Στο τέλος όλοι χαρούμενοι

Τι τέλος κι αυτό θα μπορούσε να πει κανείς για τον Αρκαδικό και τη φετινή αγωνιστική σεζόν που για ακόμη φορά περίμενε κυριολεκτικά το άκουσμα της κόρνας της γραμματείας προκειμένου να πανηγυρίσει εν μέρει την επίτευξη του στόχου του. Κι εννοώ εν μέρει γιατί η τέταρτη θέση δεν ήταν αυτό που θα ήθελε ο Αρκαδικός όταν στη μεγαλύτερη διάρκεια του πρωταθλήματος είχε την πρωτοπορία στη βαθμολογία και με τη λήξη της σεζόν πρέπει να περιμένει από άλλους παράγοντες (συγχώνευση ή διάλυση σωματείων) την προοπτική ανόδου στην Α2. Για πολλούς είναι κρίμα αυτή η κατάληξη της σεζόν, όταν σκέφτονται ότι στη διάρκεια της χρονιάς η «κυανόλευκη» ομάδα βρισκόταν με διαφορά τριών βαθμών στην κορυφή και αν δεν είχαν συμβεί οι τραυματισμοί των Σκουζή, Παπανικολάου και Μιχάλογλου, ίσως να βρισκόταν ακόμη εκεί ως το τέλος. Βέβαια μετά την εμφάνιση στον ΟΦΗ ακόμη και η τέταρτη θέση πλέον δεν εξαρτιόταν από τον Αρκαδικό, ωστόσο το δώρο του Λαυρίου (που έχασε στην έδρα του από την Αναγέννηση/Φλόγα) και η νίκη με δραματικό τρόπο χάρη στο γκολ-φάουλ του Ντυμπ, επέφερε την εν τέλει ικανοποιητική 4η θέση.

Όσον αφορά την αναμέτρηση της περασμένης Κυριακής αντικειμενικά θα αναφέρω ότι ο Ίκαρος Καλλιθέας ήταν καλύτερος στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης. Ήταν καλύτερος στην ψυχολογία αφού δεν φάνηκε να επηρεάζεται από εντάσεις και την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στις κερκίδες. Καλύτερος στην επίθεση αφού ήξερε περισσότερο από τον Αρκαδικό τι ήθελε, εκδηλώνοντας καλύτερες επιθέσεις και τελειώνοντας φάσεις με ιδανικότερες προϋποθέσεις. Τέλος ήταν ωριμότερος στη διαχείριση του ρυθμού της αναμέτρησης, όποτε αυτό ήταν απαραίτητο.

Αντιθέτως ο Αρκαδικός δεν είχε συγκέντρωση, δεν είχε ουσία στην επίθεση και δεν έδειχνε να έχει την υπομονή να δημιουργήσει τελικές προσπάθειες κάτω από καλύτερες προϋποθέσεις. Προσωπικά χωρίς να είμαι ειδικός παρατήρησα κάποιες καταστάσεις στην άμυνα του Ίκαρο που ίσως δεν εκμεταλλεύθηκαν από τους παίκτες του Αρκαδικού. Δεν ξέρω αν σκόπιμα ο Τσολάκης δεν εκμεταλλεύθηκε σε καμία φάση στην επίθεση το miss-match, με τον σαφώς κοντότερο του Εμμανουηλίδη, βάζοντας τον μέσα στα καλάθια. Πάντως δεν πέρασε απαρατήρητο. Σημειωτέον το μοναδικό προσωπικό καλάθι του συγκεκριμένο παίκτη του Αρκαδικού, σημειώθηκε γιατί εκμεταλλεύθηκε το συγκριτικό πλεονέκτημα του ύψους σε σχέση με τον προσωπικό του αντίπαλο.

Ένα ακόμη στοιχείο ήταν η είσοδος του Τσαμακλή στο ματς στο β’ δεκάλεπτο αναλαμβάνοντας το προσωπικό μαρκάρισμα του σέντερ του Ίκαρου, Τσότσου που σημειωτέον είχε ήδη τρία φάουλ. Η λογική ήθελε τον παίκτη του Αρκαδικού να χρησιμοποιείται εκμεταλλευόμενος τις ικανότητές του στη δύναμη παίρνοντας κάποιες μπάλες στην επίθεση κοντά στο καλάθι και «φορτώνοντας» με επιπλέον φάουλ τον ήδη «φορτωμένο» αντίπαλο παίκτη. Αντί αυτού είδαμε τον Τσαμακλή μέσα σε 5-6 φάσεις σε άμυνα και επίθεση να φορτώνεται ο ίδιος με τρία φάουλ και να αποσύρεται. Πιθανώς να μπήκε για να δώσει κάποιες ανάσες και να προστατευτεί από φάουλ ο Μουτράν, ωστόσο εκτιμώ ότι ο Τσαμακλής θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί περισσότερο στην επίθεση όσο αγωνίστηκε. Ανακεφαλαιώνοντας τα καθαρά αγωνιστικά πιστεύω ότι στο συγκεκριμένο ματς ο Λυκογιάννης ήταν πιο διαβασμένος από τον προπονητή του Αρκαδικού.

Από εκεί και πέρα η ένταση στη διάρκεια της αναμέτρησης εντός και εκτός εξέδρας αποδείχθηκε πολύ σημαντική, αφού στη διάρκεια του ματς ανάγκασε τους διαιτητές (αδερφούς Πουρσανίδη) να διακόψουν ουκ ολίγες φορές το ματς, με αποκορύφωμα την καθυστέρηση έναρξης της επανάληψης (τουλάχιστον 15 λεπτά πέρα της ανάπαυλας). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την γνωστοποίηση των τελικών σκορ των υπόλοιπων ματς που είχαν ολοκληρωθεί όταν το ματς στην Τρίπολη ήθελε ακόμη ένα δεκάλεπτο. Με το ξεκίνημα του τελευταίου δεκαλέπτου ο Ίκαρος ήταν και μαθηματικά η τρίτη ομάδα που ανέβαινε στην Α2 και η συγκέντρωση των παικτών της Καλλιθέας δικαιολογημένα αποσυντονίστηκε από τις απαιτήσεις του ματς. Αυτός ήταν ένας παράγοντας για να «επιστρέψει» επιθετικά ο Αρκαδικός στο ματς που μέχρι το τελευταίο δίλεπτο του γ’ δεκαλέπτου επιθετικά απλά δεν υπήρχε και σε καμία περίπτωση δεν υπερασπιζόταν τον άτυπο τίτλο της καλύτερης επίθεσης του πρωταθλήματος. Σε διαφορετική περίπτωση αν Ίκαρος και Αρκαδικός, παρουσίαζαν την εικόνα του α’ μέρους και στο φινάλε, δύσκολα θα ανατρεπόταν η κατάσταση.

Βέβαια μπορεί ο Ίκαρος να χαλάρωσε αγωνιστικά μετά τη γνωστοποίηση των θετικών μαντάτων με τη νίκη του ΟΦΗ και την ήττα του Λαυρίου, αλλά για τους καχύποπτους σε καμία περίπτωση δεν έδωσε το ματς στον ΣΕΦΑ, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν. Κι αυτό αποδεικνύεται από το πάθος που η ομάδα του κ. Λυκογιάννη διεκδικούσε τη νίκη στο φινάλε. Αν η Αθηναϊκή ομάδα τα είχε βρει στην εξέλιξη του ματς με τους Αρκάδες δίνοντας το ροζ φύλλο αγώνος όντας αδιάφορη, ο Υφαντής δεν θα επιχειρούσε ποτέ το λέι-απ κάνοντας το 69-71 στα 7 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του ματς. Ούτε θα εμπόδιζαν τον Ντυμπ να σκοράρει ευστοχώντας σε ένα εξαιρετικά δύσκολο όσο και τυχερό καλάθι κερδίζοντας και το φάουλ. Για τους επίσης καχύποπτους η επανάληψη της βολής ήταν νομιμότατη από τους διαιτητές που είχαν ήδη σφυρίξει πριν γίνει γνωστή η τύχη της πρώτης βολής του playmaker του Αρκαδικού, αφού ο Υφαντής είχε μπει νωρίτερα στη ρακέτα.

Οι άνθρωποι του Λαυρίου επίσημα τοποθετήθηκαν για το γεγονός της καθυστέρησης ολοκλήρωσης του ματς στην Τρίπολη, μετά το «ναυάγιο» στην έδρα τους από την Αναγέννηση/Φλόγα. Άλλωστε ακόμη κι αν το ματς του Αρκαδικού τελείωνε στις 9 η ώρα το βράδυ, αν το Λαύριο είχε κερδίσει στην έδρα του θα εξασφάλιζε την 4η θέση, ανεξάρτητα από το τι θα έκανε ο ΣΕΦΑ. Οπότε κάθε διαμαρτυρία των ανθρώπων του Λαυρίου μάλλον στο «κενό» πέφτει.

