(Κείμενο 21 Απριλίου 2008)
Η δημοσιογραφία φαίνεται ότι αποτελεί περισσότερο λειτούργημα παρά επάγγελμα για τη μεγαλύτερη τουλάχιστον μερίδα συναδέλφων που αφανείς προσπαθούν να βγάλουν κάποια χρήματα ξεγελώντας το πρόβλημα της επαγγελματικής αποκατάστασης τις περισσότερες φορές χωρίς καν ασφάλεια. Σε κάποια τέτοια φάση μάλλον φαίνεται ότι μπορεί να είμαι και εγώ που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία από το 1998 και όπως φαίνεται δέκα χρόνια τώρα καμία ευκαιρία δεν έχει δοθεί σε ανθρώπους που πραγματικά τις έχουν ανάγκη, ίσως για κάποιους λίγους οι ευκαιρίες να είναι πολύ περισσότερες σε επίπεδο πολυτέλειας.
Αν αρκετοί βλέπαμε τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα δεν θα είχαμε ασχοληθεί παρά μόνο για λίγους μήνες, το ότι όμως αγαπάμε αυτό που κάνουμε μας κρατάει τόσα χρόνια στο χώρο.
Δυστυχώς όμως την περασμένη Δευτέρα ένα περιστατικό με έκανε ν’ αναρωτηθώ αν αξίζει να αγαπώ σε τέτοιο βαθμό αυτό που κάνω ή αν πρέπει το συντομότερο να βρω κάτι άλλο απαξιωμένος και απογοητευμένος από το χώρο. Έναν χώρο στον οποίο δυστυχώς επικρατεί σε μεγάλο βαθμό ο νόμος ακόμη και της «Ζούγκλας» με το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό. Οι ισχυροί να βγάζουν περισσότερα και οι ανίσχυροι να μένουν με τα ψίχουλα.
Στο φύλλο λοιπόν της αθλητικής εφημερίδας “GOALnews” της περασμένης Δευτέρας, 21 Απριλίου 2008 και στις σελίδες του Μπάσκετ φιλοξενήθηκε ένα ολοσέλιδα αφιέρωμα για την άνοδο του Αρκαδικού στην Β’ Εθνική. Ο καλός συνάδελφος όμως φρόντισε να φτιάξει το ρεπορτάζ δημοσιεύοντας εφτά έγχρωμες φωτογραφίες από του Αρκαδικού που έκαναν το ρεπορτάζ ιδιαίτερα ελκυστικό. Όλα καλά ως εδώ.
Βλέποντας τη σελίδα και τις φωτογραφίες δεν δυσκολεύτηκα να καταλάβω ότι όλες οι φωτογραφίες προέρχονταν από την ιστοσελίδα μας. Την ιστοσελίδα της «Κόντρα Επίθεσης». Άρχισα αμέσως να ψάχνω σε όλο το περιεχόμενο του ρεπορτάζ για μία πηγή σχετικά με τις φωτογραφίες, αλλά δυστυχώς το όνομα της ιστοσελίδας ή η διεύθυνση της δεν υπήρχαν πουθενά.
Δυστυχώς δεν ξέρω πόσο αξίζει τελικά να ασχολούμαι με αυτό το χώρο στον οποίο ο καθένας κοιτάει την πάρτη του ακόμη κι αν χρειαστεί να «πατήσει επί πτωμάτων» και αυτό που λέω το έχω ζήσει δεκάδες φορές όλα αυτά τα χρόνια και σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε συνεργασίες με μεγάλα μέσα της Αθήνας.
Η προσπάθειά της «Κόντρα Επίθεσης» που έχει ζωή τρία χρόνια μέσα από το ραδιόφωνο της Δημοτικής Ραδιοφωνίας σας διαβεβαιώνω ότι δεν επιφέρει σε κανέναν μας οικονομικό κέρδος. Το μόνο έσοδο μέχρι αυτή τη στιγμή ήταν η ευγενική χορηγία ενός ευαισθητοποιημένου τοπικού επιχειρηματία που ήθελε να μας στηρίξει με κάποια δεκάδες ευρώ, διαφημιζόμενος στην εκπομπή μας. Όσο για την ιστοσελίδα της εκπομπής αυτή είναι μια προσπάθεια των παιδιών της εκπομπής και μιας αφιλοκερδής ενασχόληση σε καθημερινή βάση του γραφών.
Όταν έρχεται λοιπόν και αυτό το περιστατικό με το ρεπορτάζ του συναδέλφου που κερδίζει εκτίμησης και προβολής από τις δικές μας ανώνυμες προσωπικές προσπάθειες και κόπους, δεν θέλει και πολύ να αναρωτηθούμε τελικά αν θεωρείται αδικία του να είσαι δημοσιογράφος.
