Το προηγούμενο διάστημα για να μην πω τα προηγούμενα χρόνια είχαμε ακούσει τόσα για την περιβόητη κάρτα υγείας ποδοσφαιριστή που στη θεωρεία τότε προέβλεπε ουσιαστικά το «φακέλωμα» όλων των εν ενεργεία ποδοσφαιριστών κυρίως ερασιτεχνών με σκοπό τον έλεγχο από θέμα υγείας των παικτών που πρόκειται να αγωνιστούν με ερασιτεχνικά σωματεία στα περιφερειακά και τοπικά σωματεία. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα λοιπόν περιλαμβάνει σειρά υποχρεωτικών προληπτικών εξετάσεων που θα αποδεικνύει αν τελικά ο κάθε αθλητής θα έχει δικαίωμα ή όχι της έκδοσης ή επανέκδοσης του Δελτίου Αθλητικής Ιδιότητας. Όπως λοιπόν αναφέρεται σχετικά η «Κάρτα υγείας ποδοσφαιριστή», τίθεται ως βασική προϋπόθεση έκδοσης δελτίου αθλητικής ιδιότητας για κάθε καινούργιο ποδοσφαιριστή, η επιτυχής υποβολή του στις απαιτούμενες ιατρικές εξετάσεις. Η ισχύς των εξετάσεων είναι ετήσια. Σε κάθε δελτίο που θα εκδίδεται θα αναφέρεται η εξέταση. Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας αυτής θα καταργείται η κατάσταση υγείας που υποβάλλουν τα σωματεία. Αν κάποιος δεν περάσει από έλεγχο ή δεν περάσει τον έλεγχο επιτυχώς θα ανακαλείται το δελτίο του.
Ως εδώ λοιπόν δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα και αναφέρομαι τουλάχιστον στην ευρύτερη περιοχή του Νομού Αρκαδίας. Το πρόβλημα παρουσιάζεται στο γεγονός ότι κάθε ποδοσφαιριστής που εξετάζεται θα καταβάλει το ποσό των τριάντα (30) ευρώ προκειμένου να πραγματοποιηθεί η διαδικασία της εξέτασης. Κι αν λοιπόν ο κάθε ποδοσφαιριστής δεν έχει τη διάθεση να καταβάλει αυτό το ποσό γίνεται κατανοητό, ότι το οικονομικό βάρος από εκεί και πέρα το παίρνει μοιραία ο σύλλογος στον οποίο ανήκει ο κάθε αθλητής. Έτσι αν υποθέσουμε ότι ένας σύλλογος έχει στο ρόστερ του τριάντα «ενεργούς» αθλητές που υπολογίζει τη συγκεκριμένη αγωνιστική περίοδο, τότε καλείται να πληρώσει το καθόλου αδιάφορο ποσό των 900 ευρώ (30 αθλητές Χ 30 ευρώ = 900 ευρώ).
Το πρόβλημα που έχει προκύψει και έχει πλέον να κάνει με την έντονη αντίδραση της συντριπτικής πλειοψηφίας των σωματείων είναι καθαρά οικονομικό, καθώς η οικονομική κατάσταση πολλών από αυτά δεν είναι και τόσο καλές. Μάλιστα σύμφωνα με τα λεγόμενα κάποιων ανθρώπων του τοπικού ποδοσφαίρου που είχα την ευκαιρία να μιλήσω μου είπαν ότι οι σύλλογοι απειλούν ακόμη και με αποχή από τα προσεχή τοπικά πρωταθλήματα «τινάζοντας» στον αέρα τις επίσημες διοργανώσεις μεταξύ άλλων και της ΕΠΣ Αρκαδίας. Μέχρι βέβαια την έναρξη αυτών των πρωταθλημάτων ακολουθεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλά σίγουρα αυτό από μόνο του δεν λύνει ένα πρόβλημα που ψάχνει τη λύση του ή αλλιώς τη «χρυσή τομή». Τι πρέπει να γίνει λοιπόν αναρωτιούνται αθλητές, οι παράγοντες των σωματείων, οι άνθρωποι των ΕΠΣ και της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, αλλά και οι απλοί φίλαθλοι ως απλοί παρατηρητές αυτής της ιστορίας.