Αυτό που μένει δεν είναι ούτε η κακή εμφάνιση του Αρκαδικού τουλάχιστον στον επιθετικό τομέα για περίπου 28 λεπτά παιχνιδιού, ούτε και τα όσα συνέβησαν στη διάρκεια αυτού του ματς, αλλά το γεγονός ότι εν τέλει ο Αρκαδικός κατέκτησε την 4η θέση έστω και με την ψυχή στο στόμα. Άλλωστε μετά τη λήξη όλοι ήταν χαρούμενοι. Και οι «γηπεδούχοι» για το πλασάρισμα στην πρώτη τετράδα, αλλά και οι φιλοξενούμενοι που παρά την ήττα τερμάτισαν τρίτοι και εξασφάλισαν απευθείας την άνοδο στην Α2.

Υ.Γ.
Σίγουρα μεγάλο μερίδιο συνεισφοράς στην πορεία του Αρκαδικού όπως πέρυσι, έτσι και φέτος είχε ο Γιάννης Σμυρνιώτης. Ωστόσο ο τεχνικός του Αρκαδικού στο τελευταίο ματς σε κάποιες καταστάσεις ήταν αρνητικός. Φανερά εκνευρισμένος στη διάρκεια της αναμέτρησης αντί να φροντίσει να ηρεμήσει τους παίκτες του αναλύοντάς τι πρέπει να κάνουν για να διορθώσουν το επιθετικό πρόβλημα, τα «έβαζε» με τους παίκτες και τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας. Κι αν προσωπικά μπορεί να γίνομαι κακός, απλά σημειώνω ότι αυτή η εικόνα δεν άρεσε καθόλου σε σημαντική μερίδα φίλων του Αρκαδικού που βρέθηκαν την Κυριακή στο κλειστό γυμναστήριο της Τρίπολης.

Η «μάχη», μέχρι τέλους!

Κάτι τέτοιες ώρες ο μπασκετικός κόσμος που έχει παρακολουθήσει όλη τη πορεία του Αρκαδικού φέτος στην Β’ Εθνική κατηγορία δεν ξέρει τι να πει. Τι να σκεφτεί και τι συμπέρασμα να βγάλει γι’ αυτή τη πολύ αξιόλογη προσπάθεια του Αρκαδικού συλλόγου, όταν φτάνει μία ανάσα από το θαύμα και τη μεγαλύτερη μπασκετική επιτυχία στην ιστορία της περιοχής, αλλά (ενδεχομένως) να μην καταφέρει να την φέρει εις πέρας. Το άκουσμα ή το διάβασμα της είδησης της μεγάλης ήττας του Αρκαδικού (των πολλών σοβαρών προβλημάτων στη διάρκεια της εβδομάδας ειδικότερα και σε όλο σχεδόν το δεύτερο γύρο γενικότερα) προκαλεί πικρία και στους φιλάθλους, αλλά και στους ίδιους τους ανθρώπους του Αρκαδικού.

Πικρία κυρίως γιατί η ομάδα ύστερα από μία εξαιρετική παρουσία στη διάρκεια του πρώτου γύρου με ρεκόρ 13-2, ξεκίνησε το πρωτάθλημα με μία κοιλία που αποδείχθηκε κακός οιωνός για τα χειρότερα που θα επακολουθούσαν. Ο τραυματισμός του Μπάμπη Σκουζή αποτέλεσε το πρώτο ισχυρό σοκ αγωνιστικά και μη στην ομάδα, για να ακολουθήσει το δεύτερο σοβαρό «πλήγμα» της ομάδας με τον τραυματισμό και του Γιάννη Παπανικολάου. Η «αγωνιστική απώλεια» και του Αντώνη Μιχάλογλου ήρθε να ολοκληρώσει το ρεσιτάλ ατυχίας για τον ΣΕΦΑ.

Η «μάχη» όμως δεν εγκαταλείφθηκε και ούτε πρόκειται έως το βράδυ της ερχόμενης Κυριακής όπου πρόκειται να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια που υπάρχουν για την επίτευξη του «ονείρου». Και πως άλλωστε να μην εξαντληθούν τα όποια περιθώρια όταν η ομάδα φτάνει μια «ανάσα» από την άνοδο στην Α2 Εθνική κατηγορία. Χαρακτηριστικό του πόσο κοντά έχει έφτασε ο Αρκαδικός στην Α2 Εθνική κατηγορία είναι το γεγονός ότι με τα σημερινά δεδομένα, αν ο Αρκαδικός είχε νικήσει στην Τρίπολη το Λαύριο με ένα πόντο έστω, τώρα οι «κυανόλευκοι» (ακόμη και μετά τη βαριά ήττα από τον ΟΦΗ), θα χρειάζονταν μία απλή νίκη επί του Ίκαρου Καλλιθέας την Κυριακή για να ανέβουν ως τρίτοι στην Α2, ανεξάρτητα από το τι θα έκαναν ΟΦΗ και Λαύριο στα δικά τους παιχνίδια. Τα πράγματα όμως ήρθαν διαφορετικά και με δεδομένη την μαθηματική άνοδο του Αμύντα και των Ικάρων Σερρών στην Α2 με την κατάληψη των δύο πρώτων θέσεων, διαμορφώνεται η παρακάτω κατάσταση.

Πρακτικά λοιπόν για την τελευταία αγωνιστική της Β’ Εθνικής κατηγορίας και για την κατάκτηση του τρίτου εισιτηρίου που οδηγεί απευθείας στην Α2 Εθνική ή της τέταρτης θέσης που ενδεχομένως να επιφέρει μέσα στο Καλοκαίρι ακόμη ένα εισιτήριο ανόδου σε περίπτωση ενδεχόμενης συγχώνευσης ομάδων της ανώτερης κατηγορίας, «παίζουν» συνολικά δέκα διαφορετικά σενάρια. Από αυτά τα δέκα πιθανά σενάρια μόνο το ένα από αυτά στέλνει τον Αρκαδικό απευθείας στην Α2 με την κατάληψη της τρίτης θέσης, τέσσερα τον κατατάσσουν στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης και στο «περίμενε» το επόμενα διάστημα για μια ενδεχόμενη συγχώνευση στην Α2 και πέντε σενάρια τον θέτουν και μαθηματικά εκτός στόχου (σ.σ. άνοδος).

Επιγραμματικά λοιπόν ο Αρκαδικός θεωρητικά μόνο με «θαύμα» μπορεί να κατακτήσει την άνοδο με την κατάληψη της 3ης θέσης, κι αυτό γιατί χρειάζεται επικράτηση του στο ματς της τελευταίας αγωνιστικής επί του Ίκαρου με τουλάχιστον +18 πόντους διαφορά και την ίδια ώρα ήττες τόσο από τον ΟΦΗ στη Θεσσαλονίκη από την Καλαμαριά, όσο και του Λαυρίου στην έδρα του από την Αναγέννηση/Φλόγα. Από εκεί και ύστερα ο Αρκαδικός κρατάει την τύχη της 4ης θέσης στα χέρια του ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν ΟΦΗ και Λάυριο, μόνο στην περίπτωση που επικρατήσει του Ίκαρου την Κυριακή με +18 τουλάχιστον πόντους διαφορά. Γεγονός όμως ιδιαίτερα δύσκολο.

Σε περίπτωση τώρα απλής νίκης του Αρκαδικού επί του Ίκαρου με λιγότερο από 17 πόντους διαφορά, χρειάζεται οπωσδήποτε απώλεια βαθμών είτε από τον ΟΦΗ, είτε από το Λαύριο, είτε και από τις δύο ομάδες μαζί. Στην περίπτωση τέλος που τόσο ο ΟΦΗ όσο και το Λαύριο επικρατήσουν την 30η αγωνιστική, η μοναδική ελπίδα για την τέταρτη θέση για τον ΣΕΦΑ θα είναι μετά από νίκη με +18 πόντους του Ίκαρου. Κάθε αρνητικό αποτέλεσμα του ΣΕΦΑ την Κυριακή τον θέτει μαθηματικά εκτός ανόδου.

Αναλυτικά λοιπόν μπορεί κανείς να διαβάσει όλα τα πιθανά σενάρια που παίζουν για την τελευταία αγωνιστική από τον σχετικό πίνακα με τα δέκα πιθανά σενάρια της ανόδου, που συνοδεύει τον συγκεκριμένο άρθρο.

Υ.Γ.1
Όσο απογοήτευση κι αν υπάρχει στο «κυανόλευκο στρατόπεδο» μετά την βαριά και οδυνηρή ήττα στο Ηράκλειο την περασμένη Κυριακή, είναι καθήκον όλων να συνεχιστεί η προσπάθεια μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του φετινού πρωταθλήματος, καθώς στον αθλητισμό και ειδικότερα στο μπάσκετ ακόμη και τα πιο απίθανα πολλές φορές γίνονται πραγματικότητα. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της περασμένης σεζόν στην Γ’ Εθνική με την νίκη της Αγίας Παρασκευής επί του Γκυζιακού. Άλλωστε την προσπάθεια μέχρι το τέλος οι παίκτες τη χρωστάνε πρώτα απ’ όλα στους εαυτούς τους, για τα όσα πέρασαν φέτος και μετά στο σύλλογο και στους συμπαίκτες τους που η ατυχία τους έθεσε εκτός μάχης από τα μισά σχεδόν της σεζόν.

