Τα ψέματα τελείωσαν για τον ΣΕΦΑ Αρκαδικό, με την έννοια ότι εδώ και περίπου δέκα ημέρες έχει ξεκινήσει η προετοιμασία για τη νέα χρονιά. Μια νέα χρονιά που ακόμη 100% δεν είναι γνωστό που θα βρίσκει τον ιστορικό σύλλογο της Τρίπολης. Ακόμη τυπικά δεν έχει γίνει γνωστό σε ποιας κατηγορίας κληρωτίδα θα μπει για να μάθει τους αντιπάλους και βέβαια το φετινό αγωνιστικό πρόγραμμα του. Όπως και να έχει πάντως, είτε η ομάδα αγωνιστεί στην Β’ Εθνική, είτε στην Α2 κατηγορία, οι άνθρωποι του ΣΕΦΑ, έχουν βάλει ακόμη ένα στοίχημα με τους εαυτούς τους. Θέλουν παρά τις φημολογίες για χρονιά στα χαμηλά φέτος (από αγωνιστικής άποψης), να δείξουν ότι με την επαγγελματική δουλειά σε όλα τα επίπεδα μπορούν να συνεχίσουν τις επιτυχημένες σεζόν. Οι προϋποθέσεις σ’ αυτή την ομάδα υπάρχουν, οι παίκτες που ήρθαν έχουν την απαιτούμενη εμπειρία από επαγγελματικές κατηγορίες, η διοίκηση αλλά και το προπονητικό τιμ ξέρουν τι θέλουν και βασικά γνωρίζουν τους τρόπους και τις κινήσεις που πρέπει να κάνουν για να φτάσουν στην επιτυχία. Απλά απομένει όλα αυτά να «μαγειρευτούν» σωστά και με λίγη υπομονή να φτάσουν σε ένα «δυνατό αγωνιστικό μείγμα», που θα οδηγήσει τους «κυανόλευκους» στην επιτυχία.
Η ομάδα ωστόσο σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή της περασμένης αγωνιστικής περιόδου από αγωνιστικής πλευράς, όχι από άποψη δυναμικότητας, αλλά διαφορετικότητας. Συγκεκριμένα διαφορετικά πρόσωπα στο ρόστερ (είναι χαρακτηριστικό ότι από τα βασικά στελέχη της περσινής ομάδας έμειναν μόνο τρία άτομα που είναι οι Σκουζής, Κοψαύτης, Μαναβόπουλος), αρκετοί καινούργιοι παίκτες (στο σύλλογο ήρθαν ήδη εφτά παίκτες και δεν αποκλείεται η διοίκηση εφ όσον η ομάδα εξασφαλίσει την συμμετοχή στην Α2, να προχωρήσει σε έναν-δύο ακόμη) και τέλος ένα πρόσωπο «κλειδί» που με την απουσία του καταφέρνει να οδηγήσει τους ανθρώπους των «κυανόλευκων» σε αλλαγή φιλοσοφίας και ριζικές αλλαγές.
Κι όταν μιλάμε σε αλλαγή φιλοσοφίας δεν εννοούμε σε συγκεκριμένους τομείς αλλά αν όχι σε όλους, σχεδόν σε όλους τους αγωνιστικούς τομείς. Το πρόσωπο «κλειδί» που προκάλεσε αυτού του είδους τις «αλλαγές» αν θα μπορούσε να το πει κανείς έτσι, είναι ο Γιάννης Μάνος. Ένας παίκτης δηλαδή που τις δύο προηγούμενες χρονιές είχε αναλάβει και είχε φτάσει να σκοράρει το 35-40% των πόντων του Αρκαδικού. Αυτό το γεγονός είχε μετατρέψει τον Αρκαδικό σε μία ναι μεν πολύ δυνατή ομάδα με ιδιαίτερα καλούς παίκτες στο ρόστερ της, αλλά «μοιραία» στηριζόμενο σε μεγάλο ποσοστό στην επίθεση από έναν συγκεκριμένο παίκτη, ο οποίος είχε χίλιους δύο τρόπους για να βάλει τη μπάλα στο αντίπαλο καλάθι.
Όταν λοιπόν μία ομάδα έχει έναν τόσο μεγάλο σκόρερ στο ρόστερ της δεν μπορεί παρά να προσαρμόσει το επιθετικό της παιχνίδι πάνω του, όπως έκανε και ο Αρκαδικός με το Μάνο. Για πολλούς μία τέτοια κατάσταση καλώς ή κακώς έφτασε σε σημείο να «αδικήσει» ως ένα βαθμό την αγωνιστική αξία κάποιων άλλων παικτών που υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσαν να είχαν περισσότερους ρόλους στην ομάδα. Όπως για παράδειγμα ο Μαναβόπουλος, ο Μουτράν, ο Τσολάκης, ο Παπανικολάου και πρόπερσι ο Ισίδωρος Κουτσός, κ.α. Πλέον με την αποχώρηση του Μάνου από το σύλλογο, μοιραία ήρθε και η αλλαγή φιλοσοφίας για τον Αρκαδικό που ενδεχομένως να οδηγήσει σε καλό και κυρίως να κάνει ίσως πιο «αρεστό» το μπάσκετ σε μερίδα φιλάθλων που ενδεχομένως πέρυσι να μην ήταν ικανοποιημένοι από το μονοδιάστατο τρόπο παιχνιδιού σε αρκετά ματς με τις επιθετικές πρωτοβουλίες κυρίως του Μάνου.
Συνηθίζεται το ομαδικό μπάσκετ να είναι πιο αρεστό στο ευρύ φίλαθλο κοινό και όπως όλα δείχνουν αυτό το χαρακτηριστικό θα έχει φέτος η νέα ομάδα του Αρκαδικού. Την ομαδικότητα σε άμυνα και επίθεση. Όπως τόνισα παραπάνω τα στοιχεία για να γίνει πράξη αυτή η νέα φιλοσοφία υπάρχουν. Οι παίκτες που ήρθαν θα συμπληρώσουν την περσινή βάση της ομάδας των τριών μόνο βασικών παικτών που έμειναν από πέρυσι, κι αυτό το στοιχείο ίσως να εμπεριέχει ένα ρίσκο. Μια καινούργια ομάδα με νέα φιλοσοφία, χρειάζεται πάρα πολύ δουλειά αυτό το διάστημα για να κριθεί επιτυχημένη. Αυτό ακριβώς είναι το ουσιαστικό στοίχημα που καλούνται να κερδίσουν με τους εαυτούς τους οι άνθρωποι που στελεχώνουν την «οικογένεια» του ιστορικού συλλόγου της Τρίπολης.
Αν ρίξουμε μια ματιά στη νέα ομάδα θα παρατηρήσουμε ότι το υλικό της φετινής ομάδας είναι εξίσου πολύ καλό για τη φιλοσοφία που καλείται να περάσει ο Γιάννης Σμυρνιώτης και οι συνεργάτες του. Κανένας σταρ και πολλοί παίκτες που θα αναλαμβάνουν ρόλους μέσα στην ομάδα και βέβαια ικανούς όταν τους ζητηθεί να σκοράρουν. Θέλω να πω ότι κανένας από αυτούς δεν πρόκειται να έχει μέσους όρους πόντων για παράδειγμα πάνω από τους 20-25 ή κάποιος ψηλός με μέσους όρους σε ριμπάουντ πάνω από τα 15. Την ίδια ώρα όμως μπορεί ο καθένας ξεχωριστά σε συγκεκριμένα ματς να πετύχει και 20-25 πόντους, αλλά να μαζέψει και περισσότερα από 15 ριμπάουντ. Απλά σε κάθε ματς διαφορετικοί παίκτες θα μπορούν να χριστούν πρωταγωνιστές. Αν αυτό γίνει πράξη στη φετινή ομάδα, τότε νομίζω θα έχει επιτευχθεί και ο στόχος. Μια ομάδα που στηρίζεται στην ομαδικότητα, αυτομάτως γίνεται και απρόβλεπτη στους αντιπάλους και κατ’ επέκταση πολύ δύσκολα αποκρυπτογραφούμενη από τους αντίπαλους προπονητές.
Εκτιμώ πως το υπάρχον ρόστερ αυτή τη στιγμή έχει καλύψει κατά 90% τις ανάγκες της ομάδας. Σίγουρα με αυτούς τους παίκτες που ο Αρκαδικός έχει αυτή τη στιγμή μπορεί να ξεκινήσει χωρίς δυσκολία τις επίσημες αγωνιστικές τις υποχρεώσεις, αλλά με την προσθήκη ενός ή δύο παικτών ακόμη η εικόνα θα ήταν πολύ καλύτερη. Εννοείται επίσης ότι η ομάδα θα κινηθεί ανάλογα με τις οικονομικές τις δυνατότητες και αντοχές και γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να εκφράζει παράπονα προς την ομάδα για το υφιστάμενο ρόστερ.
Ρίχνοντας μία γρήγορη ματιά στο φετινό ρόστερ βλέπω ότι στη θέση «1» υπάρχουν οι Σκουζής, Παπαδάκης καθώς επίσης και ο Σουρλής που σε ειδικές συνθήκες μπορεί να παίξει και «δυάρι». Στη θέση «2» υπάρχουν οι Σιζόπουλος και Λυμπερόπουλος, με τον τελευταίο αν χρειαστεί να μπορεί να βοηθήσει και στη θέση του «άσσου». Στη θέση «3» φαίνεται ότι θα χρησιμοποιηθούν οι Κοψαύτης και Βεσκούκης, με τον τελευταίο να έχει τη δυνατότητα με ιδιαίτερη ευχέρεια να αγωνίζεται και σαν «4άρι». Στη θέση «4» βρίσκουμε όπως προανέφερα τον Βεσκούκη και τον Σιβορότκα, ενώ στη θέση «5» τους Μαναβόπουλο και Τζουγκαράκη. Τέλος μην αγνοούμε και τους νεαρούς παίκτες της ομάδας που φαίνεται ότι υπολογίζονται εξίσου από τον προπονητή. Οι Κουτσουμπός και Χαραλαμπόπουλος που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη θέση «2» και οι Μπουρής και Σπηλιόπουλος στη θέση «4».
Το τι μπορεί να γράφω προσωπικά δεν σημαίνει ότι θα αποδειχθεί απαραίτητα στην πράξη στον Αρκαδικό στη διάρκεια της χρονιάς. Αυτές οι γραμμές είναι προσωπικές τοποθετήσεις και απλές εκτιμήσεις για το πώς βλέπω τη νέα ομάδα του ΣΕΦΑ. Γι’ αυτό και η εκτίμηση ότι η ομάδα αν μπορούσε να έχει την ευχέρεια να ενισχυθεί σε κάποιες θέσεις, θα έπρεπε να το κάνει μια έναν παίκτη στη θέση «2-3» και έναν παίκτη στη θέση «4-5», αποτελεί προσωπική άποψη και τίποτα περισσότερο.
Όπως και να έχει πάντως η προσωπική μου άποψη και όπως ίσως θα θέλει ο κόσμος να δει τον φετινό Αρκαδικό, η προσπάθεια που γίνεται και φέτος είναι ιδιαίτερα αξιέπαινη από την διοίκηση και το προπονητικό τιμ, μέχρι τους παίκτες, δείχνοντας παράλληλα ότι κινείται προς την φιλοσοφία που ο τεχνικός της ομάδας έκανε σαφή από την πρώτη μέρα. «Σταρ θα είναι μόνο η ομάδα». Γι’ αυτό εκτιμώ ότι ήρθε η ώρα να δούμε τον φετινό Αρκαδικό να παίζει πιο ομαδικά, στηριζόμενη στο σύνολο και όχι σε συγκεκριμένες μονάδες και αυτό ίσως αποδειχθεί και το μυστικό μίας ακόμη, ενδεχομένως, επιτυχημένης αγωνιστικής χρονιάς. Ήρθε η ώρα λοιπόν για ομαδικό μπάσκετ…
Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Ιστοσελίδα ΣΕΦΑ Αρκαδικού: http://www.arkadikosbc.gr
Εντωμεταξύ σαν να μην είναι μόνο οι οκτώ βαθμοί μέχρι τώρα στα τέσσερα ματς (μέσος όρος 2 βαθμοί ανά παιχνίδι), ο Αστέρας αν μείνει σοβαρός και καταφέρει να έχει ανάλογη αποτελεσματικότητα και στα επόμενα ματς ή εν τέλει βελτιωθεί ακόμη περισσότερο έχει την πολύ σημαντική ευκαιρία να σημειώσει δύο ακόμη νίκες (με Λεβαδειακό και Εργοτέλη τις δύο επόμενες αγωνιστικές). Μία τέτοια προοπτική θα «εκτοξεύσει» τους «Αρκάδες» βαθμολογικά και θα θέσει ουσιαστικές βάσεις για την επίτευξη του στόχου της ομάδας που είναι φυσικά η παραμονή στην κατηγορία. Κι αν ο Αστέρας Τρίπολης δεν παίζει ακόμη μπάλα τη δεδομένη στιγμή πολύ λίγο με ενδιαφέρει, καθώς προτιμώ τη συγκεκριμένη περίπτωση, αντί αυτής που θα «έβρισκε» τον Αστέρα να παίζει καλή μπάλα, αλλά την ίδια ώρα να είναι αναποτελεσματικός και με μεγάλες απώλειες βαθμών.
