Ο κόσμος στηρίζει φέτος τον Αστέρα!

Το τελευταίο διάστημα έχουμε σε διαφορετικές περιπτώσεις ακούσει παράπονα είτε των ανθρώπων της διοίκησης του Αστέρα Τρίπολης, είτε του προπονητή των «κυανοκιτρίνων», είτε ακόμη και από μεγάλη μερίδα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ότι ο φίλαθλος κόσμος της Τρίπολης και της ευρύτερης περιοχής δεν στηρίζει την προσπάθεια της ομάδας και των παικτών στο φετινό πρωτάθλημα της superleague. Πρόσφατα σε δηλώσεις του στο NovaΣΠΟΡ FM 94,6 ο Πρόεδρος της ΠΑΕ Αστέρας Τρίπολης κ. Γιώργος Μπροβήλος, δήλωσε ότι οι ιθύνοντες της ομάδας περίμεναν μεγαλύτερη προσέλευση στο γήπεδο τη φετινή χρονιά. Λίγο καιρό παλαιότερα ο Βαγγέλης Βλάχος στην αθλητική εκπομπή της ΕΡΤ «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ», είχε αναφέρει ότι ο φίλαθλος κόσμος της Τρίπολης δεν αγαπά το ποδόσφαιρο και τον Αστέρα όσο θα έπρεπε αφού δεν στηρίζει την προσπάθεια της ομάδας με την παρουσία του στο γήπεδο. Αυτές οι τοποθετήσεις έχουν ανασκευαστεί από τον Τύπο και τους δημοσιογράφους και έχουν πάρει μία μεγαλύτερη διάσταση σε ένα φαινόμενο που σε σχέση με πέρυσι θα τολμούσα να πω ότι δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση στο βαθμό που πολλοί εκτιμούν.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που μεγάλη μερίδα φιλάθλων στηρίζει Αστέρα Τρίπολης και φροντίζει σχεδόν σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι να δίνει το παρόν στιες εξέδρες του γηπέδου παρακολουθώντας την αγαπημένη του ομάδα. Κι όλα αυτά τη στιγμή που: α) οι οικονομικές συγκυρίες είναι δύσκολες το τελευταίο καιρό και αναμένεται να γίνουν ακόμη δυσκολότερες σε βαθμό που για πολλούς η παρουσία τους στο γήπεδο κάθε Κυριακή θα αρχίσει να εξελίσσεται σε πολυτέλεια, β) τα αρνητικά αποτελέσματα της ομάδας φέτος στην Τρίπολη αλλά και οι εμφανίσεις στη συντριπτική πλειοψηφία των εντός έδρας αγώνων είναι από μέτριες έως κακές και που σε άλλες ομάδες αυτό το κριτήριο την ίδια ώρα διώχνει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τον κόσμο από το γήπεδο, γ) η αντιμετώπιση της αστυνομίας προς του οργανωμένους φίλους του Αστέρα ακόμη και φέτος δεν είναι και η καλύτερη δυνατή. Αντιμετωπίζονται με μεγάλη αυστηρότητα σε κάθε ευκαιρία και αρκετές φορές συλλαμβάνονται για ασήμαντους λόγους, όταν την ίδια ώρα δεν εφαρμόζονται «ίδια μέτρα και ίδια σταθμά» κατά καιρούς και με τους ένθερμούς οπαδούς αντίπαλων ομάδων (σ.σ. ΠΑΟΚ, Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού) και μοιραία τους δείχνουν την «πόρτα της εξόδου» από το γήπεδο και την ομάδα και πολλές φορές χωρίς «επιστροφή».

Κάποιοι στον Αστέρα (ίσως) τραβάνε τα μαλλιά τους…

Τις προηγούμενες ημέρες και στον «απόηχο» της πρόσφατης αγωνιστικής δράσης στην οποία η ομάδα της Πελοποννήσου, ο Αστέρας Τρίπολης, δεν διανύει και τις καλύτερες ημέρες μετά την τρίτη συνεχόμενη ήττα στην Τρίπολη (από Σέρρες, Καβάλα και Ξάνθη) που τον φέρνει να «ψάχνεται» ακόμη φέτος για την πρώτη εντός έδρας νίκη στο πρωτάθλημα, έπεσα τυχαία σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον δημοσίευμα της επίσημης ιστοσελίδας της superleague. Το συγκεκριμένο δημοσίευμα είχε ως θέμα τη βράβευση του Ανδρέα Τάτου ως πολυτιμότερο παίκτη (MVP) τόσο της 10ης όσο και της 12ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της superleague. Η συγκεκριμένη επιβράβευση αποτελεί ένα πολύ μικρό δείγμα των ποδοσφαιρικών δυνατοτήτων και της αξίας του ταλαντούχου μέσου του Ατρομήτου, ενώ παράλληλα δεν θα ήταν υπερβολή αν ανέφερα κι εγώ με τη σειρά μου ότι ο Τάτος τα επόμενα χρόνια αναμένεται να απασχολήσει ακόμη περισσότερο την ποδοσφαιρική κοινή γνώμη.

Ο Ανδρέας Τάτος αποτελεί ποδοσφαιριστής ο οποίος στο παρελθόν είχε περάσει από τον Αστέρα Τρίπολης (αγωνιστική περίοδο 2004-2005), όταν η ομάδα αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Δ’ Εθνικής κατηγορίας, τη δεύτερη χρονιά στην οποία οι «κυανοκίτρινοι» κατέκτησαν στο τέλος τίτλο και άνοδο στην Γ’ Εθνική. Ο Τάτος αποτελούσε ένα από τα βασικά ατού της ομάδας εκείνης στο χώρο της μεσαίας γραμμής, συμβάλλοντας κι αυτός με τη σειρά του σε εκείνη την επιτυχία της ομάδας. Ωστόσο κάποιοι άνθρωποι της ΠΑΕ Αστέρας Τρίπολης αν γνώριζαν πριν περίπου έξι χρόνια, ποια θα ήταν η αγωνιστική πορεία και εξέλιξη του παίκτη, δεν θα τον είχαν αφήσει με τίποτα να φύγει από την Αρκαδική πρωτεύουσα. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ και ο παίκτης έφυγε «αθόρυβα» από την ομάδα προκειμένου να έρθουν στη θέση του «καλύτεροι» και «πιο εξελίξιμοι» ποδοσφαιριστές. Αν το θέλετε διαφορετικά αν οι ιθύνοντες του Αστέρα ήξεραν τις πραγματικές του δυνατότητες και φαντάζονταν πως θα εξελιχθεί το ταλέντο του, πολύ πιθανό να είχε υπογράψει πολυετές συμβόλαιο αντίστοιχο μ’ εκείνο που είχε υπογράψει ο Ροτζέριο Μάρτινς πριν κάποια χρόνια και βρίσκεται ακόμα σε ισχύ.

«Μουρμούρες» από την εξέδρα

Ομολογουμένως η εικόνα της ομάδας του Αστέρα Τρίπολης στο εντός έδρας παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό ήταν κακή και αρκετή για να φέρει φυσιολογικά την ήττα (πρώτη φετινή στην Τρίπολη, τη στιγμή όμως που ακόμη νίκη δεν έχουν γνωρίσει οι «κυανοκίτρινοι» στο σπίτι τους). Τα σοβαρά αμυντικά λάθη σε ουσιαστικά δύο φάσεις που δεν «μύριζαν» γκολ αποτελούν το ένα αναγνωριστικό στοιχείο της κακής εμφάνισης. Στο πρώτο γκολ βγήκε μία σέντρα από τα αριστερά όπως εκδήλωνε επίθεση ο Πανσερραϊκός προς το δεύτερο δοκάρι σε εκτέλεση κόρνερ. Κόρνερ στο οποίο από αλλού ήθελαν να «χτυπήσουν» οι Σερραίοι και από αλλού «χτύπησαν», καθώς η μπάλα που στόχο είχε το κέντρο της άμυνας του Αστέρα, κατέληξε στο δεύτερο δοκάρι, περνώντας από τρεις αμυντικούς τους Αστέρα χωρίς να γίνει προσπάθεια να αλλάξει πορεία, να καταλήξει στον αφύλαχτο Παντελιάδη και εν συνεχεία στα δίχτυα του Ντεγκρα. Στο δεύτερο γκολ και μετά από αντεπίθεση του Πανσερραϊκού κι ενώ οι αμυντικοί φαινόταν ότι θα «καθάριζαν» τη φάση απλά και μόνο διώχνοντας τη μπάλα πλάγιο άουτ, έκαναν το λάθος (σ.σ. Φυτανίδης), για να έρθει τελικά το δεύτερο και καθοριστικό τέρμα στην εξέλιξη του ματς.

Από εκεί και πέρα το άλλο αναγνωριστικό στοιχείο αυτής της κακής αγωνιστικής εικόνας εντοπίσθηκε για ακόμη μία φορά στην επίθεση όπου ο Αστέρας παρ’ ότι προσπάθησε και είχε πολλές ευκαιρίες για να δημιουργήσει καλές τελικές προσπάθειες, αποδείχθηκε ακίνδυνος εν τέλει απέναντι στον Ράντμαν, ο οποίος είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης, είχε μόνο δύο αποκρούσεις σε τελικές προσπάθειες των παικτών του Βαγγέλη Βλάχου. Η επιθετική δραστηριότητα του Αστέρα με λίγα λόγια μπορεί να ήταν καλύτερη συγκριτικά μ’ αυτή του Πανσερραϊκού, αλλά η εικόνα χειρότερη ειδικά στα τελειώματα των φάσεων και φυσικά καθόλου ουσιαστική σε σχέση με τους αντιπάλους.

Ένας αυθεντικός άνθρωπος του ποδοσφαίρου παρών, σ' ένα ιστορικό γήπεδο...

Αρκετοί ήταν οι φίλοι του ποδοσφαίρου οι οποίοι βρέθηκαν στο χθεσινό Αρκαδικό ντέρμπι, ανάμεσα στον Παναρκαδικό και στις Βρασιές, στα πλαίσια της 5ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Δ’ Εθνικής κατηγορίας. Μεταξύ αυτών που έδωσαν το παρόν στο γήπεδο του Παναρκαδικού, ήταν και ένας ξεχωριστός φίλος του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Για πολλούς απλά ένας πιστός, ταπεινός αλλά πραγματικά αυθεντικός φίλαθλος όπως ίσως θα έπρεπε να ήταν όλοι οι φίλαθλοι που δίνουν το παρόν στα Ελληνικά γήπεδα.

Αδικαιολόγητα, «πεσμένο» το κλίμα…

Φέτος η ομάδα του Αρκαδικού είναι γεγονός ότι κάνει μία μεγάλη προσπάθεια εν όψει του φετινού πρωταθλήματος της Α2 ή αλλιώς εν όψει της σεζόν 2010-2011, με τους στόχους της ομάδας να κρίνονται υψηλοί και πρωταγωνιστικοί. Μετά το τέλος της φιλικής αναμέτρησης με τον Απόλλωνα Πάτρας, την οποία είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά, το κλίμα στις τάξεις των «γηπεδούχων» δεν ήταν και το καλύτερο δυνατό. Κατήφεια και προβληματισμός ήταν μερικά από τα συναισθήματα που «αντανακλούσαν» στα πρόσωπα των ανθρώπων του συλλόγου για την φιλική ήττα με την ομάδα της Πάτρας και κάποια αρνητικά σημεία έφεραν ως ένα βαθμό και κάποιον εκνευρισμό στη διάρκεια του παιχνιδιού.

Η επιθετική πολυφωνία του Αρκαδικού

Είναι γεγονός ότι φέτος ο ΣΕΦΑ Αρκαδικός έχει ξεκινήσει μία εξίσου φιλόδοξη ομάδα με την περσινή, με στόχο να καταφέρει να πάει καλύτερα από την περασμένη αγωνιστική περίοδο, όπως άλλωστε έχουν παραδεχθεί άνθρωποι της διοίκησης, αλλά και ο τεχνικός της ομάδας Γιάννης Σμυρνιώτης. Την ίδια ώρα όμως υπάρχουν κάποια δεδομένα τα οποία δεν μπορούν να αγνοηθούν και στα οποία καλούνται οι άνθρωποι του συλλόγου να ανταποκριθούν. Συγκεκριμένα ένα από αυτά τα στοιχεία έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ομάδα φέτος είναι σχεδόν σε απόλυτο βαθμό καινούργια, αφού από τους 13 παίκτες που διαθέτει στο ρόστερ της μόνο ένας παίκτης (σ.σ. ο Παπαδάκης), έχει παραμείνει από την περσινή σεζόν.

Σεβασμός στο ερασιτεχνικό μπάσκετ

Στην πρόσφατη σύσκεψη των σωματείων της Α’ τοπικής κατηγορίας με τους ανθρώπους της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ, σχετικά με διάφορα θέματα που είχαν να κάνουν με το προσεχές πρωτάθλημα της περιόδου 2010-11, ακούστηκε ότι ορίστηκε πλέον «κόμιστρο» σε όλες τις ομάδες που συμμετέχουν στη συγκεκριμένη κατηγορία, ύψους 500 ευρώ, ως απαραίτητη προϋπόθεση συμμετοχής στο πρωτάθλημα. Προσωπικά πίστεψα το πρώτο διάστημα ότι η πληροφορία αυτή είναι λανθασμένη, αλλά και νέες πληροφορίες επιβεβαιώνουν το συγκεκριμένο γεγονός και το επερχόμενο παράβολο συμμετοχής, μόνο πραγματικότητα φαίνεται ότι αποτελεί.

«Γεννημένη» για μεγάλους αγώνες…

Συνήθως γράφουμε σε εφημερίδες ή στο διαδίκτυο για μεγάλες τοπικές αθλητικές επιτυχίες και αναφερόμαστε σε επιτυχίες δημοφιλών σπορ, όπως είναι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Ωστόσο οι πλέον μεγάλες επιτυχίες αν το καλοσκεφθεί κανείς πολλές φορές προέρχονται από λιγότερο δημοφιλή σπορ όπως είναι ο κλασικός αθλητισμός, η κολύμβηση και άλλα σπορ. Τις τελευταίες ημέρες λοιπόν μας έχει πραγματικά αναστατώσει ευχάριστα η νεαρή αθλήτρια των μεσαίων αποστάσεων του Γυμναστικού Συλλόγου Αρκαδίας, Κατερίνα Μπερδούση, η οποία αυτές τις μέρες βρίσκεται στην Σιγκαπούρη με την Ελληνική αποστολή και συμμετέχει στους 1ους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων. Η Κατερίνα για μία ακόμη φορά απέδειξε πόσο μεγάλη αθλήτρια είναι στην ηλικία της, καταφέρνοντας στον προκριματικό να πραγματοποιήσει την 5η καλύτερη επίδοση και να προκριθεί επάξια στον τελικό του αγωνίσματος των 3000 μέτρων με επίδοση 9.44.73, καταρρίπτοντας μάλιστα το ατομικό της ρεκόρ, κατά τέσσερα ολόκληρα δευτερόλεπτα.

Χρειάζεται «τέλος» στην αλόγιστη αγορά ξένων

Τις προηγούμενες μέρες ανοίγοντας το αρχείο μου έπεσα τυχαία σ’ ένα δημοσίευμα του Αστέρα πριν περίπου τέσσερα χρόνια αν δεν κάνω λάθος και διάβαζα για κάποιες μετεγγραφές τότε, της ομάδας της Τρίπολης. Το μάτι μου πέφτει στο όνομα του Σέζαρ Ρικάρντο Ντε Λουσένα. «Ποιος είναι αυτός;», αναρωτήθηκα. Υπήρχε τέτοιος παίκτης στον Αστέρα; Πριν προλάβω να σκεφτώ περισσότερο έπεσε το μάτι μου και σε έναν άλλο παίκτη, τον περίφημο «Μοσελίν Αλνταΐρ». Από περιέργεια αναζήτησα και βρήκα γρήγορα ακόμη ένα δημοσίευμα λίγο καιρό αργότερα, όπου διάβασα ότι ο Αστέρας σε μία άλλη χρονική στιγμή είχε προχωρήσει στην απόκτηση του Ίβο Ρικάρντο Σα.

Κάθομαι και σκέφτομαι: «Μα ποιοι είναι όλοι αυτοί; Πραγματικά ήρθαν αυτοί οι παίκτες στην Τρίπολη και έπαιξαν μπάλα; Μήπως ο Αστέρας που αναφέρεται σ’ αυτά τα δημοσιεύματα είναι κάποιος άλλος Αστέρα και όχι αυτός της Τρίπολης;». Κι όμως η αλήθεια είναι ότι αυτοί παίκτες όντως ήρθαν στην Τρίπολη και παράλληλα αρκετοί άλλοι σαν κι αυτούς. Είναι ακουστά ονόματα στη μνήμη ενός φιλάθλου του Αστέρα, αλλά αποτελούν κάποιες από τις πολλές περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που είτε έπαιξαν κάποια παιχνίδια, δεν ικανοποίησαν και αντικαταστάθηκαν, είτε αγωνίστηκαν ελάχιστα γιατί δεν ήταν στα πλάνα του εκάστοτε προπονητή. Στην καλύτερη των περιπτώσεων με το που αποχώρησαν από τον Αστέρα, ξεχάστηκαν την επόμενη μέρα.

Το «ξέσπασμα» Σιζόπουλου και το ματς «τελικός» με ΚΑΟΔ

Σίγουρα η αγωνιστική χρονιά που ολοκληρώνεται σε λίγες ημέρες για τον ΣΕΦΑ Αρκαδικό μόνο επιτυχημένη μπορεί να χαρακτηριστεί αν κρίνουμε από την πορεία που πραγματοποίησε στην κατηγορία. Η φετινή παρουσία δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση αν ανατρέξουμε δέκα μήνες πριν, όταν το περασμένο Καλοκαίρι η ομάδα άλλαζε στο μέγιστο βαθμό το ρόστερ της. Για πολλούς εκείνη η «μεταμόρφωση» κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό ως ρίσκο, αφού μόνο τέσσερις παίκτες είχαν μείνει στην ομάδα (Μαναβόπουλος, Σκουζής, Κοψαύτης, Σπηλιόπουλος). Η συνταγή όμως εκ του αποτελέσματος πέτυχε σε μεγάλο βαθμό καθώς είναι πολύ πιθανό (σε περίπτωση νίκης το Σάββατο με ΚΑΟΔ), η ομάδα να κλείσει τη χρονιά με την κατάκτηση της 4ης θέσης.

Φιλοσοφία της ομάδας και στόχος φέτος ήταν η εξασφάλιση της παραμονής και από εκεί και ύστερα η κατάκτηση της καλύτερης δυνατής θέσης με το κλείσιμο της χρονιάς. Η παραμονή βάσει της πορείας της ομάδας ήρθε ουσιαστικά πολύ νωρίς, με την εξαιρετική πορεία μέχρι το φινάλε σχεδόν του α’ γύρου. Το όνειρο της ανόδου κάποια στιγμή φάνταζε ένα σενάριο όχι ακατόρθωτο στο μυαλό των ανθρώπων της ομάδας, των παικτών, αλλά και των φίλων του μπάσκετ γενικότερα και του ΣΕΦΑ ειδικότερα. Κάποια ανεπιτυχή αποτελέσματα στη συνέχεια ανάγκασαν τους «κυανόλευκους» να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι το όνειρο της ανόδου δεν θα έπαιρνε «σάρκα και οστά» φέτος. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι η ομάδα της Τρίπολης θα χαλάρωνε στο φινάλε, κάνοντας συντήρηση, συμβιβαζόμενη απλά και μόνο με την εξασφάλιση της παραμονής όπως συμβαίνει συνήθως με άλλες ομάδες.

Με 86%, 71% και 53% της Δάφνης, ο Αρκαδικός ήταν «καταδικασμένος»

Η διαφορά με την οποία ο Αρκαδικός ηττήθηκε το περασμένο Σάββατο από τη Δάφνη θεωρείται μεγάλη (-19 πόντους). Κατά συνέπεια ένας φίλος του μπάσκετ που δεν παρακολούθησε την αναμέτρηση θα φανταζόταν ότι η εμφάνιση της ομάδας της Τρίπολης θα ήταν κακή. Η πραγματικότητα όμως κρύβεται κάπου στη μέση, αφού μπορεί ο Αρκαδικός να μην έπαιξε το μπάσκετ που θα περιμέναμε, δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί όμως και κακός. Οι παίκτες του συλλόγου της Τρίπολης πάλεψαν το ματς και κατάφεραν στη διάρκεια του α’ και γ’ δεκαλέπτου να δείξουν κάποια καλά δείγματα. Αυτό όμως το στοιχείο που φαίνεται ότι έκρινε την τελική έκβαση της αναμέτρησης σε πολύ μεγάλο βαθμό ήταν η χαρακτηριστικά μεγάλη ευστοχία της Δάφνης σε όλες τις κατηγορίες.

«Μικροί» στο μάτι, «μεγάλοι» στο παρκέ οι παίδες της Άμιλλας!

Όσοι ασχολούνται με τον τοπικό χώρο του μπάσκετ, γνωρίζουν ότι το άθλημα σε επίπεδα τμημάτων υποδομής πέρα από την εικόνα των τοπικών πρωταθλημάτων, δεν διέρχεται και τις καλύτερες εποχές. Κι αυτό αντικατοπτρίζεται από το αρκετά φαινόμενα, όπως α) ότι όλο και λιγότερα παιδιά έρχονται στο χώρο του μπάσκετ β) ότι σπάνια πλέον αναδεικνύονται σημαντικοί ντόπιοι αθλητές οι οποίοι θα μπορούσαν άνετα να σταθούν με τα χρώματα ενός συλλόγου στις Εθνικές κατηγορίας, γ) ότι από την έλλειψη νέων αθλητών όλοι οι τοπικοί σύλλογοι αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα με τους κανονισμούς των προκηρύξεων των πρωταθλημάτων που απαιτούν υποχρεωτική παρουσία και συμμετοχή αθλητών κάτω των 20 ετών.

Χωρίς να θέλω να σταθώ στις δυσκολίες και το έντονο πρόβλημα από την έλλειψη νέων αθλητών στο τοπικό χώρο του μπάσκετ, θα αναφέρω την ίδια ώρα ότι από τις φωτεινές εξαιρέσεις σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς αποτελεί η παιδική ομάδα της Άμιλλας Τρίπολης. Ο Αρκαδικός σύλλογος εκτός από τις συνεχείς διακρίσεις σε γυναικείο επίπεδο (με τα τμήματα γυναικών, νεανίδων και κορασίδων), φροντίζει φέτος να τα πάει περίφημα και με την παιδική του ομάδα. Συγκεκριμένα οι Παίδες της Άμιλλας έχουν φτάσει επάξια μέχρι τον Κυριακάτικο τελικό του τοπικού παιδικού πρωταθλήματος και διεκδικούν τον τίτλο απέναντι στην ομάδα της Αναγέννησης στο κλειστό γυμναστήριο της Μεγαλόπολης. Σε περίπτωση νίκης η ομάδα της Τρίπολης θα προκριθεί αυτόματα στην ημιτελική φάση του Πανελλήνιου πρωταθλήματος, κατακτώντας το δικαίωμα να διεκδικήσει γιατί όχι μία θέση στην τελική φάση του θεσμού.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τον Παναρκαδικό

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί δικαιολογημένα πως αν δεν τελειώσει και τυπικά το πρωτάθλημα της Α’ τοπικής κατηγορίας στην Αρκαδία, δεν μπορούμε να μιλάμε για τετελεσμένα γεγονότα, ωστόσο η επικράτηση του Παναρκαδικού απέναντι στην ομάδα της Φαλαισίας στη Μεγαλόπολη με 0-2 του δίνει κατά 99,9% τον τίτλο του φετινού πρωταθλητή. Αν τώρα οι «πράσινοι» καταφέρουν και χάσουν (τους αρκεί και η ισοπαλία) την τελευταία αγωνιστική από την Ελπίδα, τότε θα είναι «άξιοι της μοίρας τους». Με αυτό που γράφω σε καμία περίπτωση δεν υποτιμώ την ομάδα της Τρίπολης και τους παίκτες του κ. Μαρκόπουλου, απλά όμως οι «κυανοκίτρινοι» είναι βαθμολογικά αδιάφοροι γι’ αυτό το ματς, ενώ για τον Παναρκαδικό ένας βαθμός αρκεί για να φέρει την ομάδα στην Δ’ Εθνική κατηγορία.

Αυτά είναι τα γήπεδα της Τρίπολης!

Το γεγονός ότι οι αθλητικές υποδομές στο χώρο του ποδοσφαίρου είναι ιδιαίτερα υποβαθμισμένες στην ευρύτερη περιοχή της Τρίπολης δεν είναι κάτι καινούργιο και όσοι ασχολούνται με το άθλημα στην περιοχή το γνωρίζουν από πρώτο χέρι. Στο τοπικό ντέρμπι του περασμένου Σαββάτου ανάμεσα στον Άρη Τρίπολης και τη Δόξα, αυτό το δεδομένο επιβεβαιώθηκε για ακόμη μία φορά, καθώς ο αγωνιστικός χώρος του γηπέδου των Φιλικών (Κάρτσοβα), ήταν επιεικώς απαράδεκτος. Ένα ντέρμπι που υπό άλλες καιρικές συνθήκες ή πολύ απλά σε ένα άλλο γήπεδο με καλύτερο τερέν θα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα είχε ρυθμό, πολλές φάσεις και εν τέλει θα αποτελούσε ένα από τα ματς που οι φίλαθλοι της περιοχής θέλουν να βλέπουν, είδαμε μία 90λεπτη «λασπομαχία» μέσα στις δεκάδες μικρές λίμνες που μπορούσε κανείς να εντοπίσει σε όλα τα σημεία του γηπέδου.

Η πιο χαρακτηριστική όμως φάση που απεικονίζει την πραγματική κατάσταση ενός από τα πολλά άθλια γήπεδα της περιοχής ήταν η φάση του πέναλτι που η Δόξα Τρίπολης κέρδισε προς το φινάλε του α’ ημιχρόνου. Οι τυπικά «φιλοξενούμενοι» έστησαν τη μπάλα στη «βούλα» του πέναλτι, ωστόσο η μπάλα αντί να μείνει ακίνητη, άρχισε να «κολυμπάει». Η εξήγηση του φαινομένου ήταν ότι το σημείο του πέναλτι της περιοχής του Άρη στο α’ ημίχρονο, βρισκόταν στη μέση μίας από τις πολλές λακκούβες οι οποίες με την έντονη βροχόπτωση είχαν πλέον γεμίσει με νερό. Ο διαιτητής της αναμέτρησης δεν σφύριζε για την εκτέλεση του, εάν πρώτα η μπάλα δεν σταθεροποιούνταν στο κατάλληλο σημείο. Κάπου εκεί οι παίκτες της Δόξας άρχισαν με τα πόδια και με τα χέρια να βγάζουν το νερό από το συγκεκριμένο σημείο (φωτο). Ο Κάστας στήνει εκ νέου τη μπάλα εκτελεί και σκοράρει εύστοχα, κι αφού ακολούθησε επανάληψη (παίκτης της Δόξας μπήκε νωρίτερα στην μεγάλη περιοχή). Το ρίσκο όμως ήταν μεγάλο γιατί και πάλι την ώρα της εκτέλεσης η μπάλα επέπλεε. Η συγκεκριμένη λεπτομέρεια της κατάστασης του γηπέδου θα μπορούσε ακόμη και να διαμορφώσει το αποτέλεσμα αν το πέναλτι χανόταν εν τέλει.

Όσο λοιπόν δεν γίνεται τίποτα προκειμένου να αλλάξει προς το καλύτερο αυτή η κάκιστη εικόνα των γηπέδων της Τρίπολης, της ευρύτερης περιοχής και της Αρκαδίας γενικότερα, τέτοιες «κωμικοτραγικές» σκηνές θα επαναλαμβάνονται συνέχεια.