Προσωπική μου άποψη με την ιδιότητα του φιλάθλου κυρίως είναι ότι η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία πλευρά η εφαρμογή του προγράμματος «Κάρτα Υγείας ποδοσφαιριστή» είναι κατά την προσωπική μου εκτίμηση απαραίτητη, για πολλούς λόγους. Πλέον κάποια στιγμή να γίνεται έλεγχος κατάστασης της υγείας των εν ενεργεία ποδοσφαιριστών προκειμένου να αποφευχθούν φαινόμενα αιφνίδιων θανάτων. Αν θέλουμε να λέμε ότι κάνουμε ένα βήμα μπροστά στο χώρο του ποδοσφαίρου πρέπει να τηρούμε κάποια πράγματα και το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι ένα από αυτά. Αν και ακόμη είμαι αρκετά καχύποπτος για το αν τελικά η ΕΠΟ σε συνεργασία με τις ΕΠΣ, καταφέρει τελικά να υλοποιήσει στην πράξη αυτό το πολύ σημαντικό πρόγραμμα και αν το κάνει εν τέλει για πόσο χρονικό διάστημα θα καταφέρει να το εφαρμόσει. Ελπίζω πάντως όλα να πάνε καλά και οι υπεύθυνοι να κρατήσουν τις υποσχέσεις τους, όσο κι αν δυσανασχετούν οι αθλητές, για τους οποίες προορίζεται το πρόγραμμα αυτό.
Από την άλλη όμως και αυτή η επιβολή του περιβόητου χρηματικού ποσού των τριάντα ευρώ, μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλη, αλλά σίγουρα υπό κάποιες προϋποθέσεις αποτελεί μεγάλο οικονομικό βάρος για τους συλλόγους. Όπως προείπα είναι δύσκολο ένας αθλητής-ποδοσφαιριστής να δεχτεί να πραγματοποιήσει τις εξετάσεις πληρώνοντας από την τσέπη του το χρηματικό αυτό ποσό. Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό παικτών που θα τους ζητηθεί να πληρώσουν οι ίδιοι τις εξετάσεις αυτές, δεν θα το κάνουν γεγονός που θα φέρει σε πολύ δύσκολη θέση το σωματείο που καλείται μετά να αντιμετωπίσει διάφορες επιπτώσεις, όπως η μη δυνατότητα μετακινήσεων και μετεγγραφών των παικτών αλλά και η μη δυνατότητα χρησιμοποίησης όσων αθλητών δεν υποβλήθηκαν στα τέστ. Το βάρος λοιπόν πέφτει εξολοκλήρου στα σωματεία που ανεξαρτήτως ηλικίας ποδοσφαιριστή θα πρέπει να πληρώσει τριάντα ευρώ για τον καθένα, συμπεριλαμβάνοντας παίκτες από την ανδρική ομάδα αλλά και από τα μικρότερα τμήματα. Η ΕΠΟ λοιπόν αποφεύγει να πληρώσει ή αλλιώς να επιχορηγήσει αυτό το ποσό στους συλλόγους και εκεί ακριβώς δημιουργείται το πρόβλημα. Θα έπρεπε λοιπόν η ΕΠΟ πριν προχωρήσει στην υλοποίηση αυτού του προγράμματος να κοιτάξει προσεκτικότερα το θέμα του χρηματικού αντιτίμου που πλέον έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις.
Είναι πάντως αντιφατικό να διατίθενται από τη μία τα τεράστια ποσό για τις διάφορες χορηγίες, αμοιβές προπονητών και παικτών, εξόδων από πολυτελείς εκδηλώσεις και αμοιβές υψηλόβαθμων στελεχών του ποδοσφαίρου και από την άλλη να ζητείται η καταβολή χρηματικού ποσού από τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή για την πραγματοποίηση υποχρεωτικών εξετάσεων αν θέλει να παίξει ποδόσφαιρο. Τη δεδομένη στιγμή λοιπόν θα πρέπει και οι δύο πλευρές να υποχωρήσουν και για την ώρα καλό θα ήταν η ΕΠΟ να επιβάλει κάποιο συγκεκριμένο χρηματικό ποσό για τους συλλόγους που δεν θα αγγίζει τόσο υψηλά επίπεδα ικανά να τα φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση. Η ανάπτυξη του ποδοσφαίρου δεν γίνεται με την επιβολή τελών και οικονομικών επιβαρύνσεων, αλλά με την παρουσία ή αλλιώς κατά μία έννοια τη δημιουργία κινήτρων που θα αναγκάσει τα σωματεία να δώσουν πράγματα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν βελτιώνοντας την εικόνα του. Κίνητρα που για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας για την ώρα δεν μπορεί να θεωρηθούν άλλα από τις σχετικές οικονομικές επιχορηγήσεις από την Ομοσπονδία.
