της FIFA, με την «αναρρίχηση» δεκάδων θέσεων παραπάνω. Μόνο και μόνο αυτό που κατάφερε να πετύχει η χώρα μας ποδοσφαιρικά τα τελευταία χρόνια θα είναι πραγματικά πολύ κρίμα να το καταστρέψουμε με την αδιαφορία και την Ελληνική νοοτροπία (σε ότι μπορεί να μεταφράζεται αυτό) που μόνο κακό μπορεί να κάνει.

Τι κάνουμε από εδώ και στο εξής; Στηρίζουμε αυτή την ομάδα πρώτα απ’ όλα με τις αποτυχίες της και μετά με τις επιτυχίες της. Η Εθνική ομάδα από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο αν θυμάμαι καλά ξεκινάει τις αγωνιστικές τις υποχρεώσεις για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Πρέπει να είμαστε όλοι κοντά.
Δυστυχώς πολλοί βλέποντας τη βαθμολογική συγκομιδή μας στο φετινό EURO, «κοιτάζουν το δέντρο και ξεχνάνε το δάσος». Η ομάδα αυτή συμμετείχε σε μία μεγάλη γιορτή με τις δεκαέξι καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Παραπάνω στην προκειμένη περίπτωση και από την Αγγλία που ως γνωστό παρακολουθεί το τουρνουά από την τηλεόραση. Ένα το κρατούμενο… Κατά δεύτερον αυτή η ομάδα προκρίθηκε ως πρώτη στον όμιλό της και μάλιστα με τη μεγαλύτερη βαθμολογική συγκομιδή από όλους τους πρώτους όλων των άλλων ομίλων.
Κοιτάμε λοιπόν μπροστά με Otto Rehagel στον πάγκο, τους παίκτες που θα παραμείνουν στην Εθνική και όσους θα ακολουθήσουν, αρχικά για τα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου με στόχο βέβαια την πρόκριση στην τελική φάση και κατ’ επέκταση αν όλα πάνε καλά στην τελική φάση που επίσης θα αποτελεί τεράστια επιτυχία.

Υ.Γ.1
Στο προηγούμενο κείμενο είχα αναφερθεί και απαντήσει στο επιχείρημα κάποιων για την άμυνα της Εθνικής στο παιχνίδι με τη Σουηδία απέναντι στον Ibrahimović και απαντάω γράφοντας μόνο το ότι ο Zlatan Ibrahimović στο παιχνίδι με τη Ρωσία είχε περισσότερες ευκαιρίες για τελική προσπάθεια, αλλά η τύχη που είχε στο παιχνίδι με την Εθνική μας ομάδα δεν τον ακολούθησε.

Υ.Γ.2
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, αν η Εθνική μας ομάδα σ’ αυτό το τουρνουά είχε περισσότερη κίνηση στους κενούς χώρους από τους παίκτες χωρίς τη μπάλα, τότε πολύ πιθανόν η πορεία να ήταν διαφορετική (για το τι εννοώ παρακολουθήστε την ομάδα της Ρωσίας στο παιχνίδι με τη Σουηδία και τον τρόπο ειδικότερα που οι Ρώσοι έκαναν το 2-0).

Υ.Γ.3
Η Εθνική ολοκλήρωσε την αγωνιστική της πορεία και πλέον μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη συνέχεια του EURO με λιγότερη αγωνία και άγχος που είχαμε τις προηγούμενες ημέρες εξαιτίας της Εθνικής. Ακολουθούν τέσσερις εξαιρετικοί προ-ημιτελικοί, δύο συναρπαστικοί ημιτελικοί και ένας απρόβλεπτος τελικός.

Δεν ξεκινήσαμε καλά, αλλά συνεχίζουμε...

