Ενοποίηση τοπικών πρωταθλημάτων στο μπάσκετ τώρα!

Τα τελευταία χρόνια αν εξαιρέσουμε την εντυπωσιακή αγωνιστική παρουσία και πορεία του ΣΕΦΑ Αρκαδικού στις Εθνικές κατηγορίες (Γ’ και Β’), το τοπικό μπάσκετ δεν διέρχεται και τις καλύτερες στι8γμές του. Από τη μία μεγάλοι σύλλογοι του παρελθόντος με αξιόλογη παρουσία τόσο στα τοπικά πρωταθλήματα (Ολυμπιάδα Τεγέας, Αρίωνας, ΑΣ Μάνης, κ.α.) έχουν πάψει να υφίστανται, ενώ από την άλλη ιστορικοί σύλλογοι έχουν αποδυναμωθεί αισθητά δείχνοντας ότι τα πρωταθλήματα της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ δεν περνούν και τις καλύτερες στιγμές τους (Φιλαθλητικός, Άτλας Καλαμάτας, κ.α.). Στην κατάσταση αυτή δεν θα έλεγα ότι οι άνθρωποι της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ δεν κάνουν τίποτα για να αντιστρέψουν την κατάσταση, αλλά όλα αυτά που έχουν γίνει έως σήμερα δεν αρκούν για να βελτιωθεί η κατάσταση.

Κάποιες πρωτοβουλίες είχαν παρθεί με κάποιες αλλαγές στο σύστημα διεξαγωγής των παιδικό-εφηβικών πρωταθλημάτων την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο, αναβαθμίζοντάς τα, δεν είχαν συνέχεια. Αιτήματα συλλόγων με μεγαλύτερη οργάνωση και ουσιαστικότερους στόχους δεν έγιναν δεκτά από την ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ, «γκρεμίζοντας» ότι ουσιαστικά πήγε να δημιουργηθεί τα δύο προηγούμενα χρόνια. Κι όταν ο κ. Κουτραφούρης κατά την παρουσίαση της ομάδας του Αρκαδικού το περασμένο Φθινόπωρο στο Αποστολοπούλειο Πνευματικό Κέντρο είχε υποσχεθεί αμέριστη υποστήριξη στο σωματείο του Αρκαδικού, δεν θα έπρεπε να αναφέρεται μόνο στην ανδρική ομάδα αλλά και στην προσπάθεια που καταβάλουν και τα τμήματα υποδομής του «κυανόλευκου» συλλόγου.

Αυτό όμως που αυτή τη στιγμή δεν έχει κανένα νόημα είναι ουσιαστικά η παρουσία τριών διαφορετικών τοπικών κατηγοριών στην Ένωση. Με τη συνεχή αποχώρηση και διάλυση τοπικών σωματείων, ο αριθμός τους έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια σε βαθμό τέτοιο που η γ’ και ούτε καν και η β’ τοπική κατηγορία να μην είναι ανταγωνιστικές τη δεδομένη στιγμή. Η γ’ κατηγορία υπάρχει δεν υπάρχει στον όμιλο της Αρκαδίας-Λακωνίας, ενώ η β’ κατηγορία πραγματοποιείται με ομίλους που δεν ξεπερνούν τις περισσότερες φορές τις οκτώ ομάδες. Πολλά δραστήρια σωματεία στην γ’ κατηγορία της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ είναι αναγκασμένα να δίνουν μία ολόκληρη σεζόν 2-3 επίσημα ματς μπαίνοντας στη διαδικασία να ανέβουν σε ένα κάπως πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα (αυτό της β’ κατηγορίας). Κι αν δεν καταφέρουν την άνοδο περιμένουν για ακόμη ένα χρόνο άπραγοι, για 2-3 επίσημα ματς όλα κι όλα.

Κι εδώ τίθεται το ερώτημα στους ανθρώπους της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ. Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος ή λόγοι ύπαρξης της γ’ κατηγορίας στην Ένωση μας, όταν την ίδια ώρα οι ομάδες που αγωνίζονται σ’ αυτές δεν είναι σε θέση να δώσουν αγώνες στη διάρκεια των τρεχουσών σεζόν; Μήπως ήρθε η ώρα να ενοποιηθεί η Β’ με την Γ’ τοπική κατηγορία, παραμένοντας ως έχουν οι όμιλοι σε Αρκαδία-Λακωνία και Μεσσηνία;
Πόσο καλύτερα θα ήταν η πραγματοποίηση ενός πρωταθλήματος με 9-10 ομάδες ανά όμιλο σε σχέση με ένα πρωτάθλημα 3-4 ομάδων. Αντίθετα δεν έχει κανένα νόημα, ομάδα Β’ τοπικής κατηγορίας να υποβιβάζεται στην Γ’ κατηγορία προκειμένου την επόμενη σεζόν να περιμένει μια σεζόν χωρίς αγώνες ουσιαστικά. Πολλά σωματεία από αυτό το φαινόμενο θα ήταν ικανά και είναι ικανά να λάβουν αποφάσεις ακόμη και αποχώρησης και διάλυσης τους, εφ όσον θα ήταν αναγκασμένα να αγωνίζονται υπό τις τρέχουσες συνθήκες σε μια κατηγορία όπως είναι η τρίτη τη τάξει τοπική κατηγορία της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ.

Συμφέρει μια τέτοια προοπτική την ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ; Να χάνονται δηλαδή σωματεία από τον τοπικό μπασκετικό χάρτη, μην έχοντας πλέον επιλογές και ευκαιρίες τα νέα παιδιά να παίξουν μπάσκετ στον τοπικό χώρο; Ενοποίηση των μικρότερων τοπικών πρωταθλημάτων το συντομότερο είναι μία από τις ουσιαστικές λύσεις, για την αναβάθμιση του τοπικού μπάσκετ.