Υπάρχει πλέον ανάγκη για ανοιχτά γήπεδα στο ΔΑΚ

Τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκα κι εγώ στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Τρίπολης για λίγο τρέξιμο όπως συνηθίζουν να κάνουν πολλά νέα παιδιά της περιοχής. Είναι θετικό που το στάδιο ιδίως τώρα το Καλοκαίρι γεμίζει από αθλούμενους όλων των ηλικιών. Θα τολμούσα να πω ότι ίσως περισσότερο κι από τα τελευταία χρόνια όπου ελάχιστοι έμπαιναν στη διαδικασία να «ξοδέψουν» τον ελεύθερο χρόνο για να λίγη ώρα ενασχόλησης με τον αθλητισμό.
Παρατήρησα όμως τη σημερινή εικόνα των υποδομών στο ΔΑΚ, όπου σε πολλούς τομείς βρίσκονται σε ικανοποιητική κατάσταση και μπορούν να εξυπηρετήσουν τους αθλούμενους σε σημαντικό βαθμό, όπως είναι το στάδιο, το κλειστό γυμναστήριο και αίθουσες για βάρη, ωστόσο υπάρχουν και κάποιες υποδομές στις οποίες δεν έχει δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα για την ώρα. Πιο συγκεκριμένα λοιπόν αυτή τη στιγμή στο στάδιο υπάρχουν μόνο δύο γήπεδα μπάσκετ κι αυτά σε όχι και τόσο καλή κατάσταση όσον αφορά το δάπεδο. Στον ένα από τα δύο γήπεδα λοιπόν έχουμε δει και το μοναδικό φαινόμενο στη μέση, αλλά και περιμετρικά να έχει τοποθετηθεί δίχτυ Αντισφαίρισης και σε πολλές περιπτώσεις ενώ πολλά παιδιά θέλουν να παίξουν μπάσκετ δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα επειδή έχει τύχει να πραγματοποιούνται προπονήσεις τένις!

Κάποιος θα έλεγε ότι αφορμή γι’ αυτό το κείμενο ήταν αυτή η παρέμβαση στο ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ, αλλά δεν είναι έτσι. Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο ήταν η έλλειψη υποδομών. Από τη μία το Τένις ή αλλιώς Αντισφαίριση να έχει μια σημαντική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της δραστηριοποίησης των τμημάτων της ΑΕΚ Τρίπολης και του ΣΑ Τρίπολης, που έχουν φέρει πολλά παιδιά στο χώρο και έχουν δημιουργήσει μεγάλες ανάγκες για γήπεδα και από την άλλη η έλλειψη γηπέδων μπάσκετ που ειδικά το τελευταίο διάστημα έχει δημιουργήσει σημαντικές ανάγκες για την κατασκευή και νέων γηπέδων.
Αντί να εξυπηρετούνται λοιπόν με το συγκεκριμένο γήπεδο Μπάσκετ-Αντισφαίρισης, θα έλεγα ότι μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, ενώ παράλληλα δεν είναι εικόνα αυτή για ένα αθλητικό κέντρο που στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει με επιτυχία πολλές σημαντικές διοργανώσεις. Καλό λοιπόν θα ήταν τα σχέδια της Δημοτικής Αρχής και του Αθλητικού Οργανισμού Νεολαίας Άθλησης του Δήμου Τρίπολης να ασχοληθούν λίγο και με αυτόν τον τομέα.
Τα προηγούμενα χρόνια που όλοι παραπονιόμασταν γιατί οι νέοι δεν ασχολούνται με τον αθλητισμό και δεν έρχονται στο στάδιο να αθληθούν έστω και ερασιτεχνικά στον ελεύθερο χρόνο τους με τις παρέες τους, βλέπουμε την κατάσταση να βελτιώνεται με την ανταπόκριση τους το τελευταίο διάστημα. Θα είναι κρίμα όμως να μην ξανά-επισκεφθούν το ΔΑΚ εξαιτίας της έλλειψης αθλητικών υποδομών, που για να μην παρεξηγηθώ αναφέρομαι στα ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ, τένις και βόλεϊ.
Τα προηγούμενα χρόνια ο Αθλητικός Οργανισμός και της προηγούμενης αλλά και της τωρινής Δημοτικής Αρχής, αλλά και η διοίκηση του ΔΑΚ Τρίπολης, έχουν κάνει λόγο για την επέκταση των υποδομών του ΔΑΚ, στην οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται και ανοιχτά γήπεδα Μπάσκετ, Τένις και Βόλει. Τώρα πότε αυτά θα υλοποιηθούν είναι μια άλλη ιστορία. Σίγουρα όμως αυτή τη στιγμή η ζήτηση έχει αρχίσει να είναι έντονη σε σημαντικό βαθμό και επομένως τίθεται ένα σημαντικό ζήτημα, ειδικά όταν μετά την ανακαίνιση του σταδίου έχουν πάψει να υπάρχουν τουλάχιστον δύο διπλά και αρκετά μονά γήπεδα μπάσκετ, στερώντας χώρο άθλησης από πολύ κόσμο, πόσο μάλιστα όταν όπως προανέφερα υπάρχει παράλληλη ανάπτυξη και άλλων αθλημάτων στην περιοχή (σ.σ. τένις).
Δεν είμαι ούτε το παίζω ειδικός, απλά όταν κυκλοφορείς έξω στην πόλη ή στο στάδιο και σε πιάνουν πολλά παιδιά ζητώντας σου συνεχώς να γράψεις για την έλλειψη αθλητικών υποδομών και συγκεκριμένα ανοιχτών γηπέδων, τότε η σύνταξη ενός τέτοιου άρθρου δεν θέλει και πολύ σκέψη για να συνταχθεί και να δημοσιευθεί.