Μετά το τέλος του αγώνα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου με το αντίστοιχο συγκρότημα της Σουηδίας και μετά το εις βάρος μας 0-2, δεν ήξερα αν τελικά θα έπρεπε να γράψω αυτό το κείμενο ή όχι, κι αυτό για το αν θα έπρεπε να μπω στη διαδικασία να αποδείξω σε κάποια μερίδα φιλάθλων ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο θέλουν από τώρα να τα βλέπουν μερικοί «φίλοι» της Εθνικής ομάδας.
Χωρίς πολλές εισαγωγές λοιπόν θα πω ότι η Εθνική ομάδα όντως δεν έπαιξε αυτό που πραγματικά θα μπορούσε να παίξει. Ίσως η τακτική του Otto Rehagel που χαρακτηρίστηκε από φανερούς αμυντικούς προσανατολισμούς, «φόβισε» παραπάνω τους διεθνείς μας μετατρέποντας σε ακόμη πιο επιφυλακτικό το επιθετικό τους παιχνίδι, αφού στις επιθέσεις δεν υπήρχε τόσο μεγάλη αποφασιστικότητα και σιγουριά από όση ίσως να περίμενε και ο ίδιος ο Γερμανός τεχνικός. Σ’ αυτό το κομμάτι της Εθνικής μας λοιπόν θα συμφωνήσω ότι δεν πήγαμε και τόσο καλά.
Από εκεί και πέρα πιστεύω ότι σωστά ο Otto Rehagel ακολούθησε αυτή την τακτική, όσο κακό θέαμα κι εκνευρισμό κι αν έβγαλε στους Σουηδούς φιλάθλους. Η Εθνική ομάδα μπορεί να είναι Πρωταθλήτρια Ευρώπης, αλλά δεν μετατράπηκε ξαφνικά σε Εθνική Βραζιλίας ή Ολλανδίας. Αν μάλιστα στο συγκεκριμένο παιχνίδι όπου το δυνατό σημείο του αντιπάλου ήταν η επίθεση (με τόσους μεγάλους παίκτες παγκόσμιας κλάσης με επιθετικογενή χαρίσματα), η Εθνική προτιμούσε να παίξει με πιο επιθετικογενές σύστημα και τακτική, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά προς το χειρότερο για εμάς, όπως πολύ σωστά (κατά τη προσωπική μου άποψη δήλωσε και ο Γερμανός).Την κλάση και την επικινδυνότητα του Zlatan Ibrahimović την γνωρίζουμε όλοι και το γνώριζαν ακόμη περισσότερο οι άνθρωποι και οι παίκτες της Εθνικής ομάδας. Το μαρκάρισμα του από τον Σωτήρη Κυριάκο ήταν αρκετά καλό. Ένας τέτοιος παίκτης όπως ο Ibrahimović είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιοριστεί 100% σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης. Στην περίπτωση της Εθνικής ο ίδιος βρέθηκε σε θέση βολής σε δύο ουσιαστικά και μόνο περιπτώσεις. Την πρώτη στη μεγάλη περιοχή της Ελλάδας όπου και κατάφερε να πιάσει την κεφαλιά που πέρασε λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι και στη φάση του γκολ.