Η δημοσιογραφία φαίνεται ότι αποτελεί περισσότερο λειτούργημα παρά επάγγελμα για τη μεγαλύτερη τουλάχιστον μερίδα συναδέλφων που αφανείς προσπαθούν να βγάλουν κάποια χρήματα ξεγελώντας το πρόβλημα της επαγγελματικής αποκατάστασης τις περισσότερες φορές χωρίς καν ασφάλεια. Σε κάποια τέτοια φάση μάλλον φαίνεται ότι μπορεί να είμαι και εγώ που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία από το 1998 και όπως φαίνεται δέκα χρόνια τώρα καμία ευκαιρία δεν έχει δοθεί σε ανθρώπους που πραγματικά τις έχουν ανάγκη, ίσως για κάποιους λίγους οι ευκαιρίες να είναι πολύ περισσότερες σε επίπεδο πολυτέλειας.
Αν αρκετοί βλέπαμε τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα δεν θα είχαμε ασχοληθεί παρά μόνο για λίγους μήνες, το ότι όμως αγαπάμε αυτό που κάνουμε μας κρατάει τόσα χρόνια στο χώρο.
Δυστυχώς όμως την περασμένη Δευτέρα ένα περιστατικό με έκανε ν’ αναρωτηθώ αν αξίζει να αγαπώ σε τέτοιο βαθμό αυτό που κάνω ή αν πρέπει το συντομότερο να βρω κάτι άλλο απαξιωμένος και απογοητευμένος από το χώρο. Έναν χώρο στον οποίο δυστυχώς επικρατεί σε μεγάλο βαθμό ο νόμος ακόμη και της «Ζούγκλας» με το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό. Οι ισχυροί να βγάζουν περισσότερα και οι ανίσχυροι να μένουν με τα ψίχουλα.
Στο φύλλο λοιπόν της αθλητικής εφημερίδας “GOALnews” της περασμένης Δευτέρας, 21 Απριλίου 2008 και στις σελίδες του Μπάσκετ φιλοξενήθηκε ένα ολοσέλιδα αφιέρωμα για την άνοδο του Αρκαδικού στην Β’ Εθνική. Ο καλός συνάδελφος όμως φρόντισε να φτιάξει το ρεπορτάζ δημοσιεύοντας εφτά έγχρωμες φωτογραφίες από του Αρκαδικού που έκαναν το ρεπορτάζ ιδιαίτερα ελκυστικό. Όλα καλά ως εδώ.
Βλέποντας τη σελίδα και τις φωτογραφίες δεν δυσκολεύτηκα να καταλάβω ότι όλες οι φωτογραφίες προέρχονταν από την ιστοσελίδα μας. Την ιστοσελίδα της «Κόντρα Επίθεσης». Άρχισα αμέσως να ψάχνω σε όλο το περιεχόμενο του ρεπορτάζ για μία πηγή σχετικά με τις φωτογραφίες, αλλά δυστυχώς το όνομα της ιστοσελίδας ή η διεύθυνση της δεν υπήρχαν πουθενά.
Δυστυχώς δεν ξέρω πόσο αξίζει τελικά να ασχολούμαι με αυτό το χώρο στον οποίο ο καθένας κοιτάει την πάρτη του ακόμη κι αν χρειαστεί να «πατήσει επί πτωμάτων» και αυτό που λέω το έχω ζήσει δεκάδες φορές όλα αυτά τα χρόνια και σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε συνεργασίες με μεγάλα μέσα της Αθήνας.
Η προσπάθειά της «Κόντρα Επίθεσης» που έχει ζωή τρία χρόνια μέσα από το ραδιόφωνο της Δημοτικής Ραδιοφωνίας σας διαβεβαιώνω ότι δεν επιφέρει σε κανέναν μας οικονομικό κέρδος. Το μόνο έσοδο μέχρι αυτή τη στιγμή ήταν η ευγενική χορηγία ενός ευαισθητοποιημένου τοπικού επιχειρηματία που ήθελε να μας στηρίξει με κάποια δεκάδες ευρώ, διαφημιζόμενος στην εκπομπή μας. Όσο για την ιστοσελίδα της εκπομπής αυτή είναι μια προσπάθεια των παιδιών της εκπομπής και μιας αφιλοκερδής ενασχόληση σε καθημερινή βάση του γραφών.
Όταν έρχεται λοιπόν και αυτό το περιστατικό με το ρεπορτάζ του συναδέλφου που κερδίζει εκτίμησης και προβολής από τις δικές μας ανώνυμες προσωπικές προσπάθειες και κόπους, δεν θέλει και πολύ να αναρωτηθούμε τελικά αν θεωρείται αδικία του να είσαι δημοσιογράφος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου