(Κείμενο 28 Μαΐου 2008)
Τα τελευταία χρόνια το Αρκαδικό ποδόσφαιρο έχει πλέον αναπτυχθεί σε γενικές γραμμές σε μεγάλο βαθμό μετά την άνοδο της Αρκαδικής ομάδας του Αστέρα Τρίπολης στα «σαλόνια» της superleague. Περισσότερα παιδιά θέλουν να ασχοληθούν με το άθλημα του ποδοσφαίρου βλέποντας την πορεία που διαγράφει η «κυανοκίτρινη» ομάδα. Μέχρι εδώ όλα δείχνουν και φαίνονται πολύ καλά, όμως η αλήθεια είναι ότι πέρα από τις ακαδημίες ποδοσφαίρου του Αστέρα και μια δύο περιπτώσεις στην πόλη με κάποιες ακαδημίες ποδοσφαίρου και κάποιου συλλόγου που φιλότιμα προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανές τις Ακαδημίες τους στην κατάσταση έστω στην οποία βρίσκονται η κατάσταση φαίνεται να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.
Γήπεδα και αθλητικές υποδομές δεν υπάρχουν για να παρέχουν αξιοπρεπείς υπηρεσίες στους αθλούμενους και αναφέρομαι κυρίως στο χώρο του ποδοσφαίρου. Οργάνωση δεν υπάρχει καμία και σχεδόν από κανένα για το θεσμό των μικρών πρωταθλημάτων. Αν εξαιρέσουμε το παιδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διοργανώσει με επιτυχία η ΕΠΣ Αρκαδίας παράλληλα με τα τοπικά πρωταθλήματα, δεν υπάρχει καμία ανάλογη δραστηριότητα.
Την ίδια ώρα στο γειτονικό νομό και στην ευρύτερη περιοχή της Καλαμάτας βρίσκονται σε εξέλιξη δύο τουλάχιστον πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στις κατηγορίες “junior” και προπαιδικού. Στην πρώτη διοργάνωση συμμετέχουν συνολικά 22 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους δίνοντας πολλά παιχνίδια, ενώ στη δεύτερη συμμετέχουν συνολικά 23 ομάδες χωρισμένες σε πέντε ομίλους. Το ενδιαφέρον βέβαια των ανθρώπων εκεί είναι μεγάλο και όχι μόνο σε επίπεδο ΕΠΣ αλλά και σε ιδιωτικό επίπεδο, αφού γνωστό αθλητικό κατάστημα εκεί έχει αναλάβει την υποστήριξη και των δύο διοργανώσεων χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που τις στηρίζουν και καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να ολοκληρωθούν με επιτυχία.
Κερδισμένοι από αυτή την ιστορία είναι τα παιδιά που έχουν την ευκαιρία από μικρή ηλικία να μάθουν καταρχάς τα μυστικά του αθλήματος στο σύλλογο που ανήκουν (και οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι και ακαδημίες που δραστηριοποιούνται στη Μεσσηνιακή πρωτεύουσα ενεργά είναι πολλές δεκάδες) και την ίδια ώρα έχουν την ευκαιρία και την πολυτέλεια να αποκτούν εμπειρίες από πολύ μικρές ηλικίες σε ποδοσφαιρκές αναμετρήσεις.
Κι αν στην Τρίπολη και την ευρύτερη περιοχή οι ακαδημίες συλλόγων μπορεί να είναι ελάχιστες και αν η ΕΠΣ Αρκαδίας το τελευταίο διάστημα δεν ενδιαφέρεται άμεσα για την πραγματοποίηση διοργανώσεων τότε και οι ιδιώτες και τοπικοί επιχειρηματίες της πόλης σε επίπεδο εγκαταστάσεων 5Χ5 έχουν κάνει τίποτα τον τελευταίο καιρό; Γιατί σε συνεργασία με το Δήμο και τους ιδιοκτήτες των γηπέδων αυτών από κοινού δεν διοργανώνονται κάποια τουρνουά με τη συμμετοχή παιδιών; Το θέμα είναι ότι πολλοί άνθρωποι του ποδοσφαίρου στην περιοχή μας βλέπουν την κατάσταση που επικρατεί σε επίπεδο ακαδημιών, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να την ανατρέψουν. Ελάχιστοι είναι αυτοί που ίσως έχουν εκφράσει παράπονα στην ΕΠΣΑ και σε αυτούς που τέλος πάντων διοικούν το τοπικό ποδόσφαιρο εδώ, ούτως ώστε να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Το αν ένα σωματείο δεν μπαίνει στη διαδικασία να δημιουργήσει, να οργανώσει και να λειτουργήσει αξιοπρεπώς μια ακαδημία με μικρά παιδιά δεν είναι συνώνυμο απαραίτητα της αδιαφορίας και μόνο, αλλά και της οικονομικής αδυναμίας και έλλειψης κινήτρων από τις ΕΠΣ και την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Με λίγα λόγια η ευαισθητοποίηση των Μεσσήνιων σε επίπεδο ακαδημιών, σε επίπεδο παιδικού ποδοσφαίρου είναι σαφώς μεγαλύτερη, γιατί η ιδιωτική πρωτοβουλία έστω είναι σαφώς εντονότερη σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και ΕΠΣ, παρά το γεγονός ότι το ποδόσφαιρο δεν περνάει και μεγάλες στιγμές (μετά δυσκολίας η Καλαμάτα στη Β’ Εθνική και κοντά στο Περιφερειακό ο Μεσσηνιακός). Υπάρχει όμως όρεξη και διάθεση και υπάρχει οργάνωση. Κοινώς οι γείτονες σ’ αυτό το επίπεδο είναι πολύ μπροστά.
Τα τελευταία χρόνια το Αρκαδικό ποδόσφαιρο έχει πλέον αναπτυχθεί σε γενικές γραμμές σε μεγάλο βαθμό μετά την άνοδο της Αρκαδικής ομάδας του Αστέρα Τρίπολης στα «σαλόνια» της superleague. Περισσότερα παιδιά θέλουν να ασχοληθούν με το άθλημα του ποδοσφαίρου βλέποντας την πορεία που διαγράφει η «κυανοκίτρινη» ομάδα. Μέχρι εδώ όλα δείχνουν και φαίνονται πολύ καλά, όμως η αλήθεια είναι ότι πέρα από τις ακαδημίες ποδοσφαίρου του Αστέρα και μια δύο περιπτώσεις στην πόλη με κάποιες ακαδημίες ποδοσφαίρου και κάποιου συλλόγου που φιλότιμα προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανές τις Ακαδημίες τους στην κατάσταση έστω στην οποία βρίσκονται η κατάσταση φαίνεται να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.
Γήπεδα και αθλητικές υποδομές δεν υπάρχουν για να παρέχουν αξιοπρεπείς υπηρεσίες στους αθλούμενους και αναφέρομαι κυρίως στο χώρο του ποδοσφαίρου. Οργάνωση δεν υπάρχει καμία και σχεδόν από κανένα για το θεσμό των μικρών πρωταθλημάτων. Αν εξαιρέσουμε το παιδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διοργανώσει με επιτυχία η ΕΠΣ Αρκαδίας παράλληλα με τα τοπικά πρωταθλήματα, δεν υπάρχει καμία ανάλογη δραστηριότητα.
Την ίδια ώρα στο γειτονικό νομό και στην ευρύτερη περιοχή της Καλαμάτας βρίσκονται σε εξέλιξη δύο τουλάχιστον πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στις κατηγορίες “junior” και προπαιδικού. Στην πρώτη διοργάνωση συμμετέχουν συνολικά 22 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους δίνοντας πολλά παιχνίδια, ενώ στη δεύτερη συμμετέχουν συνολικά 23 ομάδες χωρισμένες σε πέντε ομίλους. Το ενδιαφέρον βέβαια των ανθρώπων εκεί είναι μεγάλο και όχι μόνο σε επίπεδο ΕΠΣ αλλά και σε ιδιωτικό επίπεδο, αφού γνωστό αθλητικό κατάστημα εκεί έχει αναλάβει την υποστήριξη και των δύο διοργανώσεων χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που τις στηρίζουν και καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να ολοκληρωθούν με επιτυχία.
Κερδισμένοι από αυτή την ιστορία είναι τα παιδιά που έχουν την ευκαιρία από μικρή ηλικία να μάθουν καταρχάς τα μυστικά του αθλήματος στο σύλλογο που ανήκουν (και οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι και ακαδημίες που δραστηριοποιούνται στη Μεσσηνιακή πρωτεύουσα ενεργά είναι πολλές δεκάδες) και την ίδια ώρα έχουν την ευκαιρία και την πολυτέλεια να αποκτούν εμπειρίες από πολύ μικρές ηλικίες σε ποδοσφαιρκές αναμετρήσεις.
Κι αν στην Τρίπολη και την ευρύτερη περιοχή οι ακαδημίες συλλόγων μπορεί να είναι ελάχιστες και αν η ΕΠΣ Αρκαδίας το τελευταίο διάστημα δεν ενδιαφέρεται άμεσα για την πραγματοποίηση διοργανώσεων τότε και οι ιδιώτες και τοπικοί επιχειρηματίες της πόλης σε επίπεδο εγκαταστάσεων 5Χ5 έχουν κάνει τίποτα τον τελευταίο καιρό; Γιατί σε συνεργασία με το Δήμο και τους ιδιοκτήτες των γηπέδων αυτών από κοινού δεν διοργανώνονται κάποια τουρνουά με τη συμμετοχή παιδιών; Το θέμα είναι ότι πολλοί άνθρωποι του ποδοσφαίρου στην περιοχή μας βλέπουν την κατάσταση που επικρατεί σε επίπεδο ακαδημιών, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να την ανατρέψουν. Ελάχιστοι είναι αυτοί που ίσως έχουν εκφράσει παράπονα στην ΕΠΣΑ και σε αυτούς που τέλος πάντων διοικούν το τοπικό ποδόσφαιρο εδώ, ούτως ώστε να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Το αν ένα σωματείο δεν μπαίνει στη διαδικασία να δημιουργήσει, να οργανώσει και να λειτουργήσει αξιοπρεπώς μια ακαδημία με μικρά παιδιά δεν είναι συνώνυμο απαραίτητα της αδιαφορίας και μόνο, αλλά και της οικονομικής αδυναμίας και έλλειψης κινήτρων από τις ΕΠΣ και την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Με λίγα λόγια η ευαισθητοποίηση των Μεσσήνιων σε επίπεδο ακαδημιών, σε επίπεδο παιδικού ποδοσφαίρου είναι σαφώς μεγαλύτερη, γιατί η ιδιωτική πρωτοβουλία έστω είναι σαφώς εντονότερη σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και ΕΠΣ, παρά το γεγονός ότι το ποδόσφαιρο δεν περνάει και μεγάλες στιγμές (μετά δυσκολίας η Καλαμάτα στη Β’ Εθνική και κοντά στο Περιφερειακό ο Μεσσηνιακός). Υπάρχει όμως όρεξη και διάθεση και υπάρχει οργάνωση. Κοινώς οι γείτονες σ’ αυτό το επίπεδο είναι πολύ μπροστά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου