Τι τέλος κι αυτό θα μπορούσε να πει κανείς για τον Αρκαδικό και τη φετινή αγωνιστική σεζόν που για ακόμη φορά περίμενε κυριολεκτικά το άκουσμα της κόρνας της γραμματείας προκειμένου να πανηγυρίσει εν μέρει την επίτευξη του στόχου του. Κι εννοώ εν μέρει γιατί η τέταρτη θέση δεν ήταν αυτό που θα ήθελε ο Αρκαδικός όταν στη μεγαλύτερη διάρκεια του πρωταθλήματος είχε την πρωτοπορία στη βαθμολογία και με τη λήξη της σεζόν πρέπει να περιμένει από άλλους παράγοντες (συγχώνευση ή διάλυση σωματείων) την προοπτική ανόδου στην Α2. Για πολλούς είναι κρίμα αυτή η κατάληξη της σεζόν, όταν σκέφτονται ότι στη διάρκεια της χρονιάς η «κυανόλευκη» ομάδα βρισκόταν με διαφορά τριών βαθμών στην κορυφή και αν δεν είχαν συμβεί οι τραυματισμοί των Σκουζή, Παπανικολάου και Μιχάλογλου, ίσως να βρισκόταν ακόμη εκεί ως το τέλος. Βέβαια μετά την εμφάνιση στον ΟΦΗ ακόμη και η τέταρτη θέση πλέον δεν εξαρτιόταν από τον Αρκαδικό, ωστόσο το δώρο του Λαυρίου (που έχασε στην έδρα του από την Αναγέννηση/Φλόγα) και η νίκη με δραματικό τρόπο χάρη στο γκολ-φάουλ του Ντυμπ, επέφερε την εν τέλει ικανοποιητική 4η θέση.
Όσον αφορά την αναμέτρηση της περασμένης Κυριακής αντικειμενικά θα αναφέρω ότι ο Ίκαρος Καλλιθέας ήταν καλύτερος στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης. Ήταν καλύτερος στην ψυχολογία αφού δεν φάνηκε να επηρεάζεται από εντάσεις και την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στις κερκίδες. Καλύτερος στην επίθεση αφού ήξερε περισσότερο από τον Αρκαδικό τι ήθελε, εκδηλώνοντας καλύτερες επιθέσεις και τελειώνοντας φάσεις με ιδανικότερες προϋποθέσεις. Τέλος ήταν ωριμότερος στη διαχείριση του ρυθμού της αναμέτρησης, όποτε αυτό ήταν απαραίτητο.
Αντιθέτως ο Αρκαδικός δεν είχε συγκέντρωση, δεν είχε ουσία στην επίθεση και δεν έδειχνε να έχει την υπομονή να δημιουργήσει τελικές προσπάθειες κάτω από καλύτερες προϋποθέσεις. Προσωπικά χωρίς να είμαι ειδικός παρατήρησα κάποιες καταστάσεις στην άμυνα του Ίκαρο που ίσως δεν εκμεταλλεύθηκαν από τους παίκτες του Αρκαδικού. Δεν ξέρω αν σκόπιμα ο Τσολάκης δεν εκμεταλλεύθηκε σε καμία φάση στην επίθεση το miss-match, με τον σαφώς κοντότερο του Εμμανουηλίδη, βάζοντας τον μέσα στα καλάθια. Πάντως δεν πέρασε απαρατήρητο. Σημειωτέον το μοναδικό προσωπικό καλάθι του συγκεκριμένο παίκτη του Αρκαδικού, σημειώθηκε γιατί εκμεταλλεύθηκε το συγκριτικό πλεονέκτημα του ύψους σε σχέση με τον προσωπικό του αντίπαλο.
Ένα ακόμη στοιχείο ήταν η είσοδος του Τσαμακλή στο ματς στο β’ δεκάλεπτο αναλαμβάνοντας το προσωπικό μαρκάρισμα του σέντερ του Ίκαρου, Τσότσου που σημειωτέον είχε ήδη τρία φάουλ. Η λογική ήθελε τον παίκτη του Αρκαδικού να χρησιμοποιείται εκμεταλλευόμενος τις ικανότητές του στη δύναμη παίρνοντας κάποιες μπάλες στην επίθεση κοντά στο καλάθι και «φορτώνοντας» με επιπλέον φάουλ τον ήδη «φορτωμένο» αντίπαλο παίκτη. Αντί αυτού είδαμε τον Τσαμακλή μέσα σε 5-6 φάσεις σε άμυνα και επίθεση να φορτώνεται ο ίδιος με τρία φάουλ και να αποσύρεται. Πιθανώς να μπήκε για να δώσει κάποιες ανάσες και να προστατευτεί από φάουλ ο Μουτράν, ωστόσο εκτιμώ ότι ο Τσαμακλής θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί περισσότερο στην επίθεση όσο αγωνίστηκε. Ανακεφαλαιώνοντας τα καθαρά αγωνιστικά πιστεύω ότι στο συγκεκριμένο ματς ο Λυκογιάννης ήταν πιο διαβασμένος από τον προπονητή του Αρκαδικού.
Από εκεί και πέρα η ένταση στη διάρκεια της αναμέτρησης εντός και εκτός εξέδρας αποδείχθηκε πολύ σημαντική, αφού στη διάρκεια του ματς ανάγκασε τους διαιτητές (αδερφούς Πουρσανίδη) να διακόψουν ουκ ολίγες φορές το ματς, με αποκορύφωμα την καθυστέρηση έναρξης της επανάληψης (τουλάχιστον 15 λεπτά πέρα της ανάπαυλας). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την γνωστοποίηση των τελικών σκορ των υπόλοιπων ματς που είχαν ολοκληρωθεί όταν το ματς στην Τρίπολη ήθελε ακόμη ένα δεκάλεπτο. Με το ξεκίνημα του τελευταίου δεκαλέπτου ο Ίκαρος ήταν και μαθηματικά η τρίτη ομάδα που ανέβαινε στην Α2 και η συγκέντρωση των παικτών της Καλλιθέας δικαιολογημένα αποσυντονίστηκε από τις απαιτήσεις του ματς. Αυτός ήταν ένας παράγοντας για να «επιστρέψει» επιθετικά ο Αρκαδικός στο ματς που μέχρι το τελευταίο δίλεπτο του γ’ δεκαλέπτου επιθετικά απλά δεν υπήρχε και σε καμία περίπτωση δεν υπερασπιζόταν τον άτυπο τίτλο της καλύτερης επίθεσης του πρωταθλήματος. Σε διαφορετική περίπτωση αν Ίκαρος και Αρκαδικός, παρουσίαζαν την εικόνα του α’ μέρους και στο φινάλε, δύσκολα θα ανατρεπόταν η κατάσταση.
Βέβαια μπορεί ο Ίκαρος να χαλάρωσε αγωνιστικά μετά τη γνωστοποίηση των θετικών μαντάτων με τη νίκη του ΟΦΗ και την ήττα του Λαυρίου, αλλά για τους καχύποπτους σε καμία περίπτωση δεν έδωσε το ματς στον ΣΕΦΑ, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν. Κι αυτό αποδεικνύεται από το πάθος που η ομάδα του κ. Λυκογιάννη διεκδικούσε τη νίκη στο φινάλε. Αν η Αθηναϊκή ομάδα τα είχε βρει στην εξέλιξη του ματς με τους Αρκάδες δίνοντας το ροζ φύλλο αγώνος όντας αδιάφορη, ο Υφαντής δεν θα επιχειρούσε ποτέ το λέι-απ κάνοντας το 69-71 στα 7 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του ματς. Ούτε θα εμπόδιζαν τον Ντυμπ να σκοράρει ευστοχώντας σε ένα εξαιρετικά δύσκολο όσο και τυχερό καλάθι κερδίζοντας και το φάουλ. Για τους επίσης καχύποπτους η επανάληψη της βολής ήταν νομιμότατη από τους διαιτητές που είχαν ήδη σφυρίξει πριν γίνει γνωστή η τύχη της πρώτης βολής του playmaker του Αρκαδικού, αφού ο Υφαντής είχε μπει νωρίτερα στη ρακέτα.
Οι άνθρωποι του Λαυρίου επίσημα τοποθετήθηκαν για το γεγονός της καθυστέρησης ολοκλήρωσης του ματς στην Τρίπολη, μετά το «ναυάγιο» στην έδρα τους από την Αναγέννηση/Φλόγα. Άλλωστε ακόμη κι αν το ματς του Αρκαδικού τελείωνε στις 9 η ώρα το βράδυ, αν το Λαύριο είχε κερδίσει στην έδρα του θα εξασφάλιζε την 4η θέση, ανεξάρτητα από το τι θα έκανε ο ΣΕΦΑ. Οπότε κάθε διαμαρτυρία των ανθρώπων του Λαυρίου μάλλον στο «κενό» πέφτει.
Αυτό που μένει δεν είναι ούτε η κακή εμφάνιση του Αρκαδικού τουλάχιστον στον επιθετικό τομέα για περίπου 28 λεπτά παιχνιδιού, ούτε και τα όσα συνέβησαν στη διάρκεια αυτού του ματς, αλλά το γεγονός ότι εν τέλει ο Αρκαδικός κατέκτησε την 4η θέση έστω και με την ψυχή στο στόμα. Άλλωστε μετά τη λήξη όλοι ήταν χαρούμενοι. Και οι «γηπεδούχοι» για το πλασάρισμα στην πρώτη τετράδα, αλλά και οι φιλοξενούμενοι που παρά την ήττα τερμάτισαν τρίτοι και εξασφάλισαν απευθείας την άνοδο στην Α2.
Υ.Γ.
Σίγουρα μεγάλο μερίδιο συνεισφοράς στην πορεία του Αρκαδικού όπως πέρυσι, έτσι και φέτος είχε ο Γιάννης Σμυρνιώτης. Ωστόσο ο τεχνικός του Αρκαδικού στο τελευταίο ματς σε κάποιες καταστάσεις ήταν αρνητικός. Φανερά εκνευρισμένος στη διάρκεια της αναμέτρησης αντί να φροντίσει να ηρεμήσει τους παίκτες του αναλύοντάς τι πρέπει να κάνουν για να διορθώσουν το επιθετικό πρόβλημα, τα «έβαζε» με τους παίκτες και τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας. Κι αν προσωπικά μπορεί να γίνομαι κακός, απλά σημειώνω ότι αυτή η εικόνα δεν άρεσε καθόλου σε σημαντική μερίδα φίλων του Αρκαδικού που βρέθηκαν την Κυριακή στο κλειστό γυμναστήριο της Τρίπολης.
Όσον αφορά την αναμέτρηση της περασμένης Κυριακής αντικειμενικά θα αναφέρω ότι ο Ίκαρος Καλλιθέας ήταν καλύτερος στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης. Ήταν καλύτερος στην ψυχολογία αφού δεν φάνηκε να επηρεάζεται από εντάσεις και την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στις κερκίδες. Καλύτερος στην επίθεση αφού ήξερε περισσότερο από τον Αρκαδικό τι ήθελε, εκδηλώνοντας καλύτερες επιθέσεις και τελειώνοντας φάσεις με ιδανικότερες προϋποθέσεις. Τέλος ήταν ωριμότερος στη διαχείριση του ρυθμού της αναμέτρησης, όποτε αυτό ήταν απαραίτητο.