Υ.Γ.2
Ανεξάρτητα πάντως από την κατάληξη της χρονιάς, ο φίλαθλος κόσμος πρέπει να δημιουργήσει μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα την Κυριακή το απόγευμα στο κλειστό γυμναστήριο, περνώντας το μήνυμα ότι η Τρίπολη και η ευρύτερη περιοχή ξέρει από μπάσκετ και φίλαθλο πνεύμα και κατά δεύτερον για να «αποζημιώσει» τους παίκτες και να τους εκδηλώσει την υποστήριξή του, για τη μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλαν φέτος παρά τα πολλά σοβαρά προβλήματα και τους τραυματισμούς που στοίχισαν καταλυτικά στην πορεία που διαγραφόταν μέχρι τα 2/3 του πρωταθλήματος.

Μετεγγραφές ουσίας και όχι εντυπωσιασμού

Αγωνιστική σεζόν στο ποδόσφαιρο και τη super league τέλος με τον Αστέρα Τρίπολης να εξασφαλίζει την παραμονή του στην κατηγορία εδώ και καιρό, κάτι που ουσιαστικά έχει τη μεγαλύτερη σημασία απ’ οτιδήποτε φέτος. Πλέον ξεκινούν οι προετοιμασίες και οι μετεγγραφικές κινήσεις για τη δημιουργία του Αστέρα της περιόδου 2009-2010.

Ακούσαμε λοιπόν πρόσφατα για την αύξηση κερδών των ομάδων της super league ύστερα από τη πρόσφατη συμφωνία της διοργανώτριας αρχής και των περισσότερων ομάδων για τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Σύμφωνα με κάποια στοιχεία που εντόπισα παρατηρώ ότι ο Αστέρας την προσεχή σεζόν θα είναι κερδισμένος κατά πολλά χιλιάδες ευρώ σε σχέση με τις δύο προηγούμενες χρονιές, όσον αφορά τα τηλεοπτικά του έσοδα. 2.805.134 ευρώ τη νέα σεζόν, σε σχέση με τα 1.200.000 ευρώ φέτος και τα 650.000 της σεζόν 2008-2009. Αναμφισβήτητα ένα οικονομικό πλεονέκτημα για την κάλυψη σημαντικών αναγκών και υποχρεώσεων της Αρκαδικής σεζόν για τη διάρκεια της προσεχούς αγωνιστικής περιόδου.

Ακούμε όμως και διαβάζουμε το τελευταίο διάστημα, διάφορα υποψήφια ονόματα που απασχολούν τον Αστέρα Τρίπολης, τύπου Βίζνιαρεκ, Τριστάν και άλλων «ηχηρών» ονομάτων με υψηλά μπάτζετ. Δεν λέω, μπορεί κάποια κατά καιρούς δημοσιεύματα να είναι υπερβολικά ή και να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα σε σχέση με τα πραγματικά ενδιαφέροντα της διοίκησης των «κυανοκιτρίνων». Σίγουρα όμως μπορεί η διοίκηση και οι ισχυροί άντρες του Αρκαδικού συλλόγου, να σκέφτονται το ενδεχόμενο μιάς ή περισσοτέρων «ηχηρών» μετεγγραφών το προσεχές Καλοκαίρι.

Αρκεί αυτό όμως; Μήπως εν τέλει αποτελεί ρίσκο το οικονομικά άνοιγμα (στην περίπτωση που ο σύλλογος κινηθεί ανάλογα) για την επίτευξη κάποιας ή κάποιων εντυπωσιακών μετεγγραφών; Μήπως θα είναι προτιμότερο η ομάδα να προχωρήσει σε ουσιαστικές μετεγγραφές μικρότερους κόστους, χωρίς ρίσκο κάποιας εντυπωσιακής περίπτωσης ποδοσφαιριστή που μπορεί ν’ αποδειχθεί «φούσκα» στη διάρκεια της σεζόν;

Δεν γνωρίζω με ποια τακτική θα κινηθεί φέτος το Καλοκαίρι ο Αστέρας Τρίπολης στο μετεγγραφικό παζάρι. Απλά προσωπικά εκτιμώ ότι η «κυανοκίτρινη» ομάδα θα πρέπει να κινηθεί σαφέστατα πιο ώριμα σε σχέση με το περασμένο Καλοκαίρι. Προτιμότερες θεωρώ είναι οι λύσεις παικτών με σχετικά μικρό κόστος, όχι γνωστοί και πολύ-διαφημισμένοι αλλά ποδοσφαιριστές που να έχουν ουσιαστικά θετικά αγωνιστικά δείγματα και αποφυγή ίσως σε λύσεις γνωστών ονομάτων που έχουν επίσης πολύ-διαφημιστεί και την ίδια ώρα κοστίζουν αρκετά χρήματα για τα δεδομένα της Αρκαδικής ΠΑΕ.