Αν λοιπόν λάβουμε υπόψη την αγωνιστική του κατάσταση και το πρόβλημα τραυματισμού, τότε αν υποθέσουμε ότι στα είκοσι επόμενα παιχνίδια ο Ibrahimović θα τελείωνε το παιχνίδι με τόσα σουτ όσα στο ματς με την Εθνική Ελλάδος είναι δύσκολο να ξανά-σκόραρε. Θέλω να πω έτσι ότι ο «Βόσνιος» ουσιαστικά στο πρώτο καλό σουτ που επιχείρησε στο ματς κατάφερε και σκόραρε με ένα σουτ που δύσκολα μπορεί να το πιάσει κάποιος ποδοσφαιριστής και να το στείλει εκεί που κατέληξε κάνοντας το 0-1, γιατί ακούσαμε και κάποιους να τα βάζουν με την Ελληνική άμυνα που άφησε «ξεχασμένο» τον παίκτη της Σουηδίας.
Αν το γκολ αυτό δεν έμπαινε τελικά τα πράγματα πιθανό να ήταν πολύ διαφορετικά. Οι Σουηδοί ήθελαν πιο πολύ από εμάς τους τρεις βαθμούς παρά το ενδεχόμενο μιας ισοπαλίας και σίγουρα έστω και στο τέλος θα επιδίωκαν κάποια πίεση, που για την Εθνική μας θα αποτελούσε πολύ καλές προϋποθέσεις για κάποια καλή αντεπίθεση.
Πλέον τα περιθώρια «στενεύουν» για την Εθνική μας ομάδα, όσον αφορά την προοπτική της πρόκρισης στους «8» και πλέον χρειάζεται περισσότερο ρίσκο και μεγαλύτερη προσπάθεια στο ματς του Σαββάτου, απέναντι στους αποφασιστικούς και ιδιαίτερα επικίνδυνους Ρώσους. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που θα δούμε σίγουρα σ’ αυτό το παιχνίδι αυτό θα είναι η προσπάθεια και των δύο ομάδων να σκοράρουν. Πολλές αντεπιθέσεις, πολλές επιθέσεις στην «κόντρα» και από τις δύο ομάδες θα κρίνουν σε σημαντικό βαθμό την έκβαση του παιχνιδιού. Σίγουρα η Εθνική πλέον πρέπει να ρισκάρει και έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως θα πάει η Εθνική ομάδα σε έναν τρόπο παιχνιδιού που δεν μας έχει μέχρι σήμερα συνηθίσει, με περισσότερα επιθετικά στοιχεία.
Όπως και να έχει πάντως το τελικό αποτέλεσμα, καλό θα είναι αρκετοί φίλοι της ομάδας να αφήσουν το «θιγμένο τους εγωισμό» από ένα υποθετικά κακό παιχνίδι συνεχίζοντας να στηρίζουν την Εθνική μας ομάδα. Κι αυτό το τονίζω με αφορμή το Ελληνικό φαινόμενο που διαπίστωσα για ακόμη μία φορά στις μεταμεσονύκτιες εκπομπές μεγάλων ραδιοφωνικών σταθμών, αμέσως μετά το παιχνίδι με τη Σουηδία, όπου ο καθένας άρχισε να κατηγορεί τους πάντες και τα πάντα στην Εθνική μας ομάδα. Ίσως αυτοί οι ποδοσφαιρόφιλοι να περιμένουν τέτοιες αφορμές και αρνητικά αποτελέσματα, προκειμένου να βγάλουν τα απωθημένα που έτσι ή αλλιώς έχουν για την Εθνική.
Καλή συνέχεια στην Εθνική ομάδα στα επόμενα παιχνίδια με την ελπίδα για τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα, είναι το μόνο που έχω να γράψω σαν επίλογο αυτού του κειμένου.

Πολύ μπροστά...

(Κείμενο 28 Μαΐου 2008)
Τα τελευταία χρόνια το Αρκαδικό ποδόσφαιρο έχει πλέον αναπτυχθεί σε γενικές γραμμές σε μεγάλο βαθμό μετά την άνοδο της Αρκαδικής ομάδας του Αστέρα Τρίπολης στα «σαλόνια» της superleague. Περισσότερα παιδιά θέλουν να ασχοληθούν με το άθλημα του ποδοσφαίρου βλέποντας την πορεία που διαγράφει η «κυανοκίτρινη» ομάδα. Μέχρι εδώ όλα δείχνουν και φαίνονται πολύ καλά, όμως η αλήθεια είναι ότι πέρα από τις ακαδημίες ποδοσφαίρου του Αστέρα και μια δύο περιπτώσεις στην πόλη με κάποιες ακαδημίες ποδοσφαίρου και κάποιου συλλόγου που φιλότιμα προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανές τις Ακαδημίες τους στην κατάσταση έστω στην οποία βρίσκονται η κατάσταση φαίνεται να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.
Γήπεδα και αθλητικές υποδομές δεν υπάρχουν για να παρέχουν αξιοπρεπείς υπηρεσίες στους αθλούμενους και αναφέρομαι κυρίως στο χώρο του ποδοσφαίρου. Οργάνωση δεν υπάρχει καμία και σχεδόν από κανένα για το θεσμό των μικρών πρωταθλημάτων. Αν εξαιρέσουμε το παιδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διοργανώσει με επιτυχία η ΕΠΣ Αρκαδίας παράλληλα με τα τοπικά πρωταθλήματα, δεν υπάρχει καμία ανάλογη δραστηριότητα.
Την ίδια ώρα στο γειτονικό νομό και στην ευρύτερη περιοχή της Καλαμάτας βρίσκονται σε εξέλιξη δύο τουλάχιστον πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στις κατηγορίες “junior” και προπαιδικού. Στην πρώτη διοργάνωση συμμετέχουν συνολικά 22 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους δίνοντας πολλά παιχνίδια, ενώ στη δεύτερη συμμετέχουν συνολικά 23 ομάδες χωρισμένες σε πέντε ομίλους. Το ενδιαφέρον βέβαια των ανθρώπων εκεί είναι μεγάλο και όχι μόνο σε επίπεδο ΕΠΣ αλλά και σε ιδιωτικό επίπεδο, αφού γνωστό αθλητικό κατάστημα εκεί έχει αναλάβει την υποστήριξη και των δύο διοργανώσεων χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που τις στηρίζουν και καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να ολοκληρωθούν με επιτυχία.
Κερδισμένοι από αυτή την ιστορία είναι τα παιδιά που έχουν την ευκαιρία από μικρή ηλικία να μάθουν καταρχάς τα μυστικά του αθλήματος στο σύλλογο που ανήκουν (και οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι και ακαδημίες που δραστηριοποιούνται στη Μεσσηνιακή πρωτεύουσα ενεργά είναι πολλές δεκάδες) και την ίδια ώρα έχουν την ευκαιρία και την πολυτέλεια να αποκτούν εμπειρίες από πολύ μικρές ηλικίες σε ποδοσφαιρκές αναμετρήσεις.
Κι αν στην Τρίπολη και την ευρύτερη περιοχή οι ακαδημίες συλλόγων μπορεί να είναι ελάχιστες και αν η ΕΠΣ Αρκαδίας το τελευταίο διάστημα δεν ενδιαφέρεται άμεσα για την πραγματοποίηση διοργανώσεων τότε και οι ιδιώτες και τοπικοί επιχειρηματίες της πόλης σε επίπεδο εγκαταστάσεων 5Χ5 έχουν κάνει τίποτα τον τελευταίο καιρό; Γιατί σε συνεργασία με το Δήμο και τους ιδιοκτήτες των γηπέδων αυτών από κοινού δεν διοργανώνονται κάποια τουρνουά με τη συμμετοχή παιδιών; Το θέμα είναι ότι πολλοί άνθρωποι του ποδοσφαίρου στην περιοχή μας βλέπουν την κατάσταση που επικρατεί σε επίπεδο ακαδημιών, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να την ανατρέψουν. Ελάχιστοι είναι αυτοί που ίσως έχουν εκφράσει παράπονα στην ΕΠΣΑ και σε αυτούς που τέλος πάντων διοικούν το τοπικό ποδόσφαιρο εδώ, ούτως ώστε να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Το αν ένα σωματείο δεν μπαίνει στη διαδικασία να δημιουργήσει, να οργανώσει και να λειτουργήσει αξιοπρεπώς μια ακαδημία με μικρά παιδιά δεν είναι συνώνυμο απαραίτητα της αδιαφορίας και μόνο, αλλά και της οικονομικής αδυναμίας και έλλειψης κινήτρων από τις ΕΠΣ και την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Με λίγα λόγια η ευαισθητοποίηση των Μεσσήνιων σε επίπεδο ακαδημιών, σε επίπεδο παιδικού ποδοσφαίρου είναι σαφώς μεγαλύτερη, γιατί η ιδιωτική πρωτοβουλία έστω είναι σαφώς εντονότερη σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και ΕΠΣ, παρά το γεγονός ότι το ποδόσφαιρο δεν περνάει και μεγάλες στιγμές (μετά δυσκολίας η Καλαμάτα στη Β’ Εθνική και κοντά στο Περιφερειακό ο Μεσσηνιακός). Υπάρχει όμως όρεξη και διάθεση και υπάρχει οργάνωση. Κοινώς οι γείτονες σ’ αυτό το επίπεδο είναι πολύ μπροστά.

Η αδικία του να είσαι δημοσιογράφος!

(Κείμενο 21 Απριλίου 2008)
Η δημοσιογραφία φαίνεται ότι αποτελεί περισσότερο λειτούργημα παρά επάγγελμα για τη μεγαλύτερη τουλάχιστον μερίδα συναδέλφων που αφανείς προσπαθούν να βγάλουν κάποια χρήματα ξεγελώντας το πρόβλημα της επαγγελματικής αποκατάστασης τις περισσότερες φορές χωρίς καν ασφάλεια. Σε κάποια τέτοια φάση μάλλον φαίνεται ότι μπορεί να είμαι και εγώ που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία από το 1998 και όπως φαίνεται δέκα χρόνια τώρα καμία ευκαιρία δεν έχει δοθεί σε ανθρώπους που πραγματικά τις έχουν ανάγκη, ίσως για κάποιους λίγους οι ευκαιρίες να είναι πολύ περισσότερες σε επίπεδο πολυτέλειας.
Αν αρκετοί βλέπαμε τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα δεν θα είχαμε ασχοληθεί παρά μόνο για λίγους μήνες, το ότι όμως αγαπάμε αυτό που κάνουμε μας κρατάει τόσα χρόνια στο χώρο.
Δυστυχώς όμως την περασμένη Δευτέρα ένα περιστατικό με έκανε ν’ αναρωτηθώ αν αξίζει να αγαπώ σε τέτοιο βαθμό αυτό που κάνω ή αν πρέπει το συντομότερο να βρω κάτι άλλο απαξιωμένος και απογοητευμένος από το χώρο. Έναν χώρο στον οποίο δυστυχώς επικρατεί σε μεγάλο βαθμό ο νόμος ακόμη και της «Ζούγκλας» με το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό. Οι ισχυροί να βγάζουν περισσότερα και οι ανίσχυροι να μένουν με τα ψίχουλα.
Στο φύλλο λοιπόν της αθλητικής εφημερίδας “GOALnews” της περασμένης Δευτέρας, 21 Απριλίου 2008 και στις σελίδες του Μπάσκετ φιλοξενήθηκε ένα ολοσέλιδα αφιέρωμα για την άνοδο του Αρκαδικού στην Β’ Εθνική. Ο καλός συνάδελφος όμως φρόντισε να φτιάξει το ρεπορτάζ δημοσιεύοντας εφτά έγχρωμες φωτογραφίες από του Αρκαδικού που έκαναν το ρεπορτάζ ιδιαίτερα ελκυστικό. Όλα καλά ως εδώ.
Βλέποντας τη σελίδα και τις φωτογραφίες δεν δυσκολεύτηκα να καταλάβω ότι όλες οι φωτογραφίες προέρχονταν από την ιστοσελίδα μας. Την ιστοσελίδα της «Κόντρα Επίθεσης». Άρχισα αμέσως να ψάχνω σε όλο το περιεχόμενο του ρεπορτάζ για μία πηγή σχετικά με τις φωτογραφίες, αλλά δυστυχώς το όνομα της ιστοσελίδας ή η διεύθυνση της δεν υπήρχαν πουθενά.
Δυστυχώς δεν ξέρω πόσο αξίζει τελικά να ασχολούμαι με αυτό το χώρο στον οποίο ο καθένας κοιτάει την πάρτη του ακόμη κι αν χρειαστεί να «πατήσει επί πτωμάτων» και αυτό που λέω το έχω ζήσει δεκάδες φορές όλα αυτά τα χρόνια και σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε συνεργασίες με μεγάλα μέσα της Αθήνας.
Η προσπάθειά της «Κόντρα Επίθεσης» που έχει ζωή τρία χρόνια μέσα από το ραδιόφωνο της Δημοτικής Ραδιοφωνίας σας διαβεβαιώνω ότι δεν επιφέρει σε κανέναν μας οικονομικό κέρδος. Το μόνο έσοδο μέχρι αυτή τη στιγμή ήταν η ευγενική χορηγία ενός ευαισθητοποιημένου τοπικού επιχειρηματία που ήθελε να μας στηρίξει με κάποια δεκάδες ευρώ, διαφημιζόμενος στην εκπομπή μας. Όσο για την ιστοσελίδα της εκπομπής αυτή είναι μια προσπάθεια των παιδιών της εκπομπής και μιας αφιλοκερδής ενασχόληση σε καθημερινή βάση του γραφών.
Όταν έρχεται λοιπόν και αυτό το περιστατικό με το ρεπορτάζ του συναδέλφου που κερδίζει εκτίμησης και προβολής από τις δικές μας ανώνυμες προσωπικές προσπάθειες και κόπους, δεν θέλει και πολύ να αναρωτηθούμε τελικά αν θεωρείται αδικία του να είσαι δημοσιογράφος.

Ωραίες στιγμές, με "γνώριμα" πρόσωπα...