Κλείνοντας αυτή τη στιγμή θα πω ότι το δεδομένο είναι ένα και αυτό είναι το σοβαρό πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στα τοπικά σωματεία και την ΕΠΟ σχετικά με το πρόγραμμα της «Κάρτας Υγείας ποδοσφαιριστή». Από εκεί και πέρα όμως προκύπτει και ένα μήνυμα που κατά τη δική μου εκτίμηση αναφέρει: «Ναι στην κάρτα υγείας ποδοσφαιριστή και μάλιστα με πιστή τήρηση των κανονισμών λειτουργίας του, αλλά όχι με δυσβάσταχτη οικονομική επιβάρυνση των ερασιτεχνικών σωματείων, που αντί να πάρουν θα πρέπει να πληρώσουν και από πάνω».
Ως εδώ λοιπόν δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα και αναφέρομαι τουλάχιστον στην ευρύτερη περιοχή του Νομού Αρκαδίας. Το πρόβλημα παρουσιάζεται στο γεγονός ότι κάθε ποδοσφαιριστής που εξετάζεται θα καταβάλει το ποσό των τριάντα (30) ευρώ προκειμένου να πραγματοποιηθεί η διαδικασία της εξέτασης. Κι αν λοιπόν ο κάθε ποδοσφαιριστής δεν έχει τη διάθεση να καταβάλει αυτό το ποσό γίνεται κατανοητό, ότι το οικονομικό βάρος από εκεί και πέρα το παίρνει μοιραία ο σύλλογος στον οποίο ανήκει ο κάθε αθλητής. Έτσι αν υποθέσουμε ότι ένας σύλλογος έχει στο ρόστερ του τριάντα «ενεργούς» αθλητές που υπολογίζει τη συγκεκριμένη αγωνιστική περίοδο, τότε καλείται να πληρώσει το καθόλου αδιάφορο ποσό των 900 ευρώ (30 αθλητές Χ 30 ευρώ = 900 ευρώ).
Το πρόβλημα που έχει προκύψει και έχει πλέον να κάνει με την έντονη αντίδραση της συντριπτικής πλειοψηφίας των σωματείων είναι καθαρά οικονομικό, καθώς η οικονομική κατάσταση πολλών από αυτά δεν είναι και τόσο καλές. Μάλιστα σύμφωνα με τα λεγόμενα κάποιων ανθρώπων του τοπικού ποδοσφαίρου που είχα την ευκαιρία να μιλήσω μου είπαν ότι οι σύλλογοι απειλούν ακόμη και με αποχή από τα προσεχή τοπικά πρωταθλήματα «τινάζοντας» στον αέρα τις επίσημες διοργανώσεις μεταξύ άλλων και της ΕΠΣ Αρκαδίας. Μέχρι βέβαια την έναρξη αυτών των πρωταθλημάτων ακολουθεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλά σίγουρα αυτό από μόνο του δεν λύνει ένα πρόβλημα που ψάχνει τη λύση του ή αλλιώς τη «χρυσή τομή». Τι πρέπει να γίνει λοιπόν αναρωτιούνται αθλητές, οι παράγοντες των σωματείων, οι άνθρωποι των ΕΠΣ και της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, αλλά και οι απλοί φίλαθλοι ως απλοί παρατηρητές αυτής της ιστορίας.
Προσωπική μου άποψη με την ιδιότητα του φιλάθλου κυρίως είναι ότι η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία πλευρά η εφαρμογή του προγράμματος «Κάρτα Υγείας ποδοσφαιριστή» είναι κατά την προσωπική μου εκτίμηση απαραίτητη, για πολλούς λόγους. Πλέον κάποια στιγμή να γίνεται έλεγχος κατάστασης της υγείας των εν ενεργεία ποδοσφαιριστών προκειμένου να αποφευχθούν φαινόμενα αιφνίδιων θανάτων. Αν θέλουμε να λέμε ότι κάνουμε ένα βήμα μπροστά στο χώρο του ποδοσφαίρου πρέπει να τηρούμε κάποια πράγματα και το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι ένα από αυτά. Αν και ακόμη είμαι αρκετά καχύποπτος για το αν τελικά η ΕΠΟ σε συνεργασία με τις ΕΠΣ, καταφέρει τελικά να υλοποιήσει στην πράξη αυτό το πολύ σημαντικό πρόγραμμα και αν το κάνει εν τέλει για πόσο χρονικό διάστημα θα καταφέρει να το εφαρμόσει. Ελπίζω πάντως όλα να πάνε καλά και οι υπεύθυνοι να κρατήσουν τις υποσχέσεις τους, όσο κι αν δυσανασχετούν οι αθλητές, για τους οποίες προορίζεται το πρόγραμμα αυτό.