Μπορούμε να θυμηθούμε πού, παραλίγο να οδηγήσει το περσινό μετεγγραφικό παζάρι και επιλογές παικτών που πραγματοποιήσε ο Αστέρας, βάζοντας σχετικά βαθιά την τσέπη για να τους αποκτήσει. Παίκτες που ήρθαν στην Τρίπολη με πλούσια βιογραφικά αλλά επί της ουσίας, δεν κατάφεραν να δικαιολογήσουν σε καμία περίπτωση το υψηλό συμβόλαιό τους.

Σίγουρα αν υπάρχει μία περίπτωση ποδοσφαιριστή εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ως προς την αγωνιστική αξία δεν είμαι ως φίλαθλος αντίθετος με την προσπάθεια της ομάδας να τον αποκτήσει με υψηλό συμβόλαιο. Αρκεί όμως να μην αποτελέσει ο Αστέρας «μαγαζί γωνία» με την πρώτη ευκαιρία, για ποδοσφαιριστές που έρχονται με αξιρετικές συστάσεις αλλά στην πραγματικότητα δεν αξίζουν σε καμία των περιπτώσεων τα κασέ τους.

Σίγουρα η περσινή αποτυχημένη Καλοκαιρινή μετεγγραφική περίοδος πρέπει να έχει λογικά κάνει τους ανθρώπους της διοίκησης ωριμότερους σ’ αυτό τον τομέα. Φτάνει βέβαια να το δούμε στην πράξη. Πιθανόν οι κινήσεις στις όποιες επιλογές να είναι προσεκτικότερες ειδικά σε περιπτώσεις παικτών που έρχονται με την ταμπέλα του μεγάλου παίκτη. Πιθανόν να δούμε περισσότερες μετεγγραφές Ελλήνων ποδοσφαιριστών σε σχέση με τις δύο προηγούμενες περιόδους, κάτι που φέτος ζήτησαν οι φίλαθλοι και που παραδέχθηκε ότι αποτελεί και δική του επιθυμία, ο τεχνικός της ομάδας Νίκος Κωστένογλου.

Εδώ θα είμαστε με το καλό και θα δούμε πόσο ουσιαστικότερα θα είναι τα φετινά «ψώνια» στο μετεγγραφικό παζάρι σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Αυτό που όλοι περιμένουν πέρα από εμένα προσωπικά είναι μετεγγραφές ουσίας όσο το δυνατόν, παρά εντυπωσιασμού.

Υ.Γ.1
Την Κυριακή ο ΣΕΦΑ Αρκαδικός δίνει ένα πολύ κρίσιμο ματς στην Κρήτη με τον ΟΦΗ. Το αρνητικό της υπόθεσης είναι ότι ο Αρκαδικός αγωνίζεται εκτός έδρας εκεί όπου στον β’ γύρο δεν τα έχει πάει καθόλου καλά. Τα θετικά είναι ότι αφενός η ομάδα της Τρίπολης αγωνίζεται με κίνητρο τη νίκη αφού δύο νίκες στα δύο τελευταία ματς την φέρνουν στην Α2, σε αντίθεση με τον ΟΦΗ που ακόμη και με δύο νίκες στο φινάλε έχει ελάχιστες πιθανότητες ακόμη και για την κατάληψη της 4ης θέσης.
Αφ’ εταίρου το ματς πραγματοποιείται «κεκλεισμένων των θυρών» στην πλέον πιο «καυτή» έδρα της Β’ Εθνικής. Το κλειδί στην επιτυχία θα είναι η άμυνα, κυρίως στην περιφέρεια όπου εκεί παρουσιάζεται το δυνατό όπλο του ΟΦΗ, αλλά και στην επίθεση με το σκοράρισμα (όχι μόνο από το Μάνο, αλλά και από τους υπόλοιπους παίκτες), αλλά και στην καλή και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας. Όπως έχω ξαναγράψει σίγουρα η άμυνα πάνω στο Μάνο θα προσαρμόζεται με βοήθειες, γεγονός που θα δίνει την ευκαιρία σε άλλους παίκτες του Αρκαδικού να μείνουν ελεύθεροι.
Τέλος η συγκέντρωση και ο έλεγχος του ρυθμού σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης από τους παίκτες του Γιάννη Σμυρνιώτη, αποτελεί καταλυτικό παράγοντα για την διεκδίκηση της ιστορικής αυτής νίκης.

«Στόφα» πρωταθλητή ο Αρκαδικός

Ίσως το τελευταίο διάστημα να έχει γίνει «κουραστική» η αναφορά μου στον Αρκαδικό και στην προσπάθεια που καταβάλει στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής κατηγορίας. Τα μπασκετικά αισθήματα όμως δεν μπορούν να κρυφτούν, πόσο μάλλον όταν στην Τρίπολη γίνεται μία σημαντική προσπάθεια. Προσπάθεια που με τρεις νίκες στις επόμενες τρεις αναμετρήσεις μπορεί να μεταφραστεί στη μεγαλύτερη επιτυχία όχι μόνο του τοπικού μπάσκετ ή του μπάσκετ της Αρκαδίας, αλλά ολόκληρης της κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου. Μία προσπάθεια που όλοι μας με την ιδιότητα του φιλάθλου θα πρέπει να στηρίξουμε όπως άλλωστε τα τελευταία χρόνια μας έχει αποδείξει και η ίδια ομάδα εντός παρκέ.

Ωστόσο σκεπτικό αυτού του άρθρου δεν είναι η διαφαινόμενη επιτυχία του Αρκαδικού (τουλάχιστον όχι για την ώρα και μέχρι αυτή να υλοποιηθεί), αλλά η τοποθέτηση μου για μία ακόμη φορά στο πόσο μεγάλη προσπάθεια καταβάλουν οι παίκτες του Γιάννη Σμυρνιώτη παρά τις αντιξοότητες που παρουσιάστηκαν στη διάρκεια του β’ γύρου (σ.σ. τραυματισμοί). Πολλοί ήταν αυτοί που πίστευαν και πιστεύουν ότι ο Αρκαδικός δεν μπορεί να διεκδικήσει την άνοδο στην Α2 βάσει αυτής της εικόνας και αυτού του παιχνιδιού που ακολουθεί εντός παρκέ.

Το μόνο που θα κάνω είναι να αναφερθώ σε κάποια σημεία της αναμέτρησης της περασμένης Κυριακής στη Θεσσαλονίκη όπου ο Αρκαδικός ανέτρεψε την εις βάρος του κατάσταση στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου κατακτώντας τη σημαντική νίκη με 64-68. Στοιχεία που μπορούν ως ένα βαθμό να αποδείξουν ότι αυτή η ομάδα διαθέτει «στόφα» πρωταθλητή!

Καταρχάς η ομάδα της Τρίπολης κατάφερε να ανατρέψει μία εις βάρος της διαφορά δέκα πέντε πόντων (37-22), έχοντας υπομονή στο παιχνίδι της (αφού προηγήθηκε ουσιαστικά για πρώτη φορά στα μισά του τέταρτου δεκαλέπτου), σε ένα παιχνίδι που ακόμη και για τους «γηπεδούχους» αποτελούσε «μονόδρομο» στην προσπάθεια για παραμονή στην κατηγορία.

Παρά τον τραυματισμό του Μάνου μόλις στα μισά του β’ δεκαλέπτου και ενώ ήδη υπήρχε σοβαρό επιθετικό πρόβλημα, ο Αρκαδικός στηρίχθηκε σε επιθετικές λύσεις από άλλους παίκτες (όπως ο Σωκράτης Μαναβόπουλος και ο Γιώργος Κοψαύτης), αλλά και σε πολύ κρίσιμα καλάθια από τους υπόλοιπους παίκτες στο φινάλε του ματς, δείχνοντας για ακόμη μία φορά ότι μπορεί να βασιστεί ως ένα σημαντικό βαθμό και σε επιθετικές λύσεις πέραν του Γιάννη Μάνου.

Είχε η ομάδα τα ψυχικά αποθέματα κι ενώ τίποτα δεν πήγαινε καλά επιθετικά να «χτυπήσει» ένα παιχνίδι στον αμυντικό τομέα, με την αποφασιστικότητα και την ομαδικότητα των παικτών της. Είναι χαρακτηριστική εν τέλει η απόδοση στην άμυνα στο τελευταίο ειδικά τέταρτο του παιχνιδιού που αποτέλεσε και το βασικό λόγο της μεγάλης αυτής ανατροπής.

Γιατί παρότι ο Αρκαδικός απέτυχε στο περιφερειακό του παιχνίδι (περιορίστηκε στα 3 τρίποντα), έβαλε τη μπάλα κοντά στο καλάθι σκοράροντας ή κερδίζοντας κρίσιμες βολές κυρίως με τους Κοψαύτη, Μαναβόπουλο και Μάνο.

Κατάφεραν οι παίκτες να αντεπεξέλθουν ψύχραιμα σε δύσκολα χρονικά σημεία του παιχνιδιού στα αρνητικά σφυρίγματα των διαιτητών κ.κ. Μαγκλογιάννη και Τσώνου Β., να διατηρήσουν τη συγκέντρωσή τους στον αμυντικό τομέα κυρίως και να φτάσουν στη σπουδαίας σημασίας νίκη.

Ανέδειξε αγωνιστικές μορφές στη διάρκεια της αναμέτρησης που συνέβαλαν κυριολεκτικά τα μέγιστα για τη νίκη, σε επίθεση και άμυνα. Αγωνιστικές μορφές που ίσως να μην πίστευαν οι φίλοι της ομάδας ότι θα «τραβήξουν» σε τόσο σημαντικό βαθμό την ομάδα, όπως ο Παναγιώτης Σημαιόπουλος.

Υ.Γ. 1
Δεν θα στεκόμουν στο θέμα της διαιτησίας παρά μόνο επιγραμματικά όπως έκανα παραπάνω, αλλά μετά τις επίσημες διαμαρτυρίες των ανθρώπων της Αναγέννησης/Φλόγας που ισχυρίστηκαν ότι δέχθηκαν την «ασέλγεια» των διαιτητών όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν σε κάποια σημεία των δηλώσεων, θα το κάνω. Θα συμφωνήσω λοιπόν με τους ανθρώπους του συλλόγου της Θεσσαλονίκης για κακή διαιτησία, εις βάρος όμως του Αρκαδικού, στεκόμενος αναλυτικότερα στα 7 σημεία όπου η διαιτησία της αναμέτρησης περισσότερο αδίκησε την ομάδα του Αρκαδικού παρά την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

1) Υπερβολικό το επιθετικό φάουλ του Σημαιόπουλου στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου και επομένως περισσότερο αμυντικό παρά επιθετικό φάουλ ήταν, 2) Αμφισβητούμενο το 4ο φάουλ του Τσολάκη αφού περισσότερο ο προσωπικός του αντίπαλος γλίστρησε κάνοντας βήματα παρά ο φόργουορντ του ΣΕΦΑ υπέπεσε σε παράβαση, 3) Ανύπαρκτο φάουλ του Μάνου στον Πιτάκα που όμως καταλογίζεται και με 2/2 βολές ο παίκτης της Αναγέννησης/Φλόγας αυξάνει τη διαφορά (49-40), 4) Ο Πιτάκας κάνει φάουλ αλλά οι διαιτητές δίνουν λάθος και αλλαγή κατοχής με τη μπάλα να καταλήγει άουτ εις βάρος του παίκτη του Αρκαδικού (Κοψαύτης), 5) Κανονικό κόψιμο του Μαναβόπουλου που ούτε έχει βρει στο ταμπλό, αλλά ούτε κατευθύνεται καθοδικά προς το καλάθι, κατακυρώνεται ως δίποντο για τους «γηπεδούχους», 6) Καλάθι και δικαίωμα για βολή (αμφισβητούμενο το φάουλ) τη στιγμή που φαίνεται ότι η επίθεση έχει ολοκληρωθεί για τους «γηπεδούχους και 7) Σε διεκδίκηση ριμπάουντ χωρίς να υπάρχει καμία παράβαση δίνεται φάουλ υπέρ των «γηπεδούχων» και συγκεκριμένα υπέρ του Πιτάκα.

Υ.Γ.2
Όπως πολύ εύστοχα τόνισε στην εκπομπή «Κόντρα Επίθεση» και ο εκ των συντελεστών της εκπομπής Μηνάς Αρτόπουλος και θα συμφωνήσω απόλυτα, οι ιθύνοντες του Αρκαδικού θα πρέπει μέχρι το τέλος της σεζόν να φροντίσουν το κομμάτι της διαιτησίας, προσέχοντας στο να μην υπάρξουν εκ νέου αντίστοιχα κρούσματα που σε αναμετρήσεις όπως με ΟΦΗ ή Ίκαρο Καλλιθέας, θα μπορούσαν ενδεχομένως να δημιουργούσαν πολύ σοβαρότερα προβλήματα και να απολέσουν μία ώρα αρχύτερα το μεγάλο στόχο της ανόδου.