(Κείμενο 23 Μαρτίου 2008)

Τις προηγούμενες ημέρες η Ελληνική κολύμβηση γνώρισε μεγάλες στιγμές με τα μετάλλια των Άρη Γρηγοριάδη και Γιάννη Δρυμωνάκου στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Αϊντχόβεν. Όταν έμαθα για τις επιτυχίες των αθλητών χάρηκα πραγματικά για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δύο άξιοι αθλητές κατάφεραν να πετύχουν δύο πολύ σημαντικές επιτυχίες για την Ελληνική κολύμβηση ειδικότερα και για τον Ελληνικό αθλητισμό γενικότερα και δεύτερον γιατί είχα την τύχη πριν από περίπου ένα χρόνο να πραγματοποιήσω μια αποκλειστική συνέντευξη με το Γιάννη Δρυμωνάκο για την εφημερίδα των «Αρκαδικών Ειδήσεων», όταν αυτός είχε έρθει στην Αρκαδική πρωτεύουσα με την Εθνική ομάδα για ολιγοήμερη προετοιμασία. Ο αθλητής του ΓΣ Περιστερίου και Αρκαδικής καταγωγής είναι παράδειγμα αθλητή. Ατέλειωτες ώρες προπόνησης όντας επικεντρωμένος στους στόχους, ποτέ δεν ξεφεύγει από τα όρια και υποδείγματος ανθρώπου. Πάντα με διάθεση για χαβαλέ με τους φίλους και συναθλητές του και καθόλου σνομπ, θυμάμαι είχε δεχτεί χωρίς κανένα ενδοιασμό να μου παραχωρήσει εκείνη τη συνέντευξη. Η συνέχεια φαίνεται να διαγράφεται ακόμη πιο λαμπρή γι’ αυτόν.

Κομβικής σημασίας το ματς με Ολυμπιακό…

(Κείμενο 27 Φεβρουαρίου 2008)

Λογικό είναι το έργο του Αστέρα το Σάββατο απέναντι στην ομάδα του Ολυμπιακού στο γήπεδο Καραϊσκάκη να είναι κάτι παραπάνω από δύσκολο, αλλά η αναμέτρηση είναι κάτι παραπάνω από σημαντική όχι μόνο από αγωνιστικής πλευράς αφού ο Αστέρας θέλει πολύ το βαθμό ή τους βαθμούς, αλλά και για όσα προηγήθηκαν την περασμένη εβδομάδα. Η ιστορία της απομάκρυνσης του Κάμπος και το σίριαλ για τους λόγους στους οποίους η διοίκηση προχώρησε σ’ αυτή την απόφαση είναι αρκετά «νωπές» ακόμη και το τελικό αποτέλεσμα θα επηρεάσει αρκετά το εξω-αγωνιστικό κλίμα εκτός συλλόγου κυρίως.
Ενδεχόμενη νίκη ή θετικό αποτέλεσμα θα φέρει χαμόγελα και ικανοποίηση μετά το βαρύ κλίμα από την αποχώρηση Κάμπος και θα αποτελέσει μια καλή αφορμή για να ισχυριστούν αρκετοί ότι η απομάκρυνση Κάμπος ήταν καλή κίνηση προς όφελος της ομάδας. Αντιθέτως στην περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος και ιδίως με μεγάλο σκορ η δεν αποκλείεται να υπάρξει ακόμη μεγαλύτερος προβληματισμός για την απομάκρυνση του Βραζιλιάνου τεχνικού. Άλλωστε δεν είναι λίγη η μερίδα φιλάθλων που πιστεύουν και θεωρούν ότι ο Κάμπος δεν έπρεπε να φύγει από την Αρκαδική ομάδα. Για να λέμε και την αλήθεια σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο ο Κάμπος μετά τις νίκες με ΠΑΟ, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ τα έβγαλε τα λεφτά του. Πάντως σε καμία των περιπτώσεων με ένα αρνητικό ή και βαρύ αποτέλεσμα ο Παναγιώτης Τζαναβάρας δεν θα φέρει κάποια ευθύνη.

Έτσι λίγα λόγια πριν το κλείσιμο του 2007...

(Κείμενο 29 Δεκεμβρίου 2007)

Απομένουν λίγες μόνο ώρες μέχρι το 2008 να έρθει και να αποτελέσει πλέον παρελθόν το 2007. Τη χρονιά που σε λίγο θα μας αφήσει, συνέβησαν αρκετά σημαντικά αθλητικά γεγονότα στην περιοχή μας, τα οποία αποτέλεσαν το επίκεντρο της επικαιρότητας στις περισσότερες περιπτώσεις. Η άνοδος του Αστέρα Τρίπολης στην Super League, το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης τον περασμένο Αύγουστο, αλλά και πολλές επιτυχίες και διακρίσεις σε ατομικό επίπεδο Αρκάδων αθλητών μας. Επιτυχίες που σε πολλές περιπτώσεις είτε δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, είτε δεν έχουμε ακόμη εκτιμήσει ως φίλαθλοι, παράγοντες και άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σίγουρα και το 2008 αναμένονται μεγάλα σημαντικά γεγονότα και διακρίσεις στον τοπικό αθλητισμό. Η ουσία όμως είναι αυτές τις επιτυχίες να μην τις αφήσουμε ανεκμετάλλευτες, αλλά να τις εκμεταλλευτούμε και να τις χρησιμοποιήσουμε, για να στηρίξουμε τον τοπικό αθλητισμό. Ο αθλητισμός είναι πρωταρχικός τομέας σε μια τοπική κοινωνία για να αναπτυχθεί γι' αυτό χρειάζεται συνεχώς ευαισθησία και ενδιαφέρον από την τοπική κοινωνία για την ανάπτυξή του.Για παράδειγμα τα τελευταία χρόνια το τοπικό μπάσκετ βρίσκεται στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται γιατί πολύ απλά δεν υπήρξε ενδιαφέρον σχεδόν από κανέναν, όταν ο "κώδων του κινδύνου" ηχούσε. Στον χώρο της κολύμβησης την ίδια ώρα οι μεγάλες επιτυχίες των αθλητών του ΚΟΑΤ αλλά και οι μεγάλες διοργανώσεις που πραγματοποιήθηκαν και αναμένεται να πραγματοποιηθούν δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Κάποιοι αυτή την περίοδο "τρέχουν" για να έρθούν αυτές οι επιτυχίες αλλά και να έρθουν στην Τρίπολη μεγάλοι πρωταθλητές. Δεν αρκεί αυτό. Τι θα γίνει άραγε όταν αυτοί οι άνθρωποι αποχωρήσουν κάποια στιγμή από την κολύμβηση; Ο Αστέρας Τρίπολης μπορεί να αποτελεί το στολίδι της πόλης αυτή τη στιγμή για την πόλη, το νομό και τη χώρα ολόκληρη, αλλά αν δεν ενδιαφερθούμε να την στηρίξουμε έμμεσα όλη η τοπική κοινωνία, αργά ή γρήγορα θα υποστούμε τις συνέπειες. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβεί και με τον Αρκαδικό στο μπάσκετ, τον ΓΣΑ στο στίβο, τον ΣΑΤ και την ΑΕΚ στο τέννις.
Πέρα από τις προσωπικές μου ευχές για Υγεία, Ευτυχία και Δημιουργία ως αυθεντικοί Φίλαθλοι με Φωνή και Άποψη, από όποιο πόστο κι αν βρισκόμαστε καλό είναι να μην αγνοούμε τον αθλητισμό μας και να τον στηρίζουμε ουσιαστικά γιατί χωρίς λαμπρό παρόν, δεν πρόκειται να ακολουθήσει εξίσου λαμπρό μέλλον.

Καλή αρχή!

Από σήμερα οι χώροι των συντελεστών της εκπομπής "Κόντρα Επίθεση", αποκτούν το δικό του διαδικτυακό χώρο, ή καλύτερα το δικό τους διαδικτυακό blog. Κάθε συντελεστής διαμορφώνει της δικές του απόψεις και καταχωρεί τους δικούς του προβληματισμούς, σχόλια, αναλύσεις.
Οι συνετελεστές της "Κόντρα επίθεσης" παραμένουν ενωμένοι και δυνατοί στην προσπάθεια που ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια μέσα από την εκπομπή της Δημοτικής ραδιοφωνίας Τρίπολης και πάντα με τη δική σας υποστήριξη και έτσι θα συνεχίσουν!