Από την άλλη όμως και αυτή η επιβολή του περιβόητου χρηματικού ποσού των τριάντα ευρώ, μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλη, αλλά σίγουρα υπό κάποιες προϋποθέσεις αποτελεί μεγάλο οικονομικό βάρος για τους συλλόγους. Όπως προείπα είναι δύσκολο ένας αθλητής-ποδοσφαιριστής να δεχτεί να πραγματοποιήσει τις εξετάσεις πληρώνοντας από την τσέπη του το χρηματικό αυτό ποσό. Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό παικτών που θα τους ζητηθεί να πληρώσουν οι ίδιοι τις εξετάσεις αυτές, δεν θα το κάνουν γεγονός που θα φέρει σε πολύ δύσκολη θέση το σωματείο που καλείται μετά να αντιμετωπίσει διάφορες επιπτώσεις, όπως η μη δυνατότητα μετακινήσεων και μετεγγραφών των παικτών αλλά και η μη δυνατότητα χρησιμοποίησης όσων αθλητών δεν υποβλήθηκαν στα τέστ. Το βάρος λοιπόν πέφτει εξολοκλήρου στα σωματεία που ανεξαρτήτως ηλικίας ποδοσφαιριστή θα πρέπει να πληρώσει τριάντα ευρώ για τον καθένα, συμπεριλαμβάνοντας παίκτες από την ανδρική ομάδα αλλά και από τα μικρότερα τμήματα. Η ΕΠΟ λοιπόν αποφεύγει να πληρώσει ή αλλιώς να επιχορηγήσει αυτό το ποσό στους συλλόγους και εκεί ακριβώς δημιουργείται το πρόβλημα. Θα έπρεπε λοιπόν η ΕΠΟ πριν προχωρήσει στην υλοποίηση αυτού του προγράμματος να κοιτάξει προσεκτικότερα το θέμα του χρηματικού αντιτίμου που πλέον έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις.
Είναι πάντως αντιφατικό να διατίθενται από τη μία τα τεράστια ποσό για τις διάφορες χορηγίες, αμοιβές προπονητών και παικτών, εξόδων από πολυτελείς εκδηλώσεις και αμοιβές υψηλόβαθμων στελεχών του ποδοσφαίρου και από την άλλη να ζητείται η καταβολή χρηματικού ποσού από τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή για την πραγματοποίηση υποχρεωτικών εξετάσεων αν θέλει να παίξει ποδόσφαιρο. Τη δεδομένη στιγμή λοιπόν θα πρέπει και οι δύο πλευρές να υποχωρήσουν και για την ώρα καλό θα ήταν η ΕΠΟ να επιβάλει κάποιο συγκεκριμένο χρηματικό ποσό για τους συλλόγους που δεν θα αγγίζει τόσο υψηλά επίπεδα ικανά να τα φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση. Η ανάπτυξη του ποδοσφαίρου δεν γίνεται με την επιβολή τελών και οικονομικών επιβαρύνσεων, αλλά με την παρουσία ή αλλιώς κατά μία έννοια τη δημιουργία κινήτρων που θα αναγκάσει τα σωματεία να δώσουν πράγματα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν βελτιώνοντας την εικόνα του. Κίνητρα που για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας για την ώρα δεν μπορεί να θεωρηθούν άλλα από τις σχετικές οικονομικές επιχορηγήσεις από την Ομοσπονδία.
Κλείνοντας αυτή τη στιγμή θα πω ότι το δεδομένο είναι ένα και αυτό είναι το σοβαρό πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στα τοπικά σωματεία και την ΕΠΟ σχετικά με το πρόγραμμα της «Κάρτας Υγείας ποδοσφαιριστή». Από εκεί και πέρα όμως προκύπτει και ένα μήνυμα που κατά τη δική μου εκτίμηση αναφέρει: «Ναι στην κάρτα υγείας ποδοσφαιριστή και μάλιστα με πιστή τήρηση των κανονισμών λειτουργίας του, αλλά όχι με δυσβάσταχτη οικονομική επιβάρυνση των ερασιτεχνικών σωματείων, που αντί να πάρουν θα πρέπει να πληρώσουν και από πάνω».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου