Λίγο πάθος περισσότερο…

Η ομάδα του Αστέρα Τρίπολης έχει αισίως ολοκληρώσει τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις των δύο πρώτων αγωνιστικών, την ώρα όμως που το ξεκίνημα των «Πελοποννήσιων» δεν είναι και το καλύτερο δυνατό στο ξεκίνημα της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου. Κι αυτό γι’ αυτό στην πρεμιέρα (χρονικά) της σεζόν ο Αστέρας έμεινε στη λευκή ισοπαλία με την ομάδα της Κέρκυρας, ενώ το απόγευμα της Τετάρτης στο Αγρίνιο ήρθε η πρώτη ήττα της χρονιάς χάρη στο τέρμα του Άγγελου Χαριστέα σε επίσημο ματς μετά την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη.

Το γεγονός ότι η Αρκαδική ομάδα έχει ξεκινήσει το πρωτάθλημα μετά από δύο παιχνίδια με μία εντός έδρας ισοπαλία και με μία εκτός έδρας ήττα, δεν είναι κάτι το καταστροφικό αφού το πρωτάθλημα καλά-καλά δεν έχει ξεκινήσει. Δεν μπορεί παράλληλα όμως να λείπει ο προβληματισμός στο σύλλογο από τη στιγμή που έχει χάσει ήδη βαθμούς από δύο ομάδες με τις οποίες λογικά θα έχει φέτος τους ίδιους στόχους στο πρωτάθλημα. Κάτι βέβαια που ισχύει για τον προσεχή αντίπαλο της ομάδας το προσεχές Σαββατοκύριακο που δεν είναι άλλος από τον ΠΑΣ Γιάννινα, απέναντι στον οποίο οι ποδοσφαιριστές του Όσκαρ Φερνάντεθ θα πρέπει οπωσδήποτε να διεκδικήσουν κάτι καλό την Κυριακή στα Ιωάννινα.

Το ότι ο Αστέρας σε δύο παιχνίδι έχει μείνει «πεισματικά» στο «μηδέν ενεργητικό» δεν θα πρέπει να το συνδέσουμε με το φαινόμενο της περσινής σεζόν περί αδυναμίας ή και σε κάποιες περιπτώσεις ανικανότητας της ομάδας να βάλει τη μπάλα στο «αντίπαλο πλεκτό». Είναι άδικο και κατά κύριο λόγο πολύ εμπρόθεσμο να πούμε κάτι τέτοιο για το φετινό Αστέρα και τους ποδοσφαιριστές του, οι οποίοι μέχρι σήμερα έχουν αποδείξει σε φιλικά προετοιμασίας και προπονήσεις ότι μπορούν να σκοράρουν και να τελειώσουν φάσεις.

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί όμως κανείς εύλογο: «Τότε γιατί σε δύο ματς με όχι και τους πιο ισχυρούς αντιπάλους, η ομάδα στις ευκαιρίες που έκανε δεν μπόρεσε να σκοράρει;». Καταρχάς εκτιμώ ότι κλασικές ευκαιρίες έχουν γίνει, αλλά έχουν γίνει λίγες. Όλες ευκαιρίες του Αστέρα μέχρι τώρα στη συντριπτική τους πλειοψηφία έγιναν κάτω από σχετικά δύσκολες προϋποθέσεις, ενώ σίγουρα και τα φετινά μετεγγραφικά αποκτήματα θέλουν σίγουρα πίστωση χρόνου.

Αυτό που προσωπικά εκτιμώ ότι θα χρειαζόταν τη δεδομένη στιγμή ο Αστέρας είναι λίγο πάθος περισσότερο από κάποιους παίκτες που έχουν δείξει ότι μπορούν να βοηθήσουν καταλυτικά τον Αστέρα και παράλληλα αποτελούν καλοί ποδοσφαιριστές οι οποίοι ήδη έχουν δείξει θετικά αγωνιστικά στοιχεία σε φιλικά και επίσημα ματς. Αν αυτοί οι παίκτες είχαν λίγο περισσότερο πάθος θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει την ομάδα ως τώρα σε θετικά αποτελέσματα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα αμυντικά χαφ του Αστέρα, Ουσέρο και Χουανίτο οι οποίοι έχουν δείξει θετικά στοιχεία, αλλά για την ώρα περιορίζονται σε περισσότερο ανασταλτικό ρόλο, μη θέλοντας ακόμη να ρισκάρουν «εκτίθωντας» ενδεχομένως την άμυνα της ομάδας τους. Ο Χουανίτο για παράδειγμα στο β’ ημίχρονο του φιλικού ματς με ΠΑΟΚ Γλυφάδας αλλά και στην επανάληψη του ματς με την Κέρκυρα όταν πήρε πρωτοβουλίες, ανέβασε κατακόρυφα την απόδοση της ομάδας του, είτε δημιουργικά, είτε και εκτελεστικά σε κάποιες περιπτώσεις. Στο ματς με την Κέρκυρα σε κάποιες φάσεις τα τελειώματα των παικτών δεν ήταν αυτά που και οι ίδιοι οι παίκτες θα ήθελαν, όπως κάποια σουτ από μέτρια απόσταση. Φάνηκε σαν να μην μπορούν πιστεύουν ότι μπορούν να σκοράρουν με την πίεση που δέχονται από την αντίπαλη άμυνα.

Όσον αφορά το ματς με τον Παναιτωλικό ο Αστέρας δημιούργησε πολύ καλές στιγμές και εκτιμώ ότι είχε περισσότερο κλασικές στιγμές για να σκοράρει σε σχέση με το ματς της Κέρκυρας την περασμένη Κυριακή. Κι εκεί πιστεύω η έλλειψη πάθους να τελειώσουν πιο αποφασιστικά τις φάσεις έπαιξε ρόλο και σε καμία περίπτωση η «ανικανότητα» που τόσες φορές ακούσαμε από τα στόματα μεγάλης μερίδας φιλάθλων κατά την περασμένη αγωνιστική περίοδο.

Στιγμές όπως αυτή στο ξεκίνημα του αγώνα με τον Αρσενίεβιτς να μην κάνει καλό κοντρόλ και να χάνει την μεγάλη ευκαιρία να τελειώσει πολύ όμορφη τη φάση με ένα γκολ από τα αποδυτήρια στο Αγρίνιο. Ακόμη περισσότερο η χαμένη ευκαιρία του Χούλι στο 78’ ο οποίος έκλεψε τη μπάλα μετά το τραγικό λάθος του Εντζεγκουέλε, βρέθηκε απέναντι από τον Τζενάμο αλλά από την αρχή φάνηκε να μην πιστεύει το γκολ, καθώς δεν τελείωσε με πάθος τη φάση. Και στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για έναν παίκτη που στα προηγούμενα δύο ματς (φιλικό και επίσημο), είχε δείξει πόσο παθιασμένος παίκτης είναι και πόσο πολύ κυνηγάει τις φάσεις ακόμη και αν δείχνουν να είναι τελειωμένες (όπως που προανέφερα με τον Παναιτωλικό).

Υ.Γ.

Αν οι παίκτες της ομάδας λύσουν τα πόδια τους λόγω προετοιμασίας και αρχίζουν να προσαρμόζονται πλήρως αγωνιστικά με τον Αστέρα, μπορούν να βγάλουν μεγάλα πράγματα στον αγωνιστικό χώρο.