Κοιτάμε μπροστά!

Το γεγονός του αποκλεισμού της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου από τη συνέχεια του EURO 2008, με τρεις ήττες και συνολικά συντελεστή τερμάτων 1-5, μπορεί να μας αφήνει μια πικρή γεύση, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή η ομάδα πριν τέσσερα χρόνια μας χάρισε μοναδικές στιγμές που ίσως να μην μπορέσουμε να ξαναζήσουμε στο μέλλον και όπως και να το κάνουμε συνεχίζουμε να αποτελούμε πρωταθλητές Ευρώπης μέχρι τις 29 Ιουνίου.
Ένα σημαντικό σημείο όμως στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι η μεγάλη σημασία για όλους τους Έλληνες να συνεχίσουν να στηρίζουν αυτή την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Τα τελευταία έξι χρόνια αυτή η ομάδα έκανε πολύ μεγάλα βήματα που εκτός από την κατάληψη της κορυφής της Ευρώπης, αποτελεί και μία από τις κορυφαίες ομάδες παγκοσμίως αν κρίνουμε από την επίσημη κατάταξη της FIFA, με την «αναρρίχηση» δεκάδων θέσεων παραπάνω. Μόνο και μόνο αυτό που κατάφερε να πετύχει η χώρα μας ποδοσφαιρικά τα τελευταία χρόνια θα είναι πραγματικά πολύ κρίμα να το καταστρέψουμε με την αδιαφορία και την Ελληνική νοοτροπία (σε ότι μπορεί να μεταφράζεται αυτό) που μόνο κακό μπορεί να κάνει.

Τι κάνουμε από εδώ και στο εξής; Στηρίζουμε αυτή την ομάδα πρώτα απ’ όλα με τις αποτυχίες της και μετά με τις επιτυχίες της. Η Εθνική ομάδα από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο αν θυμάμαι καλά ξεκινάει τις αγωνιστικές τις υποχρεώσεις για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Πρέπει να είμαστε όλοι κοντά.
Δυστυχώς πολλοί βλέποντας τη βαθμολογική συγκομιδή μας στο φετινό EURO, «κοιτάζουν το δέντρο και ξεχνάνε το δάσος». Η ομάδα αυτή συμμετείχε σε μία μεγάλη γιορτή με τις δεκαέξι καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Παραπάνω στην προκειμένη περίπτωση και από την Αγγλία που ως γνωστό παρακολουθεί το τουρνουά από την τηλεόραση. Ένα το κρατούμενο… Κατά δεύτερον αυτή η ομάδα προκρίθηκε ως πρώτη στον όμιλό της και μάλιστα με τη μεγαλύτερη βαθμολογική συγκομιδή από όλους τους πρώτους όλων των άλλων ομίλων.
Κοιτάμε λοιπόν μπροστά με Otto Rehagel στον πάγκο, τους παίκτες που θα παραμείνουν στην Εθνική και όσους θα ακολουθήσουν, αρχικά για τα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου με στόχο βέβαια την πρόκριση στην τελική φάση και κατ’ επέκταση αν όλα πάνε καλά στην τελική φάση που επίσης θα αποτελεί τεράστια επιτυχία.

Υ.Γ.1
Στο προηγούμενο κείμενο είχα αναφερθεί και απαντήσει στο επιχείρημα κάποιων για την άμυνα της Εθνικής στο παιχνίδι με τη Σουηδία απέναντι στον Ibrahimović και απαντάω γράφοντας μόνο το ότι ο Zlatan Ibrahimović στο παιχνίδι με τη Ρωσία είχε περισσότερες ευκαιρίες για τελική προσπάθεια, αλλά η τύχη που είχε στο παιχνίδι με την Εθνική μας ομάδα δεν τον ακολούθησε.

Υ.Γ.2
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, αν η Εθνική μας ομάδα σ’ αυτό το τουρνουά είχε περισσότερη κίνηση στους κενούς χώρους από τους παίκτες χωρίς τη μπάλα, τότε πολύ πιθανόν η πορεία να ήταν διαφορετική (για το τι εννοώ παρακολουθήστε την ομάδα της Ρωσίας στο παιχνίδι με τη Σουηδία και τον τρόπο ειδικότερα που οι Ρώσοι έκαναν το 2-0).

Υ.Γ.3
Η Εθνική ολοκλήρωσε την αγωνιστική της πορεία και πλέον μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη συνέχεια του EURO με λιγότερη αγωνία και άγχος που είχαμε τις προηγούμενες ημέρες εξαιτίας της Εθνικής. Ακολουθούν τέσσερις εξαιρετικοί προ-ημιτελικοί, δύο συναρπαστικοί ημιτελικοί και ένας απρόβλεπτος τελικός.

Δεν ξεκινήσαμε καλά, αλλά συνεχίζουμε...

Μετά το τέλος του αγώνα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου με το αντίστοιχο συγκρότημα της Σουηδίας και μετά το εις βάρος μας 0-2, δεν ήξερα αν τελικά θα έπρεπε να γράψω αυτό το κείμενο ή όχι, κι αυτό για το αν θα έπρεπε να μπω στη διαδικασία να αποδείξω σε κάποια μερίδα φιλάθλων ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο θέλουν από τώρα να τα βλέπουν μερικοί «φίλοι» της Εθνικής ομάδας.
Χωρίς πολλές εισαγωγές λοιπόν θα πω ότι η Εθνική ομάδα όντως δεν έπαιξε αυτό που πραγματικά θα μπορούσε να παίξει. Ίσως η τακτική του Otto Rehagel που χαρακτηρίστηκε από φανερούς αμυντικούς προσανατολισμούς, «φόβισε» παραπάνω τους διεθνείς μας μετατρέποντας σε ακόμη πιο επιφυλακτικό το επιθετικό τους παιχνίδι, αφού στις επιθέσεις δεν υπήρχε τόσο μεγάλη αποφασιστικότητα και σιγουριά από όση ίσως να περίμενε και ο ίδιος ο Γερμανός τεχνικός. Σ’ αυτό το κομμάτι της Εθνικής μας λοιπόν θα συμφωνήσω ότι δεν πήγαμε και τόσο καλά.
Από εκεί και πέρα πιστεύω ότι σωστά ο Otto Rehagel ακολούθησε αυτή την τακτική, όσο κακό θέαμα κι εκνευρισμό κι αν έβγαλε στους Σουηδούς φιλάθλους. Η Εθνική ομάδα μπορεί να είναι Πρωταθλήτρια Ευρώπης, αλλά δεν μετατράπηκε ξαφνικά σε Εθνική Βραζιλίας ή Ολλανδίας. Αν μάλιστα στο συγκεκριμένο παιχνίδι όπου το δυνατό σημείο του αντιπάλου ήταν η επίθεση (με τόσους μεγάλους παίκτες παγκόσμιας κλάσης με επιθετικογενή χαρίσματα), η Εθνική προτιμούσε να παίξει με πιο επιθετικογενές σύστημα και τακτική, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά προς το χειρότερο για εμάς, όπως πολύ σωστά (κατά τη προσωπική μου άποψη δήλωσε και ο Γερμανός).Την κλάση και την επικινδυνότητα του Zlatan Ibrahimović την γνωρίζουμε όλοι και το γνώριζαν ακόμη περισσότερο οι άνθρωποι και οι παίκτες της Εθνικής ομάδας. Το μαρκάρισμα του από τον Σωτήρη Κυριάκο ήταν αρκετά καλό. Ένας τέτοιος παίκτης όπως ο Ibrahimović είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιοριστεί 100% σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης. Στην περίπτωση της Εθνικής ο ίδιος βρέθηκε σε θέση βολής σε δύο ουσιαστικά και μόνο περιπτώσεις. Την πρώτη στη μεγάλη περιοχή της Ελλάδας όπου και κατάφερε να πιάσει την κεφαλιά που πέρασε λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι και στη φάση του γκολ.
Αν λοιπόν λάβουμε υπόψη την αγωνιστική του κατάσταση και το πρόβλημα τραυματισμού, τότε αν υποθέσουμε ότι στα είκοσι επόμενα παιχνίδια ο Ibrahimović θα τελείωνε το παιχνίδι με τόσα σουτ όσα στο ματς με την Εθνική Ελλάδος είναι δύσκολο να ξανά-σκόραρε. Θέλω να πω έτσι ότι ο «Βόσνιος» ουσιαστικά στο πρώτο καλό σουτ που επιχείρησε στο ματς κατάφερε και σκόραρε με ένα σουτ που δύσκολα μπορεί να το πιάσει κάποιος ποδοσφαιριστής και να το στείλει εκεί που κατέληξε κάνοντας το 0-1, γιατί ακούσαμε και κάποιους να τα βάζουν με την Ελληνική άμυνα που άφησε «ξεχασμένο» τον παίκτη της Σουηδίας.
Αν το γκολ αυτό δεν έμπαινε τελικά τα πράγματα πιθανό να ήταν πολύ διαφορετικά. Οι Σουηδοί ήθελαν πιο πολύ από εμάς τους τρεις βαθμούς παρά το ενδεχόμενο μιας ισοπαλίας και σίγουρα έστω και στο τέλος θα επιδίωκαν κάποια πίεση, που για την Εθνική μας θα αποτελούσε πολύ καλές προϋποθέσεις για κάποια καλή αντεπίθεση.
Πλέον τα περιθώρια «στενεύουν» για την Εθνική μας ομάδα, όσον αφορά την προοπτική της πρόκρισης στους «8» και πλέον χρειάζεται περισσότερο ρίσκο και μεγαλύτερη προσπάθεια στο ματς του Σαββάτου, απέναντι στους αποφασιστικούς και ιδιαίτερα επικίνδυνους Ρώσους. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που θα δούμε σίγουρα σ’ αυτό το παιχνίδι αυτό θα είναι η προσπάθεια και των δύο ομάδων να σκοράρουν. Πολλές αντεπιθέσεις, πολλές επιθέσεις στην «κόντρα» και από τις δύο ομάδες θα κρίνουν σε σημαντικό βαθμό την έκβαση του παιχνιδιού. Σίγουρα η Εθνική πλέον πρέπει να ρισκάρει και έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως θα πάει η Εθνική ομάδα σε έναν τρόπο παιχνιδιού που δεν μας έχει μέχρι σήμερα συνηθίσει, με περισσότερα επιθετικά στοιχεία.
Όπως και να έχει πάντως το τελικό αποτέλεσμα, καλό θα είναι αρκετοί φίλοι της ομάδας να αφήσουν το «θιγμένο τους εγωισμό» από ένα υποθετικά κακό παιχνίδι συνεχίζοντας να στηρίζουν την Εθνική μας ομάδα. Κι αυτό το τονίζω με αφορμή το Ελληνικό φαινόμενο που διαπίστωσα για ακόμη μία φορά στις μεταμεσονύκτιες εκπομπές μεγάλων ραδιοφωνικών σταθμών, αμέσως μετά το παιχνίδι με τη Σουηδία, όπου ο καθένας άρχισε να κατηγορεί τους πάντες και τα πάντα στην Εθνική μας ομάδα. Ίσως αυτοί οι ποδοσφαιρόφιλοι να περιμένουν τέτοιες αφορμές και αρνητικά αποτελέσματα, προκειμένου να βγάλουν τα απωθημένα που έτσι ή αλλιώς έχουν για την Εθνική.
Καλή συνέχεια στην Εθνική ομάδα στα επόμενα παιχνίδια με την ελπίδα για τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα, είναι το μόνο που έχω να γράψω σαν επίλογο αυτού του κειμένου.

Πολύ μπροστά...

(Κείμενο 28 Μαΐου 2008)
Τα τελευταία χρόνια το Αρκαδικό ποδόσφαιρο έχει πλέον αναπτυχθεί σε γενικές γραμμές σε μεγάλο βαθμό μετά την άνοδο της Αρκαδικής ομάδας του Αστέρα Τρίπολης στα «σαλόνια» της superleague. Περισσότερα παιδιά θέλουν να ασχοληθούν με το άθλημα του ποδοσφαίρου βλέποντας την πορεία που διαγράφει η «κυανοκίτρινη» ομάδα. Μέχρι εδώ όλα δείχνουν και φαίνονται πολύ καλά, όμως η αλήθεια είναι ότι πέρα από τις ακαδημίες ποδοσφαίρου του Αστέρα και μια δύο περιπτώσεις στην πόλη με κάποιες ακαδημίες ποδοσφαίρου και κάποιου συλλόγου που φιλότιμα προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανές τις Ακαδημίες τους στην κατάσταση έστω στην οποία βρίσκονται η κατάσταση φαίνεται να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.
Γήπεδα και αθλητικές υποδομές δεν υπάρχουν για να παρέχουν αξιοπρεπείς υπηρεσίες στους αθλούμενους και αναφέρομαι κυρίως στο χώρο του ποδοσφαίρου. Οργάνωση δεν υπάρχει καμία και σχεδόν από κανένα για το θεσμό των μικρών πρωταθλημάτων. Αν εξαιρέσουμε το παιδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διοργανώσει με επιτυχία η ΕΠΣ Αρκαδίας παράλληλα με τα τοπικά πρωταθλήματα, δεν υπάρχει καμία ανάλογη δραστηριότητα.
Την ίδια ώρα στο γειτονικό νομό και στην ευρύτερη περιοχή της Καλαμάτας βρίσκονται σε εξέλιξη δύο τουλάχιστον πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στις κατηγορίες “junior” και προπαιδικού. Στην πρώτη διοργάνωση συμμετέχουν συνολικά 22 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους δίνοντας πολλά παιχνίδια, ενώ στη δεύτερη συμμετέχουν συνολικά 23 ομάδες χωρισμένες σε πέντε ομίλους. Το ενδιαφέρον βέβαια των ανθρώπων εκεί είναι μεγάλο και όχι μόνο σε επίπεδο ΕΠΣ αλλά και σε ιδιωτικό επίπεδο, αφού γνωστό αθλητικό κατάστημα εκεί έχει αναλάβει την υποστήριξη και των δύο διοργανώσεων χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που τις στηρίζουν και καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να ολοκληρωθούν με επιτυχία.
Κερδισμένοι από αυτή την ιστορία είναι τα παιδιά που έχουν την ευκαιρία από μικρή ηλικία να μάθουν καταρχάς τα μυστικά του αθλήματος στο σύλλογο που ανήκουν (και οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι και ακαδημίες που δραστηριοποιούνται στη Μεσσηνιακή πρωτεύουσα ενεργά είναι πολλές δεκάδες) και την ίδια ώρα έχουν την ευκαιρία και την πολυτέλεια να αποκτούν εμπειρίες από πολύ μικρές ηλικίες σε ποδοσφαιρκές αναμετρήσεις.
Κι αν στην Τρίπολη και την ευρύτερη περιοχή οι ακαδημίες συλλόγων μπορεί να είναι ελάχιστες και αν η ΕΠΣ Αρκαδίας το τελευταίο διάστημα δεν ενδιαφέρεται άμεσα για την πραγματοποίηση διοργανώσεων τότε και οι ιδιώτες και τοπικοί επιχειρηματίες της πόλης σε επίπεδο εγκαταστάσεων 5Χ5 έχουν κάνει τίποτα τον τελευταίο καιρό; Γιατί σε συνεργασία με το Δήμο και τους ιδιοκτήτες των γηπέδων αυτών από κοινού δεν διοργανώνονται κάποια τουρνουά με τη συμμετοχή παιδιών; Το θέμα είναι ότι πολλοί άνθρωποι του ποδοσφαίρου στην περιοχή μας βλέπουν την κατάσταση που επικρατεί σε επίπεδο ακαδημιών, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να την ανατρέψουν. Ελάχιστοι είναι αυτοί που ίσως έχουν εκφράσει παράπονα στην ΕΠΣΑ και σε αυτούς που τέλος πάντων διοικούν το τοπικό ποδόσφαιρο εδώ, ούτως ώστε να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Το αν ένα σωματείο δεν μπαίνει στη διαδικασία να δημιουργήσει, να οργανώσει και να λειτουργήσει αξιοπρεπώς μια ακαδημία με μικρά παιδιά δεν είναι συνώνυμο απαραίτητα της αδιαφορίας και μόνο, αλλά και της οικονομικής αδυναμίας και έλλειψης κινήτρων από τις ΕΠΣ και την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Με λίγα λόγια η ευαισθητοποίηση των Μεσσήνιων σε επίπεδο ακαδημιών, σε επίπεδο παιδικού ποδοσφαίρου είναι σαφώς μεγαλύτερη, γιατί η ιδιωτική πρωτοβουλία έστω είναι σαφώς εντονότερη σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και ΕΠΣ, παρά το γεγονός ότι το ποδόσφαιρο δεν περνάει και μεγάλες στιγμές (μετά δυσκολίας η Καλαμάτα στη Β’ Εθνική και κοντά στο Περιφερειακό ο Μεσσηνιακός). Υπάρχει όμως όρεξη και διάθεση και υπάρχει οργάνωση. Κοινώς οι γείτονες σ’ αυτό το επίπεδο είναι πολύ μπροστά.

Η αδικία του να είσαι δημοσιογράφος!

(Κείμενο 21 Απριλίου 2008)
Η δημοσιογραφία φαίνεται ότι αποτελεί περισσότερο λειτούργημα παρά επάγγελμα για τη μεγαλύτερη τουλάχιστον μερίδα συναδέλφων που αφανείς προσπαθούν να βγάλουν κάποια χρήματα ξεγελώντας το πρόβλημα της επαγγελματικής αποκατάστασης τις περισσότερες φορές χωρίς καν ασφάλεια. Σε κάποια τέτοια φάση μάλλον φαίνεται ότι μπορεί να είμαι και εγώ που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία από το 1998 και όπως φαίνεται δέκα χρόνια τώρα καμία ευκαιρία δεν έχει δοθεί σε ανθρώπους που πραγματικά τις έχουν ανάγκη, ίσως για κάποιους λίγους οι ευκαιρίες να είναι πολύ περισσότερες σε επίπεδο πολυτέλειας.
Αν αρκετοί βλέπαμε τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα δεν θα είχαμε ασχοληθεί παρά μόνο για λίγους μήνες, το ότι όμως αγαπάμε αυτό που κάνουμε μας κρατάει τόσα χρόνια στο χώρο.
Δυστυχώς όμως την περασμένη Δευτέρα ένα περιστατικό με έκανε ν’ αναρωτηθώ αν αξίζει να αγαπώ σε τέτοιο βαθμό αυτό που κάνω ή αν πρέπει το συντομότερο να βρω κάτι άλλο απαξιωμένος και απογοητευμένος από το χώρο. Έναν χώρο στον οποίο δυστυχώς επικρατεί σε μεγάλο βαθμό ο νόμος ακόμη και της «Ζούγκλας» με το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό. Οι ισχυροί να βγάζουν περισσότερα και οι ανίσχυροι να μένουν με τα ψίχουλα.
Στο φύλλο λοιπόν της αθλητικής εφημερίδας “GOALnews” της περασμένης Δευτέρας, 21 Απριλίου 2008 και στις σελίδες του Μπάσκετ φιλοξενήθηκε ένα ολοσέλιδα αφιέρωμα για την άνοδο του Αρκαδικού στην Β’ Εθνική. Ο καλός συνάδελφος όμως φρόντισε να φτιάξει το ρεπορτάζ δημοσιεύοντας εφτά έγχρωμες φωτογραφίες από του Αρκαδικού που έκαναν το ρεπορτάζ ιδιαίτερα ελκυστικό. Όλα καλά ως εδώ.
Βλέποντας τη σελίδα και τις φωτογραφίες δεν δυσκολεύτηκα να καταλάβω ότι όλες οι φωτογραφίες προέρχονταν από την ιστοσελίδα μας. Την ιστοσελίδα της «Κόντρα Επίθεσης». Άρχισα αμέσως να ψάχνω σε όλο το περιεχόμενο του ρεπορτάζ για μία πηγή σχετικά με τις φωτογραφίες, αλλά δυστυχώς το όνομα της ιστοσελίδας ή η διεύθυνση της δεν υπήρχαν πουθενά.
Δυστυχώς δεν ξέρω πόσο αξίζει τελικά να ασχολούμαι με αυτό το χώρο στον οποίο ο καθένας κοιτάει την πάρτη του ακόμη κι αν χρειαστεί να «πατήσει επί πτωμάτων» και αυτό που λέω το έχω ζήσει δεκάδες φορές όλα αυτά τα χρόνια και σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε συνεργασίες με μεγάλα μέσα της Αθήνας.
Η προσπάθειά της «Κόντρα Επίθεσης» που έχει ζωή τρία χρόνια μέσα από το ραδιόφωνο της Δημοτικής Ραδιοφωνίας σας διαβεβαιώνω ότι δεν επιφέρει σε κανέναν μας οικονομικό κέρδος. Το μόνο έσοδο μέχρι αυτή τη στιγμή ήταν η ευγενική χορηγία ενός ευαισθητοποιημένου τοπικού επιχειρηματία που ήθελε να μας στηρίξει με κάποια δεκάδες ευρώ, διαφημιζόμενος στην εκπομπή μας. Όσο για την ιστοσελίδα της εκπομπής αυτή είναι μια προσπάθεια των παιδιών της εκπομπής και μιας αφιλοκερδής ενασχόληση σε καθημερινή βάση του γραφών.
Όταν έρχεται λοιπόν και αυτό το περιστατικό με το ρεπορτάζ του συναδέλφου που κερδίζει εκτίμησης και προβολής από τις δικές μας ανώνυμες προσωπικές προσπάθειες και κόπους, δεν θέλει και πολύ να αναρωτηθούμε τελικά αν θεωρείται αδικία του να είσαι δημοσιογράφος.

Ωραίες στιγμές, με "γνώριμα" πρόσωπα...

(Κείμενο 23 Μαρτίου 2008)

Τις προηγούμενες ημέρες η Ελληνική κολύμβηση γνώρισε μεγάλες στιγμές με τα μετάλλια των Άρη Γρηγοριάδη και Γιάννη Δρυμωνάκου στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Αϊντχόβεν. Όταν έμαθα για τις επιτυχίες των αθλητών χάρηκα πραγματικά για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δύο άξιοι αθλητές κατάφεραν να πετύχουν δύο πολύ σημαντικές επιτυχίες για την Ελληνική κολύμβηση ειδικότερα και για τον Ελληνικό αθλητισμό γενικότερα και δεύτερον γιατί είχα την τύχη πριν από περίπου ένα χρόνο να πραγματοποιήσω μια αποκλειστική συνέντευξη με το Γιάννη Δρυμωνάκο για την εφημερίδα των «Αρκαδικών Ειδήσεων», όταν αυτός είχε έρθει στην Αρκαδική πρωτεύουσα με την Εθνική ομάδα για ολιγοήμερη προετοιμασία. Ο αθλητής του ΓΣ Περιστερίου και Αρκαδικής καταγωγής είναι παράδειγμα αθλητή. Ατέλειωτες ώρες προπόνησης όντας επικεντρωμένος στους στόχους, ποτέ δεν ξεφεύγει από τα όρια και υποδείγματος ανθρώπου. Πάντα με διάθεση για χαβαλέ με τους φίλους και συναθλητές του και καθόλου σνομπ, θυμάμαι είχε δεχτεί χωρίς κανένα ενδοιασμό να μου παραχωρήσει εκείνη τη συνέντευξη. Η συνέχεια φαίνεται να διαγράφεται ακόμη πιο λαμπρή γι’ αυτόν.

Κομβικής σημασίας το ματς με Ολυμπιακό…

(Κείμενο 27 Φεβρουαρίου 2008)

Λογικό είναι το έργο του Αστέρα το Σάββατο απέναντι στην ομάδα του Ολυμπιακού στο γήπεδο Καραϊσκάκη να είναι κάτι παραπάνω από δύσκολο, αλλά η αναμέτρηση είναι κάτι παραπάνω από σημαντική όχι μόνο από αγωνιστικής πλευράς αφού ο Αστέρας θέλει πολύ το βαθμό ή τους βαθμούς, αλλά και για όσα προηγήθηκαν την περασμένη εβδομάδα. Η ιστορία της απομάκρυνσης του Κάμπος και το σίριαλ για τους λόγους στους οποίους η διοίκηση προχώρησε σ’ αυτή την απόφαση είναι αρκετά «νωπές» ακόμη και το τελικό αποτέλεσμα θα επηρεάσει αρκετά το εξω-αγωνιστικό κλίμα εκτός συλλόγου κυρίως.
Ενδεχόμενη νίκη ή θετικό αποτέλεσμα θα φέρει χαμόγελα και ικανοποίηση μετά το βαρύ κλίμα από την αποχώρηση Κάμπος και θα αποτελέσει μια καλή αφορμή για να ισχυριστούν αρκετοί ότι η απομάκρυνση Κάμπος ήταν καλή κίνηση προς όφελος της ομάδας. Αντιθέτως στην περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος και ιδίως με μεγάλο σκορ η δεν αποκλείεται να υπάρξει ακόμη μεγαλύτερος προβληματισμός για την απομάκρυνση του Βραζιλιάνου τεχνικού. Άλλωστε δεν είναι λίγη η μερίδα φιλάθλων που πιστεύουν και θεωρούν ότι ο Κάμπος δεν έπρεπε να φύγει από την Αρκαδική ομάδα. Για να λέμε και την αλήθεια σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο ο Κάμπος μετά τις νίκες με ΠΑΟ, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ τα έβγαλε τα λεφτά του. Πάντως σε καμία των περιπτώσεων με ένα αρνητικό ή και βαρύ αποτέλεσμα ο Παναγιώτης Τζαναβάρας δεν θα φέρει κάποια ευθύνη.

Έτσι λίγα λόγια πριν το κλείσιμο του 2007...

(Κείμενο 29 Δεκεμβρίου 2007)

Απομένουν λίγες μόνο ώρες μέχρι το 2008 να έρθει και να αποτελέσει πλέον παρελθόν το 2007. Τη χρονιά που σε λίγο θα μας αφήσει, συνέβησαν αρκετά σημαντικά αθλητικά γεγονότα στην περιοχή μας, τα οποία αποτέλεσαν το επίκεντρο της επικαιρότητας στις περισσότερες περιπτώσεις. Η άνοδος του Αστέρα Τρίπολης στην Super League, το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης τον περασμένο Αύγουστο, αλλά και πολλές επιτυχίες και διακρίσεις σε ατομικό επίπεδο Αρκάδων αθλητών μας. Επιτυχίες που σε πολλές περιπτώσεις είτε δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, είτε δεν έχουμε ακόμη εκτιμήσει ως φίλαθλοι, παράγοντες και άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σίγουρα και το 2008 αναμένονται μεγάλα σημαντικά γεγονότα και διακρίσεις στον τοπικό αθλητισμό. Η ουσία όμως είναι αυτές τις επιτυχίες να μην τις αφήσουμε ανεκμετάλλευτες, αλλά να τις εκμεταλλευτούμε και να τις χρησιμοποιήσουμε, για να στηρίξουμε τον τοπικό αθλητισμό. Ο αθλητισμός είναι πρωταρχικός τομέας σε μια τοπική κοινωνία για να αναπτυχθεί γι' αυτό χρειάζεται συνεχώς ευαισθησία και ενδιαφέρον από την τοπική κοινωνία για την ανάπτυξή του.Για παράδειγμα τα τελευταία χρόνια το τοπικό μπάσκετ βρίσκεται στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται γιατί πολύ απλά δεν υπήρξε ενδιαφέρον σχεδόν από κανέναν, όταν ο "κώδων του κινδύνου" ηχούσε. Στον χώρο της κολύμβησης την ίδια ώρα οι μεγάλες επιτυχίες των αθλητών του ΚΟΑΤ αλλά και οι μεγάλες διοργανώσεις που πραγματοποιήθηκαν και αναμένεται να πραγματοποιηθούν δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Κάποιοι αυτή την περίοδο "τρέχουν" για να έρθούν αυτές οι επιτυχίες αλλά και να έρθουν στην Τρίπολη μεγάλοι πρωταθλητές. Δεν αρκεί αυτό. Τι θα γίνει άραγε όταν αυτοί οι άνθρωποι αποχωρήσουν κάποια στιγμή από την κολύμβηση; Ο Αστέρας Τρίπολης μπορεί να αποτελεί το στολίδι της πόλης αυτή τη στιγμή για την πόλη, το νομό και τη χώρα ολόκληρη, αλλά αν δεν ενδιαφερθούμε να την στηρίξουμε έμμεσα όλη η τοπική κοινωνία, αργά ή γρήγορα θα υποστούμε τις συνέπειες. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβεί και με τον Αρκαδικό στο μπάσκετ, τον ΓΣΑ στο στίβο, τον ΣΑΤ και την ΑΕΚ στο τέννις.
Πέρα από τις προσωπικές μου ευχές για Υγεία, Ευτυχία και Δημιουργία ως αυθεντικοί Φίλαθλοι με Φωνή και Άποψη, από όποιο πόστο κι αν βρισκόμαστε καλό είναι να μην αγνοούμε τον αθλητισμό μας και να τον στηρίζουμε ουσιαστικά γιατί χωρίς λαμπρό παρόν, δεν πρόκειται να ακολουθήσει εξίσου λαμπρό μέλλον.

Καλή αρχή!

Από σήμερα οι χώροι των συντελεστών της εκπομπής "Κόντρα Επίθεση", αποκτούν το δικό του διαδικτυακό χώρο, ή καλύτερα το δικό τους διαδικτυακό blog. Κάθε συντελεστής διαμορφώνει της δικές του απόψεις και καταχωρεί τους δικούς του προβληματισμούς, σχόλια, αναλύσεις.
Οι συνετελεστές της "Κόντρα επίθεσης" παραμένουν ενωμένοι και δυνατοί στην προσπάθεια που ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια μέσα από την εκπομπή της Δημοτικής ραδιοφωνίας Τρίπολης και πάντα με τη δική σας υποστήριξη και έτσι θα συνεχίσουν!