Αντιθέτως ο Αρκαδικός δεν είχε συγκέντρωση, δεν είχε ουσία στην επίθεση και δεν έδειχνε να έχει την υπομονή να δημιουργήσει τελικές προσπάθειες κάτω από καλύτερες προϋποθέσεις. Προσωπικά χωρίς να είμαι ειδικός παρατήρησα κάποιες καταστάσεις στην άμυνα του Ίκαρο που ίσως δεν εκμεταλλεύθηκαν από τους παίκτες του Αρκαδικού. Δεν ξέρω αν σκόπιμα ο Τσολάκης δεν εκμεταλλεύθηκε σε καμία φάση στην επίθεση το miss-match, με τον σαφώς κοντότερο του Εμμανουηλίδη, βάζοντας τον μέσα στα καλάθια. Πάντως δεν πέρασε απαρατήρητο. Σημειωτέον το μοναδικό προσωπικό καλάθι του συγκεκριμένο παίκτη του Αρκαδικού, σημειώθηκε γιατί εκμεταλλεύθηκε το συγκριτικό πλεονέκτημα του ύψους σε σχέση με τον προσωπικό του αντίπαλο.
Ένα ακόμη στοιχείο ήταν η είσοδος του Τσαμακλή στο ματς στο β’ δεκάλεπτο αναλαμβάνοντας το προσωπικό μαρκάρισμα του σέντερ του Ίκαρου, Τσότσου που σημειωτέον είχε ήδη τρία φάουλ. Η λογική ήθελε τον παίκτη του Αρκαδικού να χρησιμοποιείται εκμεταλλευόμενος τις ικανότητές του στη δύναμη παίρνοντας κάποιες μπάλες στην επίθεση κοντά στο καλάθι και «φορτώνοντας» με επιπλέον φάουλ τον ήδη «φορτωμένο» αντίπαλο παίκτη. Αντί αυτού είδαμε τον Τσαμακλή μέσα σε 5-6 φάσεις σε άμυνα και επίθεση να φορτώνεται ο ίδιος με τρία φάουλ και να αποσύρεται. Πιθανώς να μπήκε για να δώσει κάποιες ανάσες και να προστατευτεί από φάουλ ο Μουτράν, ωστόσο εκτιμώ ότι ο Τσαμακλής θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί περισσότερο στην επίθεση όσο αγωνίστηκε. Ανακεφαλαιώνοντας τα καθαρά αγωνιστικά πιστεύω ότι στο συγκεκριμένο ματς ο Λυκογιάννης ήταν πιο διαβασμένος από τον προπονητή του Αρκαδικού.
Από εκεί και πέρα η ένταση στη διάρκεια της αναμέτρησης εντός και εκτός εξέδρας αποδείχθηκε πολύ σημαντική, αφού στη διάρκεια του ματς ανάγκασε τους διαιτητές (αδερφούς Πουρσανίδη) να διακόψουν ουκ ολίγες φορές το ματς, με αποκορύφωμα την καθυστέρηση έναρξης της επανάληψης (τουλάχιστον 15 λεπτά πέρα της ανάπαυλας). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την γνωστοποίηση των τελικών σκορ των υπόλοιπων ματς που είχαν ολοκληρωθεί όταν το ματς στην Τρίπολη ήθελε ακόμη ένα δεκάλεπτο. Με το ξεκίνημα του τελευταίου δεκαλέπτου ο Ίκαρος ήταν και μαθηματικά η τρίτη ομάδα που ανέβαινε στην Α2 και η συγκέντρωση των παικτών της Καλλιθέας δικαιολογημένα αποσυντονίστηκε από τις απαιτήσεις του ματς. Αυτός ήταν ένας παράγοντας για να «επιστρέψει» επιθετικά ο Αρκαδικός στο ματς που μέχρι το τελευταίο δίλεπτο του γ’ δεκαλέπτου επιθετικά απλά δεν υπήρχε και σε καμία περίπτωση δεν υπερασπιζόταν τον άτυπο τίτλο της καλύτερης επίθεσης του πρωταθλήματος. Σε διαφορετική περίπτωση αν Ίκαρος και Αρκαδικός, παρουσίαζαν την εικόνα του α’ μέρους και στο φινάλε, δύσκολα θα ανατρεπόταν η κατάσταση.
Βέβαια μπορεί ο Ίκαρος να χαλάρωσε αγωνιστικά μετά τη γνωστοποίηση των θετικών μαντάτων με τη νίκη του ΟΦΗ και την ήττα του Λαυρίου, αλλά για τους καχύποπτους σε καμία περίπτωση δεν έδωσε το ματς στον ΣΕΦΑ, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν. Κι αυτό αποδεικνύεται από το πάθος που η ομάδα του κ. Λυκογιάννη διεκδικούσε τη νίκη στο φινάλε. Αν η Αθηναϊκή ομάδα τα είχε βρει στην εξέλιξη του ματς με τους Αρκάδες δίνοντας το ροζ φύλλο αγώνος όντας αδιάφορη, ο Υφαντής δεν θα επιχειρούσε ποτέ το λέι-απ κάνοντας το 69-71 στα 7 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του ματς. Ούτε θα εμπόδιζαν τον Ντυμπ να σκοράρει ευστοχώντας σε ένα εξαιρετικά δύσκολο όσο και τυχερό καλάθι κερδίζοντας και το φάουλ. Για τους επίσης καχύποπτους η επανάληψη της βολής ήταν νομιμότατη από τους διαιτητές που είχαν ήδη σφυρίξει πριν γίνει γνωστή η τύχη της πρώτης βολής του playmaker του Αρκαδικού, αφού ο Υφαντής είχε μπει νωρίτερα στη ρακέτα.
Οι άνθρωποι του Λαυρίου επίσημα τοποθετήθηκαν για το γεγονός της καθυστέρησης ολοκλήρωσης του ματς στην Τρίπολη, μετά το «ναυάγιο» στην έδρα τους από την Αναγέννηση/Φλόγα. Άλλωστε ακόμη κι αν το ματς του Αρκαδικού τελείωνε στις 9 η ώρα το βράδυ, αν το Λαύριο είχε κερδίσει στην έδρα του θα εξασφάλιζε την 4η θέση, ανεξάρτητα από το τι θα έκανε ο ΣΕΦΑ. Οπότε κάθε διαμαρτυρία των ανθρώπων του Λαυρίου μάλλον στο «κενό» πέφτει.
Αυτό που μένει δεν είναι ούτε η κακή εμφάνιση του Αρκαδικού τουλάχιστον στον επιθετικό τομέα για περίπου 28 λεπτά παιχνιδιού, ούτε και τα όσα συνέβησαν στη διάρκεια αυτού του ματς, αλλά το γεγονός ότι εν τέλει ο Αρκαδικός κατέκτησε την 4η θέση έστω και με την ψυχή στο στόμα. Άλλωστε μετά τη λήξη όλοι ήταν χαρούμενοι. Και οι «γηπεδούχοι» για το πλασάρισμα στην πρώτη τετράδα, αλλά και οι φιλοξενούμενοι που παρά την ήττα τερμάτισαν τρίτοι και εξασφάλισαν απευθείας την άνοδο στην Α2.
Υ.Γ.
Σίγουρα μεγάλο μερίδιο συνεισφοράς στην πορεία του Αρκαδικού όπως πέρυσι, έτσι και φέτος είχε ο Γιάννης Σμυρνιώτης. Ωστόσο ο τεχνικός του Αρκαδικού στο τελευταίο ματς σε κάποιες καταστάσεις ήταν αρνητικός. Φανερά εκνευρισμένος στη διάρκεια της αναμέτρησης αντί να φροντίσει να ηρεμήσει τους παίκτες του αναλύοντάς τι πρέπει να κάνουν για να διορθώσουν το επιθετικό πρόβλημα, τα «έβαζε» με τους παίκτες και τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας. Κι αν προσωπικά μπορεί να γίνομαι κακός, απλά σημειώνω ότι αυτή η εικόνα δεν άρεσε καθόλου σε σημαντική μερίδα φίλων του Αρκαδικού που βρέθηκαν την Κυριακή στο κλειστό γυμναστήριο της Τρίπολης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου